Παντούμ, Των Αγγέλων

Αγγέλων ζυγιά σε αχάτη ουρανό
αστρόσκονη σκόρπισε, θάμπωσ’ η πλάση.
Στο ούτι σαν έπιασαν λάγνο σκοπό
βαλάντωσαν πέλαγα, λόγγοι και δάση.

Aστρόσκονη σκόρπισε, θάμπωσ’ η πλάση
τα ζώα, τα δέντρα σηκώσαν κεφάλι.
Βαλάντωσαν πέλαγα, λόγγοι και δάση
ψιχάλισε κρύσταλλο φως, … Διαβάστε περισσότερα

Το Παντούμ του Κυκλάμινου

Σινιάλο ροδίζει στην πέτρινη φλούδα.
Φανός, μα δε λάμπει στο μπλάβο σκοτάδι.
Ανάερα φτάσε σιμά, πεταλούδα:
θα νιώσεις βελούδινο κάθε του χάδι.

Φανός, μα δε λάμπει στο μπλάβο σκοτάδι.
Της ίασης βάμμα για λάθη και πάθη.
Θα νιώσεις βελούδινο κάθε … Διαβάστε περισσότερα

Το Παντούμ της εξαφανισμένης Μύτης

Τη μύτη του ψάχνει. Mon dieu, αγνοείται!
Με μάσκα φιμώθηκε και ρονρονίζει.
Να μην ξεφυσά ως μια μύτη καλείται.
Να μη ροχαλίζει, να μην ξεμυτίζει.

Με μάσκα φιμώθηκε και ρονρονίζει.
Αχ! Μύτη με μύτη μαζί της να ‘ρχόταν!
Να μην … Διαβάστε περισσότερα

Παντούμ (του Παύλου Φ.)

Το δίκιο σου, είπαν, Οκτώβρη το βρήκες.
Κραυγή ανδρωμένη σε αίμα κι ιδρώτα.
Φυγάδευαν άστρα οι Μοίρες σαν βγήκες
ονείρου ζυγιά σε αγύριστη ρότα.

Κραυγή ανδρωμένη σε αίμα κι ιδρώτα.
Η μάνα ποτέ πια χορό δεν θα σύρει.
Ονείρου ζυγιά
Διαβάστε περισσότερα