Σύννεφα άτια κάλπασαν απ’ το Μιστρά ως την Προύσα
και η σελήνη έμοιαζε θάλασσα κυματούσα.

Απέξω απ’ το γιατάκι του κουκουβιστός καθόταν
πανώριος ασημόγλαρος και μόνος συλλογιόταν:

– Πού πάτε, βρε Νεφόπαιδα, και τρέχετε όλο βιάση;
Ποιου Ρήγα ο Ακριβογιός