Ο πόνος είναι άχρονος

Διασκελίζει τους αιώνες όπως τα παιδιά που παίζουν κουτσό όπου γης

Κάποτε ξαποσταίνει και μας δίνεται

Όταν αμέριμνοι και αμετροεπείς γαντζωνόμαστε στα εφήμερα

Θεωρώντας ότι πιάσαμε την καλή

Όταν εθελοτυφλούμε ακκιζόμενοι

Όταν παραδινόμαστε στον έρωτα αμαχητί

Τότε κάνει στάση ο πόνος αιφνιδιαστικά

Μας κάνει γούστο, λιγάκι μας περιγελά

Μας επαναφέρει στην τάξη χωρίς άλλες φιοριτούρες και αναβολές

Μας υπενθυμίζει το ματαιότης ματαιοτήτων

Μας νουθετεί σχολαστικά

Γιατί ακίνητος κι ανήμπορος κανείς μονάχα να φιλοσοφεί μπορεί

 

Ο πόνος είναι ο ρήγας στο υποστατικό

Όσο φιλότιμα κι αν κοπιάζεις εποχή την εποχή

Εκείνος θα καρπωθεί το περίσσευμα

Κανένα πυροτέχνημα δεν θα σώσει τη γιορτή

Υποδόρια θα πενθείς τις ανατάσεις που δεν έζησες

Όταν ξοδευόσουν για των εαυτών και των άλλων τις αστόχαστες περπατησιές

Αυτές που βγήκαν από το μονοπάτι και σωριάστηκαν στα χαντάκια ή στα μετέωρα

 

Ο πόνος κάποτε γλυκαίνει

Μα μόνο για να μη σε καταπιεί

Είναι χοάνη άπατη το αποστειρωμένο στέρνο του

Κι εσύ χαμοπούλι της απαντοχής

Που ξημερώνεται και βραδιάζεται ατελεύτητα

Σα να μην περιμένει στωικά ο τρυγητής στη μεσοτοιχία του αμπελιού με το δάσος

Αυτό με τα δέντρα τα βαθύσκιωτα, τα ιερατικά

Τους κελαηδισμούς τους επουράνιους και τα πρόσφορα ραμφίσματα

 

Ναι, ο πόνος είναι άχρονος

Μα τώρα σώπασε, ψυχή μου

Στάλισε

Αυγή

Συρρέει το Φως