Αναχωρούν οι ποιητές με τα σκασμένα χείλη,
στην κάψα του καλοκαιριού σταλίζει τ’ ασφοδίλι.
Η σκοτεινή τους θάλασσα ποτέ της δεν μερεύει
τρεις νύχτες αναπαύεται και δεκατρείς αντρειεύει.
Καλομελέτα κι έρχεται το ζόρικο μελτέμι,
να χτίσει πετροκάραβα με σμίλη και … Διαβάστε περισσότερα
Ζητούσε συχνά πυκνά ένα ζευγάρι παραμάνες. Έπρεπε να υπάρχουν πάντα εύκαιρες, για να στερεώνει τα μετέωρα, τα επισφαλή. Την πάνα του μωρού, ένα ξηλωμένο στρίφωμα, τις ποδιές και τα πετσετάκια ώσπου να τους ράψει θηλιές από κορδέλες σατέν, για να … Διαβάστε περισσότερα
Έχω τη θάλασσα καιρό να τη φιλήσω
και δεν μ’ αφήνει η καταχνιά να τραγουδήσω.
Μοιάζουν τα κύματα βαρκάκια ορφανεμένα
κι έχουν στο διάβα τους μια θέση και για μένα.
Όταν γεμίζει το φεγγάρι και βαραίνει,
στους ουρανούς περιπλανώμενο ασθμαίνει,… Διαβάστε περισσότερα