Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι
με καμινάδα και φεγγίτη,
με ρόπτρο χάλκινο στη θύρα
και μια νεράιδα καλομοίρα.

Ζωγράφισέ μου ένα γιατάκι
κουκλίστικο σαν παλατάκι,
με ψηλοτάβανα δωμάτια
και δυο ξυλόγλυπτα χαγιάτια.

Ζωγράφισέ μου μια φωλίτσα
με μια βοτσαλωτή αυλίτσα
και έναν κήπο ανθισμένο
από πηγάδι δροσισμένο.

Ζωγράφισέ μου τ’ όνειρό σου,
πώς θες το σπίτι το δικό σου,
απ’ τις αγάπες σου γεμάτο
καμαρωτό και χοχλιδάτο.

Ζωγράφισέ μου κι ό,τι λείπει,
τους πόνους, τη χαρά, τη λύπη.
Σε μια βαρκούλα βάλτους μέσα
και έγια μόλα έγια λέσα.

Ζωγράφισέ μου κι έν’ αστέρι,
των Αρχαγγέλων τ’ αγιοκέρι
κι ένα γαλάζιο φανοστάτη
να διώχνει το κακό το μάτι.

Και σαν τη ζωγραφιά τελέψεις
και θες μια ολιά να χουζουρέψεις,
ζωγράφισε την αγκαλιά μου
για να κουρνιάσεις, Ομορφιά μου!

Μιχαήλ Οικονόμου, Το σπίτι που ονειρεύεται, π. 1929-1931, Πινακοθήκη Αβέρωφ