Ένα μικρό φθινόπωρο
στου Μάη το μπαλκόνι
άλλον τονε χαϊδολογεί
και άλλον τον θυμώνει.

Οι κότσυφες χαμοπετούν,
οι γάτες χουχουλιάζουν
και τ’ ανυπόμονα παιδιά
στα σύννεφα γκρινιάζουν.

Καφές στην κούπα την ψηλή
κουλούρι σουσαμένιο,
του Ψαρονίκου το σκαρί
σε πέλαγο αφρισμένο.

Σαν ξεγελιέται ο άνθρωπος
τον κόσμο πως ορίζει,
στραφτοβροντά ο ουρανός
για να τον συνετίζει.