Σεπτέμβριος 2015

Loytra-talara-Astypalaia_1Και να ο Σεπτέμβρης! Όλο γλύκα, αναμαλλιάρης, ροβολάει στα σοκάκια μ’ ένα τσαμπί αγιωργίτικο στο χέρι και με τη βούργια του την υφαντή στον ώμο. Μέσα τετράδιο τσίλικο, κοντύλι φρεσκοξυσμένο και ψωμοτύρι δεμένο κόμπο στο μαντήλι, για δεκατιανό. Περνώντας έξω Διαβάστε περισσότερα

Ταξιδεύοντας (Καλοκαίρι 2015)

Molos_Porto_XeliΆλλος δένει για να μείνει κι άλλος λύνει για να φύγει. Αυτό είναι το ταξίδι…Κι η σοδειά του λέξεις, εικόνες, αναμνήσεις. Τροφή για τα δύσκολα. Βάλσαμο μπροστά στα αναπόφευκτα. Πόρτο Χέλι, Ερμιόνη, Σπέτσες, Ναύπλιο…Η ομορφιά είναι παντού. Κυρίως στα ταπεινά, Διαβάστε περισσότερα

Δέηση (Κεραμεικός, Μάης 2015)

Kerameikos_Evi_4Kerameikos_Evi_5Τα δομικά σου υλικά
έχτισαν μάρμαρο καρδιά.
Κανείς δεν την κατάλαβε,
ούτε όταν την μετάλαβε.Kerameikos_Evi_2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kerameikos_Evi_5

Στον άλικό σου συρφετόΔιαβάστε περισσότερα

ΚΝΩΣΟΣ: ιστορία…θησαυρός!

Αποθήκες (δυτική πλευρά)KnososThea_ton_fidionKnosos_3Πέντε χιλιόμετρα νοτιανατολικά του Ηρακλείου, υπάρχει ένας λόφος με το αστείο όνομα «Κεφάλα». Το 1878, ενώ η Κρήτη βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή, ένας πλούσιος Κρητικός έμπορος, ο Μίνως Καλοκαιρινός, κάνει σκοπό της ζωής του να βρει τα ίχνη του συνονόματού Διαβάστε περισσότερα

Γιανίτσαροι και Μπούλες

Lykeio_EllinidonΦίλες και φίλοι, το κείμενο που ακολουθεί είναι άκρως εμπιστευτικό. Διαβάζοντάς το θα καταλάβετε το πάθος μου για τα μυστήρια. Την προηγούμενη εβδομάδα έλαβα ένα τηλεγράφημα με λακωνικό μήνυμα και περίεργη υπογραφή: «Έλα στη Νάουσα. Στοπ. Ψάξε τον τσάρο και Διαβάστε περισσότερα

Τραγουδισμένοι κόσμοι

364pab Είμαι το μεγάλο κόκκινο καγκουρό και σας γράφω από τα απέραντα λιβάδια της Αυστραλίας. Συνήθως εσείς οι άνθρωποι μελετάτε εμάς τα ζώα, γράφετε επιστημονικές εργασίες και μας φωτογραφίζετε, ιδιαίτερα όταν είμαστε σπάνια -όπως λέτε- είδη, ή κινδυνεύουμε να εξαφανιστούμε. Αυτή … Διαβάστε περισσότερα

«Καιρός πανιά, καιρός κουπιά…»

Ένα ταξίδι με το πλοίο της γραμμής κατάμεστο από κόσμο μπορεί -όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο- να σε βάλει σε απόλυτη μοναξιά. Κάτι τέτοιες στιγμές, με τον Πειραιά πίσω σου σαν φθαρμένη ασπρόμαυρη γκραβούρα και τους γλάρους να προσπαθούνΔιαβάστε περισσότερα