Ένα μικρό φθινόπωρο
στου Μάη το μπαλκόνι
άλλον τονε χαϊδολογεί
και άλλον τον θυμώνει.
Οι κότσυφες χαμοπετούν,
οι γάτες χουχουλιάζουν
και τ’ ανυπόμονα παιδιά
στα σύννεφα γκρινιάζουν.
Καφές στην κούπα την ψηλή
κουλούρι σουσαμένιο,
του Ψαρονίκου το σκαρί
σε πέλαγο … Διαβάστε περισσότερα
Σε βλέπω και ταράζομαι, ανθίζω, βαλαντώνω
και δέρμα πέτρινο, αψύ, να γαντζωθείς σου στρώνω.
Ευωδιαστός λαβύρινθος στα χόρτα ξεφυτρώνει
και η κοντέσα η Μέλισσα το μίτο της απλώνει.
Έχεις πουλί ή λέλουδο, χαρά μου, στην καρδιά σου
κι όλο το … Διαβάστε περισσότερα
Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι
με καμινάδα και φεγγίτη,
με ρόπτρο χάλκινο στη θύρα
και μια νεράιδα καλομοίρα.
Ζωγράφισέ μου ένα γιατάκι
κουκλίστικο σαν παλατάκι,
με ψηλοτάβανα δωμάτια
και δυο ξυλόγλυπτα χαγιάτια.
Ζωγράφισέ μου μια φωλίτσα
με μια βοτσαλωτή αυλίτσα
και … Διαβάστε περισσότερα
Κάτι θα ζήσει, κάτι θα πεθάνει
είν’ η ζωή ένα παράξενο γιορντάνι.
Σαν το φοράς μπορεί να κλαις, ή να γελάς,
αλλού νομίζεις και αλλού στο τέλος πας.
Κάτι θ’ ανοίξει, κάτι θα σφαλίσει
είν’ ο καιρός δοκιμασία κι αλισβερίσι.… Διαβάστε περισσότερα
Ο πόνος είναι άχρονος
Διασκελίζει τους αιώνες όπως τα παιδιά που παίζουν κουτσό όπου γης
Κάποτε ξαποσταίνει και μας δίνεται
Όταν αμέριμνοι και αμετροεπείς γαντζωνόμαστε στα εφήμερα
Θεωρώντας ότι πιάσαμε την καλή
Όταν εθελοτυφλούμε ακκιζόμενοι
Όταν παραδινόμαστε στον έρωτα αμαχητί… Διαβάστε περισσότερα
Αυτό το κάτι λίγο κι ανεπαίσθητο
Η στιγμή η φευγαλέα που δεν κάνει θόρυβο
Η τρίλια στην απόμερη μασχάλη του δάσους
Το ανέμελο λίκνισμα ενός γλάρου που γυροφέρνει τα πλοία μεσοπέλαγα
Η κουρασμένη εκπνοή του ανέμου στις εξόδους των εθνικών … Διαβάστε περισσότερα
Που πας, κοριτσάκι, με τέτοιον καιρό;
Θαμπώθηκε η μέρα, δεν έχει ουρανό.
Του κόσμου η αμάχη τον έκανε αφρό.
Μια ξέρα η ζωή μας, τρεις κόμποι νερό.
Που πας, κοριτσάκι, χωρίς συντροφιά
με κοντυλοβλέφαρα πάντα κλειστά;
Δε βλέπεις πως άπλωσε … Διαβάστε περισσότερα
Όταν σου γνέψουν οι άγγελοι,
ό, τι κι αν πουν για σένα,
φύλλα πεσμένα απ’ τα κλαδιά,
στο χούμο χωνεμένα.
Μοιάζει σκαρί ακυβέρνητο
ο λόγος τους στο κύμα
και δεν μετράει όπως μετρά
το ξόδι σου στο μνήμα.
Αφού για … Διαβάστε περισσότερα
Ο ήχος της βροχής
σε στέλνει να πλυθείς
οι λύπες κι οι πικρίες
απόνερα να γίνουν
τα ζόρια ν’ απαλύνουν
Οι στάλες κι οι δροσιές
μουσκεύουν τις βραγιές
στο σώμα, την καρδιά σου
να βρει φωλιά ο σπόρος
ζωής αγγελιοφόρος… Διαβάστε περισσότερα