Δεν υπάρχει αφεντικό, ούτε κανένας ιδιοκτήτης εδώ, δεν ανήκει σε κανέναν, όλα είναι για όλους, όποιος θέλει μπορεί να έρθει, να φάει και να πιεί, να ξαποστάσει και να ονειρευτεί, να πετάξει και να χαθεί, να φύγει και να ξανάρθει. … Διαβάστε περισσότερα
Author Archives: evita68
Γράμμα από τον Άγιο Βασίλη
Διαβάσατε τον τίτλο και γουρλώσατε τα μάτια; Ναι, παιδιά μου, εγώ είμαι που σας γράφω: ο πιο αγαπημένος σας Άγιος. Της Αρχιμηνιάς και της Αρχιχρονιάς! Που έρχομαι από την Καισαρεία, η οποία δεν βρίσκεται ασφαλώς στην παγωμένη χώρα των … Διαβάστε περισσότερα
Χριστούγεννα και στολίσαμε…
Στολίσαμε και φέτος. Κάθε στολίδι και μια στιγμή από το βιωμένο παρελθόν, αποτυπωμένη στη μνήμη με μελάνι ανεξίτηλο. Μπάλες γυάλινες, λεπτές, αραχνοϋφαντες θαρρείς, από τη δεκαετία του εξήντα. Τότε που η χειροποίητη δημιουργία ήταν ακόμη ο κοινότοπος κανόνας και όχι … Διαβάστε περισσότερα
Θαυμα – Ζωντας
Ένα μικρό θαύμα αναζήτησα
Όχι από αυτά που φωνασκούν ασύμμετρα στις ειδήσεις
Ή από τα άλλα που δίνουν παράσταση επ’ αμοιβή
Ένα μικρό θαύμα ν’ αποδομήσει το μαρασμό
Να κεράσει τροχοπέδη το διασυρμό
Να περιχύσει τα πρόσωπα γαλήνη υπερκόσμια
Για … Διαβάστε περισσότερα
Ταξίδι στην Προϊστορία, με δύο υπέροχα παιδικά βιβλία
Ξεκινώ αυτό το ταξίδι με το βιβλίο «Ο μικρός ζωγράφος των βράχων» της Μαρίας Πετκανοπούλου, σε εικονογράφηση της Άννας Καρνή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο (2013 η β΄ έκδοση). Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία για την ανάγκη του ανθρώπου … Διαβάστε περισσότερα
Ωδή στη Rosetta
Το πρόσωπο έστρεψα στου απείρου το φως
Τα χέρια γιγάντωσα να δείχνω Θεός
Αγγέλου φτερούγες ξεδίπλωσα, δες
Τη μύχια ανάγκη σου άφοβα πες
Δεν είμαι θηρίο, του Χάους σκιά
Σε ρίζα μετέωρη χτίζω καρδιά
Μα εσύ, οπτασία μου, λάμνεις μακριά… Διαβάστε περισσότερα
Σπόροι και Μύθοι
Νοέμβριος, ο μήνας της σποράς, ο Σποράτης, ο Νιαστής (από τη λέξη νεάζω-νιάζω, που θα πει ανανεώνω το χωράφι οργώνοντάς το, για να δεχτεί το νέο σπόρο). Από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και τις μέρες μας, την εποχή αυτή οι … Διαβάστε περισσότερα
Αγαπόδεντρο
Καρδιές αναζήτησα με ρίζα βαθειά
Που άνθη γεννούσαν και όχι Αν και Θα
Οι φλέβες τους ρυάκια σε ξύλου κορμί
Τις είπαν παράσιτα, τις λέω Ζωή
Με πίστη βαρκούλα σ’ ονείρου νερό
Καθρέφτη με νόημα γυρεύω να βρω
Ας είμαι … Διαβάστε περισσότερα
Κ-άστρων Ποιήματα ΙΙ
Αμάχη
Πήρα τζουρά γλυκόλαλο και πένα φιλντισένια
και στα ταξίμια πόντισα την πιο κρυφή μου έννοια.
Γιατί έπιασαν τα μάτια σου κι όλα τα φυλακώσαν
και μες στα φυλλοκάρδια μου τρία καρφιά καρφώσαν.
Το πρώτο γράφει σ’ αγαπώ, το δεύτερο … Διαβάστε περισσότερα
«Σιγά τα Κάστανα!», είπε το Κυδώνι…
Ήταν Σάββατο, λίγο μετά τα μεσάνυχτα όταν ξύπνησα από έναν επίμονο, «μουρμουριστό» θόρυβο. Ανακάθισα στο κρεβάτι με τα μάτια μισόκλειστα ακόμη από τη νύστα και άρχισα τις υποθέσεις. Μήπως ροχάλιζε ο γείτονας; Μήπως κολάτσιζε με τα τραγανά παξιμαδάκια μου κανένας … Διαβάστε περισσότερα