Η Δήμητρα Πυργελή είναι πολλά πράγματα, σίγουρα περισσότερα από αυτά που μας πληροφορεί το βιογραφικό της και όλα «μυρίζουν» αγάπη και ταλέντο. Το Σεπτέμβρη στα γενέθλιά μου, η Χρυσούλα Καρολίδου μου χάρισε το νέο της βιβλίο, “ένα πιάνο χωρίς ουρά … Διαβάστε περισσότερα
“Με τα χέρια μου μπορώ”
Κατερίνα Καρόγιαννη, Ντανιέλα Σταματιάδη, Με τα χέρια μου μπορώ, Εκδόσεις Susaeta, Αθήνα, 2026
Στο χαριτωμένο αυτό βιβλίο όπου -όπως μαρτυρά και το ξεκάθαρο εξώφυλλο- πρωταγωνιστούν τα δυο μας χέρια, η συγγραφέας του κειμένου μας οδηγεί ευφάνταστα από την κυριολεξία στη … Διαβάστε περισσότερα
Αυτός ο Σεπτέμβρης
Αυτός ο Σεπτέμβρης
Άφησε πίσω του το άξενο κι ανερυθρίαστο καλοκαίρι
Στάθηκε στο κατώφλι μου με μια καλαθούνα σταφύλια μαυροδάφνη
Δεν έκρουσε το ρόπτρο, ένιωσα την αύρα του
Ευωδίαζε θυμίαμα, ρίγανη και γιασεμί
Κελάρυζε λιανοτράγουδα βαλσαμόχορτα
Δείξε μου, κόσμε, το … Διαβάστε περισσότερα
Δέηση
Το δοιάκι σου το έστρεψες σε ρότα ποταμίσια,
με βήμα απτάλικο, βαρύ, να στρώσεις κοίτη ίσια.
Κι είχες αντίκρυ επτά κορφές, γριές ρυτιδωμένες,
απ’ άγρια χειμαρρόπουλα βαθιά χαρακωμένες.
Κι είχες ξοπίσω ηλιάτορα σα ρουμπινένιο δίσκο,
του Παντοκράτορα το γιο, του
Αμάραντη
Σήμερα θα ’χες τη γιορτή σου
κι εγώ θα γιόρταζα μαζί σου.
Μα εσύ προτίμησες τα νέφη
απ’ τις κιθάρες και το ντέφι.
Φόρεσες τ’ άσπρα, τα λινά σου,
τ’ αστραφτερά χαμόγελά σου
και με του Ζέφυρου το χέρι
ταξίδεψες … Διαβάστε περισσότερα
Αναχωρούν οι ποιητές
Αναχωρούν οι ποιητές με τα σκασμένα χείλη,
στην κάψα του καλοκαιριού σταλίζει τ’ ασφοδίλι.
Η σκοτεινή τους θάλασσα ποτέ της δεν μερεύει
τρεις νύχτες αναπαύεται και δεκατρείς αντρειεύει.
Καλομελέτα κι έρχεται το ζόρικο μελτέμι,
να χτίσει πετροκάραβα με σμίλη και … Διαβάστε περισσότερα
Η μάνα και οι παραμάνες
Ζητούσε συχνά πυκνά ένα ζευγάρι παραμάνες. Έπρεπε να υπάρχουν πάντα εύκαιρες, για να στερεώνει τα μετέωρα, τα επισφαλή. Την πάνα του μωρού, ένα ξηλωμένο στρίφωμα, τις ποδιές και τα πετσετάκια ώσπου να τους ράψει θηλιές από κορδέλες σατέν, για να … Διαβάστε περισσότερα
Πάμε πάλι απ’ την αρχή…
Πάμε πάλι από την αρχή
δεν σημαίνει πάντα
έλα να επαναλάβουμε αυτά που ήδη ξέρουμε
για να ξεβράζεται ο λυγμός χωρίς να υποφέρουμε
ή ρίξε το παραγάδι στα γνώριμα νερά
για να πιάσεις την αναμενόμενα καταδεκτική ψαριά
ή παίξε το
Θάλασσα αφίλητη
Έχω τη θάλασσα καιρό να τη φιλήσω
και δεν μ’ αφήνει η καταχνιά να τραγουδήσω.
Μοιάζουν τα κύματα βαρκάκια ορφανεμένα
κι έχουν στο διάβα τους μια θέση και για μένα.
Όταν γεμίζει το φεγγάρι και βαραίνει,
στους ουρανούς περιπλανώμενο ασθμαίνει,… Διαβάστε περισσότερα
Μαίρη Τσόγκα, Όντι, εικόνες Μάρια Μπαχά, Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, Αθήνα 2024
Είχα τον «Όντι» στη βιβλιοθήκη μου από τη χρονιά που κυκλοφόρησε. Τον κοίταζα και με κοίταζε. Μια ίωση που με ταλαιπώρησε αρκετά, έγινε η αφορμή να του ζητήσω να μου κρατήσει παρέα όσο ανάρρωνα. Κι έτσι ήρθε η ώρα του.… Διαβάστε περισσότερα