Τα Παιχνίδια της Αγάπης

paixnidia_agapis_9Τα φετινά Χριστούγεννα δεν είναι σαν τα άλλα. Πόνοι μεγάλοι, πόλεμοι, εμφύλιες διαμάχες κυκλώνουν απειλητικά και ταλαιπωρούν τη γειτονιά μας. Λαοί ολόκληροι μεταναστεύουν αναζητώντας τη σωτηρία, μια νέα ζωή απαλλαγμένη από το φόβο, το θάνατο, την εξαθλίωση. Το Αιγαίο είναι γι’ αυτούς ελευθερία ή θάνατος. Κι εμείς, ανήμποροι ν’ αντιδράσουμε αποτελεσματικά και να αποτρέψουμε αυτό το θέατρο του παραλόγου, προσπαθούμε να ανακουφίσουμε τους πόνους και τη δυστυχία τους με όση ανθρωπιά μας έχει απομείνει. DIKAIOMATA_1

Η φετινή Χριστουγεννιάτικη γιορτή του 7ου Νηπιαγωγείου Νέας Σμύρνης είχε ως στόχο να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά και τις οικογένειές τους σχετικά με το δράμα αυτών των ανθρώπων. Να ανασύρει τον καλύτερο εαυτό όλων μας, αυτόν που νιώθει πληρέστερος και αληθινότερος όταν προσφέρει και όχι όταν απαιτεί. Αυτόν που επιλέγει συνειδητά όχι να γράψει για άλλη μια φορά γράμμα στον Άγιο Βασίλη για να ζητήσει επιπλέον καταναλωτικά αγαθά, βορά στο ήδη καλοθρεμμένο Εγώ του, αλλά να μετατραπεί εκείνος σε Άγιο Βασίλη, προσφέροντας από το περίσσευμά του σε αυτούς που το έχουν πραγματικά ανάγκη. PROSKLISEIS_2

Ένα παιχνίδι για ένα χαμόγελο. Μια αγκαλιά για κάθε προσφυγάκι. Ένας λόγος παρηγοριάς και ένα βλέμμα αγάπης για κάθε κατατρεγμένο. Γιατί κανείς μας δεν ξέρει το αύριο τι θα φέρει. «Μηδενί συμφοράν ονειδίσης, κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον». paixnidia_agapis_2

Τα παιδικά παιχνίδια “ζωντανεύουν”. Εγκαταλείπουν τις θέσεις τους κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο και μπαρκάρουν μ’ ένα καράβι της γραμμής για τη Μυτιλήνη. Εκεί θα γιορτάσουν φέτος τη Θεία Γέννηση. Ζωγραφίζοντας χαμόγελα στα προσωπάκια των προσφυγόπουλων, που τόσο τα έχουν ανάγκη.MYTILHNH

Σβούρες, αυτοκινητάκια, κούκλες, μπάλες, αεροπλανάκια, λούτρινα ζωάκια και μουσικά οργανάκια θα συστηθούν στους θεατές της γιορτής, θα χορέψουν όπως μόνο εκείνα ξέρουν ενώ θα ακούγονται χαρούμενες μουσικές, θα τραγουδήσουν τα κάλαντα, θα πουν ευχές και θα πετάξουν πάνω από θάλασσες και στεριές, για να προσγειωθούν σε όλων των ανθρώπων τις καρδιές…parastasi_1

1. Καλήν ημέραν άρχοντες!
Σκοπό έχουμε δικό μας,
να σας καλωσορίσουμε
στο φωτεινό σχολειό μας.

2. Έφτασαν μέρες γιορτινές,
όπως και κάθε χρόνο,
για ν’ απαλύνουν στις καρδιές
θυμούς, λύπες και πόνο.

3. Γι’ αυτό κι αποφασίσαμε
απόψε να σας πούμε,
μια ιστορία αληθινή,
για να συγκινηθούμε!

4. Κι αρχίζουμε! Χριστούγεννα
πλησίαζαν σαν τώρα,
όταν συμβούλιο κάνανε
τα παιδικά τα δώρα.PROSKLISI_KOUKLA_2

5. Όμορφες κούκλες σαν εμάς
και λούτρινα ζωάκια
μπάλες μεγάλες και μικρές,
σβούρες, αεροπλανάκια.

6. Κι από κοντά τα βρεφικά
όμορφα παιχνιδάκια,
οι κουδουνίστρες, τα γιο γιο,
τα μουσικά οργανάκια.paixnidia_agapis_7

7. Αφού είπαν τις απόψεις τους,
κάναν ψηφοφορία.
Μια δράση αποφάσισαν
όλο πρωτοτυπία!

8. Ν’ αφήσουν το χουζούρι τους
στου δέντρου την αγκάλη
και να μπαρκάρουν σύσσωμα
για ενός νησιού ακρογιάλι.

9. Να μπουν σ’ ασημοκάραβο,
της ναυτοσύνης τάμα,
για να ’ναι καλοτάξιδο
και να γενεί το θαύμα.paixnidia_agapis_1

10. Γιατί γυρίζει ο τροχός
όπως κι εμείς οι σβούρες
και πότε φέρνει απανεμιά,
πότε ανεμοδούρες.

11. Όταν ξεσπάει ο πόλεμος
στου κόσμου κάποια άκρη,
δεν έχει ο πόνος όρια
και σύνορα το δάκρυ.paixnidia_agapis_15

12. Φαμίλιες ξεκληρίζονται,
πατρίδες ερημώνουν,
δυστυχισμένοι άνθρωποι
απ’ το μαράζι λιώνουν.

13. Άντρες, γυναίκες και παιδιά,
παππούδες και γιαγιάδες,
παίρνουν τους δρόμους να σωθούν,
από άγριους αφεντάδες.

14. Οι λύπες τους πυροβολούν,
οι φόβοι τους πληγώνουν,
τα όνειρά τους χάνονται,
οι ελπίδες τους παγώνουν.paixnidia_agapis_4

15. Εμείς μπορεί να είμαστε
μικρά αυτοκινητάκια,
μα πιο πολύ θα θέλαμε
να σώζουμε παιδάκια.

16. Να τα οδηγούμε γρήγορα
από τις βόμβες πέρα,
σε μέρη που ’ναι ασφαλή,
χωρίς καμιά φοβέρα.

17. Εκεί να τα φροντίζουνε
και να τα προστατεύουν.
Γλυκά να τα παρηγορούν
και να τα συντροφεύουν.

18. Μαζί να ταξιδεύουμε
σε πίστες ζαχαρένιες,
εκεί που δεν κυκλοφορούν
καημοί και μαύρες έννοιες.paixnidia_agapis_5

19. Πηγαίνετε, παρκάρετε
τώρα αυτοκινητάκια.
Σειρά έχουν ν’ απογειωθούν
τα αεροπλανάκια.

20. Εμείς θα κουβαλήσουμε
σ’ όσους ανάγκη έχουν,
φάρμακα, ρούχα, φαγητό,
στις κακουχίες ν’ αντέχουν.

21. Με τ’ ατσαλένια μας φτερά
πάνω απ’ τα συννεφάκια,
ελπίδα θα μοιράσουμε
σ’ όλα τα προσφυγάκια.paixnidia_agapis_6

22. Θα μεταφέρουμε γιατρούς,
δάσκαλους, νοσοκόμους,
για να εφαρμόσουν άμεσα
της ανθρωπιάς τους νόμους.

23. Κιβώτια και αποσκευές
μ’ εφόδια γεμάτες,
για να ’χουν να πορεύονται
στης ξενιτιάς τις στράτες.

24. Μήπως γλυκάνει ο πόνος τους,
μήπως και ξεχαστούνε,
μέχρι να πάψει το κακό,
κι άσπρη μέρα να δούνε.MITILINI

25. Όλα του κόσμου τα παιδιά
τις μπάλες αγαπούνε.
Ορίστε, φτάσαμε κι εμείς!
Θα μας καλοδεχτούνε!

26. Εμείς θα τα αφήσουμε
γερά να μας κλωτσήσουν
κι όλες τις στενοχώριες τους
ευθύς να λησμονήσουν.

27. Μπάσκετ μαζί θα παίξουμε
σ’ αυλές χωρίς αγκάθια.
Κορίτσια αγόρια στη σειρά
θα βάζουνε καλάθια!AGGELAKIA_2

28. Κι όταν θα πάνε στο σχολειό,
όπου ριζώσουν πάλι,
τα προσφυγάκια θα ’χουνε
μια μπάλα στην αγκάλη.

29. Η μπάλα θα ’ναι αφορμή
νέους φίλους να βρούνε,
όταν λεξούλες άγνωστες
δεν θα μπορούν να πούνε.

30. Μα και στο προσκεφάλι τους
η μπάλα θα θυμίζει
πόσο η ζωή είναι όμορφη
και θα τα νανουρίζει.MYTILINI_8

31. Κάντε μας χώρο, φτάνουμε!
Χτυπήστε παλαμάκια!
Είμαστε τα τσαχπίνικα,
τα λούτρινα ζωάκια.

32. Και ποιο παιδί δεν λαχταρά
στα χέρια να μας πάρει,
να μας ζουλήξει τρυφερά
όπως το μαξιλάρι;

33. Μα και εμείς το θέλουμε
να κάνουμε αγκαλίτσες
με μπράτσα αγριολούλουδα
και τρυφερές μουρίτσες.paixnidia_agapis

34. Κάθε παιδί που μας κρατά,
φτιάχνει ένα σενάριο
για τη ζωή που λαχταρά,
σ’ ένα καλύτερο αύριο!

35. Κι εμείς γλυκά και απαλά
και χνουδωτά κι αφράτα,
μαζί του μαγειρεύουμε
παραμυθοσαλάτα.

36. Γιατί στις δύσκολες στιγμές
παρηγοριά μεγάλη
είναι του παιχνιδιού οι χαρές
κι η ονειρική του ζάλη.MYTILINI_7

37. Ό,τι κι αν λέτε, μόνο εμείς
τα μουσικά οργανάκια
τα καταφέρνουμε να παν
κάτω όλα τα φαρμάκια.

38. Οι κίνδυνοι αφοπλίζονται
κι οι πόνοι όλοι νικιούνται.
Μαγεύτρα είναι η μουσική,
κάνει όλους ν’ αγαπιούνται.

39. Μια κουδουνίστρα στο χεράκι,
όταν κρυώνει ή πεινά,
κάνει κάθε μικρό μωράκι
και πάλι να χαμογελά.parastasi_3

40. Ίσως ολόκληρος ο κόσμος
να γίνει παιδική χαρά,
τραγούδια αν όλοι μοιραστούνε,
δικαιώματα και αγαθά.

41. Χριστούγεννα! Παιχνίδια αγάπης,
χαρίστε σ’ όλα τα παιδιά
κι αφήστε να σας πλημμυρίσουν
αισθήματα αληθινά.

42. Ψηλά τον ουρανό κοιτάξτε,
τον δίχως τέλος και αρχή,
και ψύχραιμα αναρωτηθείτε
τι αξίζει αλήθεια στη ζωή.paixnidia_agapis_11

43. Σκέψεις κακές, θυμούς και πόνους
σβήστε τα όλα απ’ την ψυχή,
για να μπορέσει ο Χριστός μας
και μέσα σας να γεννηθεί.

44. Εδώ τελειώνει η γιορτή μας
κι αυτό που μένει τώρα πια,
είναι το να σας ευχηθούμε
ολόψυχα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!MYTILINI_1MYTILINI_0

Οι καλικάντζαροι κι ο μύλος τους

paramythia_tis_imvrouΜια φορά κι έναν καιρό, ζούσαν στην Ίμβρο δυο αδέρφια. Ο ένας ήταν πολύ πλούσιος και είχε πολλά κτήματα κι ο άλλος ήταν πολύ φτωχός και είχε πολλά παιδιά. Ο φτωχός συντηρούσε με κόπο τη φαμίλια του, κάνοντας μεροκάματα πότε στα κτήματα του πλούσιου αδερφού του και πότε όπου αλλού έβρισκε. Ο πλούσιος, αν και άτεκνος, ήταν πολύ φιλάργυρος και δε βοηθούσε καθόλου τον αδερφό του.

Εκείνα τα Χριστούγεννα, στου φτωχού το σπίτι, πέρασαν με ψωμί κι ελιές, ενώ ο πλούσιος είχε απ’ όλα τα καλά στο τραπέζι του. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ο φτωχός πήγε στο νερόμυλο για να πάρει λίγο αλεύρι, μα ο μυλωνάς δεν του έδωσε, γιατί δεν είχε να πληρώσει. Καθώς γύριζε λυπημένος στο χωριό, συλλογιζόταν πως θα πήγαινε πάλι στα παιδιά του με άδεια χέρια και τον έπιανε απελπισία. Ξαφνικά, άκουσε πίσω του κουδούνια και ποδοβολητά ζώων. Παραμέρισε γρήγορα από το δρόμο και μπήκε στο δάσος, αλλά οι ήχοι σα να τον ακολουθούσαν. «Λες να είναι καλικάντζαροι χρονιάρα μέρα;», αναρωτήθηκε κι ανέβηκε πάνω σε ένα ψηλό δέντρο, φροντίζοντας να κρυφτεί στα κλαδιά του, όσο καλύτερα μπορούσε.dscn7552-2

Τα ζώα με τους συνοδούς τους σταμάτησαν κάτω από το δέντρο, μα ήταν σκοτάδι και δεν μπορούσε να διακρίνει ποιοι ήταν. Τότε άκουσε μια βροντερή φωνή να λέει:
– «Ατσίλ αγατζίμ ατσίλ!», που θα πει «άνοιξε, δέντρο μου, άνοιξε!».
Αμέσως ο κορμός του δέντρου άνοιξε στα δύο κι από μέσα ξεχύθηκε ένα φως, τόσο δυνατό, που έλαμψε ο τόπος γύρω τριγύρω. Τότε ο φτωχός είδε με τρόμο σαράντα καλικάντζαρους, μαυριδερούς κι ασχημομούρηδες, με μυτερά κέρατα, μαλλιαρές ουρές και νύχια γυριστά, να σέρνουν σαράντα μουλάρια τόσο φορτωμένα, που με το ζόρι στέκονταν στα πόδια τους! Από τη ρίζα του δέντρου ξεκινούσαν κάτι ξύλινες, στριφογυριστές σκάλες, που απλώνονταν σε βάθος, όσο έφτανε το βλέμμα του. Οι καλικάντζαροι φορτώθηκαν τα σακιά και κατέβαιναν τις σκάλες, για να τα στοιβάξουν στις υπόγειες αποθήκες τους. Αφού τελείωσαν αυτή τη δουλειά, ο αρχηγός τους φώναξε ένα μικρό καλικαντζαράκι και το διέταξε:
– «Φέρε μου το μύλο, μικρέ!».
Τότε το καλικαντζαράκι άνοιξε ένα κρυφό συρτάρι, σκαλισμένο στη ρίζα του δέντρου, πήρε έναν μύλο μικρό, σαν εκείνους που αλέθουν τον καφέ και τον παρέδωσε στον αρχηγό του με μια αστεία υπόκλιση.dscn7547-2

Ο αρχηγός των καλικάντζαρων πήρε το μύλο, στάθηκε όρθιος με μεγάλη επισημότητα, τον σήκωσε ψηλά τεντώνοντας τα χέρια του και βροντοφώναξε:
– «Μύλε μου, αφέντη μύλε μου,
βγάλε σωρούς κριθάρια
νόστιμα σα ζαχαρωτά,
να φάνε τα μουλάρια!».

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση του κι ο μύλος άρχισε να βγάζει σπόρους κριθαριού, αφράτους και λαχταριστούς σαν ένα βουνό από κουφέτα! Τα μουλάρια έφαγαν με την ψυχή τους, μέχρι που οι κοιλιές τους φούσκωσαν σα μπαλόνια. Τότε ο Αρχικαλικάντζαρος σκέπασε με την παλάμη του το μύλο, φύσηξε τρεις φορές κι εκείνος σταμάτησε να βγάζει κριθάρι. Έπειτα τον κράτησε πάλι ψηλά και φώναξε:
– «Μύλε μου, αφέντη μύλε μου,
βγάλε κρέας ψημένο,
να φαν τα παλικάρια μου
κι εγώ να μη χορταίνω!».dscn7543-2

Αμέσως ο μύλος άρχισε να βγάζει κρέατα τραγανιστά και ροδοκοκκινισμένα, που η μυρωδιά τους απλώθηκε στο δάσος κι άνοιξε την όρεξη σ’ όλα τα πλάσματά του. Οι καλικάντζαροι στρώθηκαν γύρω του κι έφαγαν του σκασμού! Με τον ίδιο τρόπο ο μύλος έβγαλε πίτες, αυγά, φρούτα, τυρί, γλυκίσματα και μπόλικο κρασί. Μόλις του έδινε εντολή ο αρχηγός των καλικάντζαρων, ο μύλος πρόσφερε απ’ όλα τα αγαθά πλουσιοπάροχα.

Ο φτωχός παρακολουθούσε τα συμβάντα από την κορυφή του δέντρου με ανοιχτό το στόμα. «Αχ, ας είχα κι εγώ έναν τέτοιο μύλο, μόνο για μια μέρα έστω, γι’ απόψε που είναι Πρωτοχρονιά. Θα έτρωγαν και θα χόρταιναν τα καημένα τα παιδάκια μου. Και πόσα ρούχα, πόσα παιχνιδάκια θα τους χάριζα…Τώρα, μακάρι να μας λυπηθεί ο Θεός», συλλογιζόταν κι η καρδιά του μάτωνε από τη στενοχώρια.dscn7560-2

Κοντά στα ξημερώματα, ο αρχηγός είπε στους άλλους καλικάντζαρους:
– «Καλικάντζαροι, αδέρφια,
ροκάνες πάρτε μα και ντέφια!
Προτού λαλήσει ο πετεινός,
σε άλλους τόπους πάμε,
χίλιες να κάνουμε ζημιές,
μπελάδες στις νοικοκυρές
και πριν αγιαστούνε τα νερά,
στο δέντρο μας γυρνάμε».
Οι καλικάντζαροι αλάλαξαν ενθουσιασμένοι και η γη σείστηκε από τις αγριοφωνάρες τους. Ανέβηκαν στα μουλάρια τους και χτυπώντας τα με τις ουρές τους, έγιναν άφαντοι! Ο Αρχικαλικάντζαρος, αφού φύλαξε με προσοχή το μύλο στην κρυψώνα του, καβαλίκεψε το μουλάρι του, ανέβηκε τη σκάλα και είπε στο δέντρο:
– «Καπάν, αγατζίμ, καπάν», δηλαδή «κλείσε, δέντρο μου, κλείσε».
Αμέσως το δέντρο έκλεισε, ο τόπος σκοτείνιασε κι ησύχασε ξανά και το μόνο που ακούστηκε στο δάσος για μερικά λεπτά, ήταν τα γρήγορα ποδοβολητά του μουλαριού του Αρχικαλικάντζαρου, που πήγαινε να συναντήσει τους συντρόφους του.dscn7549-2

Ο φτωχός χωρικός κατέβηκε φοβισμένος από την κορυφή του δέντρου. Ενώ ετοιμαζόταν να φύγει, ακούστηκε το λάλημα ενός πετεινού κι άρχισε να ξημερώνει. Τότε αναθάρρησε και είπε με το νου του:
– «Αν διατάξω κι εγώ το δέντρο με τα λόγια που είπε ο καλικάντζαρος, άραγε θ’ ανοίξει; Τότε θα κάναμε στ’ αλήθεια Πρωτοχρονιά κι εγώ κι η οικογένειά μου…». Τελικά κοντοστάθηκε κι αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του. Στάθηκε στη ρίζα του δέντρου και φώναξε όπως ο καλικάντζαρος, «ατσίλ, αγατζίμ, ατσίλ!». Αμέσως το δέντρο άνοιξε κι ο χωρικός θαμπώθηκε από το φως που ξεχύθηκε από μέσα του! Κατέβηκε τα σκαλοπάτια και είδε αμέτρητες κάμαρες γεμάτες χρυσάφι, ασήμι και πολύτιμα πετράδια! Για μια στιγμή σάστισε από τα τόσα πλούτη και δεν ήξερε τι να κάνει. Ήταν, ωστόσο, άνθρωπος λογικός και καθόλου πλεονέκτης. Γρήγορα συνήλθε και αναζήτησε το μικρό μύλο. «Δε μου χρειάζεται τίποτα απ’ όλ’ αυτά, παρά μόνο ο μύλος», σκέφτηκε. Βρήκε την κρυψώνα του, τον πήρε, ανέβηκε πάλι τα σκαλοπάτια, διέταξε το δέντρο να κλείσει με τα μαγικά λόγια και τράβηξε για το σπίτι του.dscn7545-2

Φανταστείτε τι έγινε όταν ο φτωχός χωρικός πήγε στην οικογένειά του και ο μύλος άρχισε να βγάζει άφθονα ό,τι αγαθά του ζητούσε: φαγητά, ρούχα, παιχνίδια για τα παιδιά, χρήματα. Η γυναίκα του κόντεψε να τρελαθεί από τη χαρά της. Την Πρωτοχρονιά ο φτωχός και η οικογένειά του πήγαν στην εκκλησιά με καινούργιες φορεσιές και έριξαν στο δίσκο χρυσά νομίσματα. Όλο το χωριό απορούσε με αυτό το θαύμα. Ο μυλωνάς, που μόλις την προηγούμενη μέρα ο φτωχός παρακαλούσε να του δώσει λίγο αλεύρι, για να φάνε ψωμί τα παιδιά του, έμεινε άναυδος. Περισσότερο απ’ όλους, όμως, παραξενεύτηκε ο πλούσιος αδερφός του. «Κάτι τρέχει, κάποιο θησαυρό θα βρήκε αυτός, πρέπει να πάω να μάθω…», συλλογίστηκε και τα μάτια του γυάλιζαν από την απληστία.

Την άλλη κιόλας μέρα, ο πλούσιος αδερφός πήγε στο σπίτι του φτωχού και προσπάθησε να μάθει τι συμβαίνει. Ο φτωχός, όμως, είχε ορμηνέψει τα παιδιά και τη γυναίκα του να μη μιλήσουν. Αν και δεν κατάφερε να μάθει τίποτα, δεν το έβαλε κάτω. Πήγαινε κάθε μέρα και τους έταζε διάφορα, για να του αποκαλύψουν το μυστικό. Έτσι, μια μέρα που ο αδερφός του έλειπε σε δουλειά, πίεσε τόσο πολύ τη γυναίκα του, που εκείνη θύμωσε, ξεχάστηκε και του φανέρωσε το μυστικό τραγουδώντας:
– «Από το μύλο μας το μαγικό
ό,τι ζητήσω έχω εγώ.
Κι εσένα που μας περιφρονούσες
και διόλου δε μας συμπονούσες,
θα σε περάσουμε στα πλούτη,
τσιγκούναρε γεροξεκούτη!dscn7551-2

Ο πλούσιος αδερφός κόντεψε να σκάσει από τη ζήλια του. Ο μύλος του έγινε έμμονη ιδέα. Έβαλε στόχο να τον αποκτήσει με κάθε μέσο και να φύγει από την Ίμβρο. Άρχισε, λοιπόν, να καλοπιάνει τον αδερφό του:
– «Δώσε μου το μύλο και θα σου χαρίσω όλα μου τα κτήματα, όλα μου τα ζωντανά, όλη μου την περιουσία και θα φύγω με τη γυναίκα μου στα ξένα. Θα μείνεις μοναδικός άρχοντας αυτού του τόπου».
– «Μα την παραμονή των Θεοφανίων, οι Καλικάντζαροι θα επιστρέψουν και θα αναζητήσουν το μύλο τους. Τι θα γίνει τότε; Θα καταλάβουν ότι τους τον πήραμε και θα θελήσουν να μας εκδικηθούν. Εγώ σκοπεύω αύριο να τον επιστρέψω στη θέση του. Μου φτάνουν και μου περισσεύουν όσα αγαθά απέκτησα», του απαντούσε ο φτωχός αλλά μυαλωμένος αδερφός.
– «Την παραμονή των Θεοφανίων, εγώ θα έχω φύγει! Θα ναυλώσω ένα καΐκι και θα ταξιδέψω μακριά, σε τόπο που δε θα τον ξέρει κανείς. Έλα, αδερφέ μου, δώσε μου το μύλο και θα σου χαρίσω ό,τι έχω και δεν έχω. Εσύ δεν έχεις να χάσεις τίποτα. Ο μύλος θα βρίσκεται πλέον στα χέρια μου κι αν οι καλικάντζαροι θελήσουν να εκδικηθούν, το κακό θα βρει μονάχα εμένα!», επέμενε ο πλούσιος που το μάτι του δε χόρταινε με τίποτα.dscn7545-2

Με τα πολλά, ο φτωχός δέχτηκε να παραδώσει στον πλούσιο αδερφό του το μύλο με αντάλλαγμα την περιουσία του. Αμέσως ο πλούσιος κατέβηκε στο λιμάνι, για να ναυλώσει ένα καΐκι και να φύγει από το νησί. Δε βρήκε, όμως, και γύρισε στο σπίτι του άπρακτος, γιατί κανένα καΐκι δεν έφευγε πριν αγιαστούν τα νερά. Αλλά κι οι Καλικάντζαροι αντί να γυρίσουν στο δέντρο τους την παραμονή των Θεοφανίων, γύρισαν μια μέρα νωρίτερα. Όταν είδαν ότι έλειπε ο μύλος τους, έγιναν θηρία ανήμερα. Ο αρχηγός τους έγινε κατακόκκινος από το θυμό του και διέταξε να σκορπιστούν σε όλα τα γύρω χωριά και να ανακαλύψουν τον κλέφτη, πριν αγιαστούν τα νερά. Εκείνος έμεινε στο κρησφύγετό τους, να περιμένει τα μαντάτα.

Ωστόσο, ένα μικρό καλικαντζαράκι είχε σκαρφαλώσει στο τζάκι το βράδυ που συνομιλούσαν τα δυο αδέρφια και άκουσε όλα όσα είπαν. Έτρεξε στον Αρχικαλικάντζαρο και του τα είπε χαρτί και καλαμάρι:
– «Απόψε φεύγει ο κλέφτης του μύλου, αφεντικό! Κατέβηκε χτες στο γιαλό να βρει καΐκι, μα δεν τα κατάφερε».
– «Μπράβο, καλικαντζαράκι μου! Άκουσε τώρα πως θα τον παγιδέψουμε. Εγώ θα κατέβω στο λιμάνι του Κάστρου και θα περιμένω μέσα σε μια βάρκα. Εσύ θα πας στον κλέφτη του μύλου μας μεταμφιεσμένος σε ναύτη και θα του πεις ότι αναχωρούμε το συντομότερο. Αν θέλει να ταξιδέψει μαζί μας, θα πρέπει να κατέβει αμέσως στο λιμάνι με τα πράγματά του, γιατί θα σαλπάρουμε νωρίς, για να φτάσουμε στη Σαμοθράκη πριν αγιαστούν τα νερά», πρόσταξε ο Αρχικαλικάντζαρος.dscn7541-2

Έτσι κι έγινε. Σε λίγο έφτασε στο λιμάνι ο πλούσιος αδερφός με τη γυναίκα του και με ένα καλάθι που είχε μέσα το μύλο. Μπήκε στο καΐκι μαζί με το καλικαντζαράκι, που ήταν μεταμφιεσμένο σε ναύτη. Ο Αρχικαλικάντζαρος που παρίστανε τον καπετάνιο, σήκωσε αμέσως άγκυρα για Σαμοθράκη. Σε όλο το ταξίδι ο πλούσιος αδερφός και η γυναίκα του παρακαλούσαν να ξημερώσει γρήγορα και να αγιαστούν τα νερά, για να πάψουν να κινδυνεύουν από τους καλικάντζαρους. Οι καλικάντζαροι, πάλι, συλλογίζονταν με τι τρόπο θα άρπαζαν το μύλο από το καλάθι του. Ήταν, βλέπετε, σκεπασμένος με ένα πετσετάκι, που είχε επάνω του κεντημένο ένα σταυρό! Που να πλησιάσουν οι καλικάντζαροι!dscn7557-2

Γύρω στα μεσάνυχτα, είπε ο καπετάνιος στο ναύτη του:
– «Βάλε να βράσει λίγο ρύζι, να κάνεις σούπα να φάμε, γιατί πείνασα».
– «Στις προσταγές σου, καπετάνιε μου», είπε το ναυτάκι-καλικαντζαράκι κι άναψε την πυροστιά στην πλώρη, για να φτιάξει τη σούπα. Μετά από λίγο, φώναξε:
– «Καπετάνιε, ξεχάσαμε να πάρουμε αλάτι και θα φας τη σούπα σου ανάλατη».
– «Δεν τρώγεται ανάλατη αυτή η σούπα, βρε ναυτόπουλο! Έχασες τα μυαλά σου; Μήπως τυχόν έχετε μαζί σας λίγο αλάτι;», ρώτησε τον πλούσιο αδερφό και τη γυναίκα του ο καπετάνιος.
– «Εμείς έχουμε ό,τι θελήσουμε, μόνο σίμωσε να πάρεις το αλάτι που ζήτησες», είπε ο πλούσιος αδερφός με έπαρση κι έβγαλε το μύλο απ’ το καλάθι του. Τον κράτησε μπροστά του με τα χέρια τεντωμένα και είπε δυνατά:
– «Μύλε μου, αφέντη μύλε μου,
βγάλε ψιλό αλάτι,
να νοστιμίσει η σούπα μας,
σύμφωνα με τα γούστα μας!».dscn7558-2

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση του κι ο μύλος άρχισε να βγάζει αλάτι. Άλλο που δεν ήθελαν κι οι καλικάντζαροι, όρμησαν να τον αρπάξουν από τα χέρια του πλούσιου χωρικού και ακολούθησε πάλη φοβερή! Πάλευαν οι Καλικάντζαροι να τους πάρουν το μαγικό μύλο, πάλευαν κι ο πλούσιος με τη γυναίκα του να τον βάλουν πάλι στο καλάθι και να τον σκεπάσουν με το πετσετάκι με το σταυρό, για να τον σώσουν. Όλη αυτήν την ώρα, ο μύλος έβγαζε αλάτι ασταμάτητα και το καΐκι άρχισε να γεμίζει και να βουλιάζει από το παραπανίσιο βάρος…

Το ξημέρωμα τους βρήκε να συνεχίζουν την πάλη με λυσσαλέο πείσμα. Ξαφνικά, από την αντικρινή στεριά της Σαμοθράκης ακούστηκαν ψαλμωδίες, το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε!…». Τότε οι καλικάντζαροι εξαφανίστηκαν στη στιγμή, το καΐκι βούλιαξε κι ο πλούσιος αδερφός με τη γυναίκα του βρέθηκαν στη θάλασσα. Καθώς πάλευαν με τα κύματα να σωθούν, ο μύλος τους ξέφυγε από τα χέρια και πήγε στον πάτο της θάλασσας. Τελικά, κατάφεραν να βγουν στην ακτή της Σαμοθράκης κολυμπώντας και κατάλαβαν ότι όλα τα πλούτη του κόσμου δεν άξιζαν όσο η ζωή τους…dscn7555-2

Ο μύλος βρίσκεται ακόμη βυθισμένος στο θαλάσσιο πέρασμα ανάμεσα στην Ίμβρο και τη Σαμοθράκη, που είναι από τα βαθύτερα σημεία του Αιγαίου και συνεχίζει να βγάζει αλάτι. Γι’ αυτό η θάλασσα είναι πολύ αλμυρή, όσες βροχές και να κάνει, όσα ποτάμια με γλυκό νερό και να χυθούν μέσα της. Κάθε χρόνο, κάποιοι από αυτούς που ταξιδεύουν νύχτα το Δωδεκαήμερο σ’ εκείνη την περιοχή, ισχυρίζονται ότι διακρίνουν βάρκες γεμάτες μαυριδερούς ναύτες, που ολοένα βουτούν στη θάλασσα, σα να γυρεύουν κάτι. Είναι οι καλικάντζαροι που ψάχνουν να βρουν το μύλο τους, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Έτσι, η θάλασσα ανάμεσα στην Ίμβρο και τη Σαμοθράκη παραμένει αλμυρή!

Από τα “Παραμύθια της Ίμβρου”, λογοτεχνική απόδοση-επιμέλεια Εύη Τσιτιρίδου – Χριστοφορίδου, εικονογράφηση Αικατερίνη – Αίγλη Ποταμίτου, εκδόσεις Ακρίτας, Αθήνα 2005

Τα κάλαντα του ερωτευμένου

KALANTISTISΣκάρτα δυο μερόνυχτα απέμεναν για ν’ αλλάξει ο χρόνος κι ο Μανουήλ δεν μπορούσε να ησυχάσει. Βαριά λαβωμένη ανάσαινε η καρδιά του, παραζαλισμένος λοξοδρομούσε απ’ τα καθήκοντα ο νους. Την είχε δει τις προάλλες να περπατά σεμνά αλλά περήφανα στο πλάι του κύρη της, στην αγορά, και θαμπώθηκε. Και λάθεψε στο έργο που καταπιανόταν. Παράτησε τα ραφτικά, πετάχτηκε ξεσκούφωτος και ξυπόλητος στο σοκάκι κι έτρεξε ξοπίσω τους να ρωτήσει, ποιο είναι τ’ όνομά της και το σημάδι της γενιάς της.

– Κράτα την όρεξή σου παλικάρι. Αρχόντισσα τρανή η δεσποσύνη, δεν καταδέχεται τους παραγιούς και τους ξωμάχους, του είπε ένας μανάβης από δίπλα.

– Και μη σου περάσει απ’ το μυαλό ότι μπορεί να ρίξει επάνω σου το βλέμμα της. Ακριβοθώρητη και μοσχαναθρεμμένη την έχουν. Νύφη για το παλάτι την προορίζουνε και -θέλει, δεν θέλει- τη μοίρα της θ’ ακολουθήσει, συμπλήρωσε ένα τσιράκι απ’ το τσαγκάρικο παραπέρα, που τον ένιωσε. Έτσι, για να τον προειδοποιήσει.

Καλά και λογικά όλα τούτα, μα ο Μανουήλ ήταν “στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα”. Σαν το πουλί στο ξόβεργο σπαρτάραγε η ψυχή του. Μια που την είδε. Δεύτερη δεν χρειάστηκε. Της είχε ήδη τάξει τη ζωή του. Στα πέπλα της τα θαλασσιά απ’ ακριβό μετάξι, που στόλιζαν την πυκνή, σγουροπλέξουδη κόμη, ταξίδευε ήδη και θαλασσοπνιγόταν. Έτσι είναι ο έρωτας. Χτυπάει και δεν ρωτάει. Και πόσα φλουριά έχεις στο πουγκί, ή αν φορείς μαντηλοδέσι ή κορώνα στο κεφάλι, καθόλου δεν κοιτάει…

Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Να σου κι οι γιορτινοί καλαντιστές που πήραν δρόμο. Με τα κρουστά και τα πνευστά, πανέτοιμα κι αστραφτερά. Χαρά στους λαλητάδες! Από κοντά κι ο Μανουήλ με την αηδονόλαλη φωνή. Στης ακριβής του κοντοστέκεται το αρχοντικό το σπίτι. Κρούει το μάνταλο μ’ απόφαση. Να της τα ψάλλει έτοιμος, ν’ ανοίξει την καρδιά του. Γονυπετή να παραθέσει στον δαντελένιο της ποδόγυρο τον ασυγκράτητο έρωτά του. Μα δίχως να τον πάρουνε είδηση οι δικοί της. Πως θα το καταφέρει αυτό; Ποιο είναι της μοίρας το γραφτό; Και τι θα γίνει αν μολογήσει πως ποθεί τον απαγορευμένο τον καρπό; Ή μήπως είναι πιο σωστό να επιστρέψει άπραγος στο φτωχικό γιατάκι, κορίτσι της σειράς του για να βρει και σε μπελάδες να μην μπει;

Και να η θύρα ορθάνοιχτη, τη μελωδία προσμένει. Μπροστά στο κεφαλόσκαλο ο οικοδεσπότης στέκει. Λαμπροντυμένος, γελαστός, προστάζει «να τα πείτε». Ξοπίσω η Κοκόνα του και παραπίσω η θυγατέρα. Της νύχτας τ’ αστρολούλουδο, η Θεοφανώ η πανώρια.

Σηκώνει το βλέφαρο ο Μανουήλ, τη βλέπει και χλωμιάζει. Μα ούτε δευτερόλεπτο μπροστά τους δεν κομπιάζει.

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
ψηλή μου δεντρολιβανιά
κι αρχή καλός μας χρόνος
εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος.
Αρχή που βγήκε ο Χριστός,
Άγιος και Πνευματικός,
στη γη να περπατήσει
και να μας καλοκαρδίσει.
Άγιος Βασίλης έρχεται
και δε μας καταδέχεται,
από την Καισαρεία.
Συ είσ’ αρχόντισσα κυρία.
Βαστάει πένα και χαρτί,
ζαχαροκάντιο ζυμωτή,
χαρτί και καλαμάρι,
δες και με το παλικάρι

Μα τι σόι κάλαντα είν’ αυτά; Σαν γρίφος μπερδεμένος. Κι εκείνος που τον σκάρωσε ευθύς, νέος ερωτευμένος. Γιατί ψηλή σα δεντρολιβανιά είναι η ωραία κόρη. Και λάμπει απ’ τα χρυσαφικά σαν στολισμένη εκκλησιά. Μα δεν τον καταδέχεται, γιατί είν’ αρχόντισσα κυρία. “Αχ, ζαχαροζυμωμένη μου, ρίξε και σ’ εμένα μια ματιά!”. Μπλέκει του έρωτα τις αθιβολές ο κατεργάρης ο Μανουήλ, με των καλάντων τις ευχές, τα παινέματα, τις προσευχές. Και ούτε γάτα ούτε ζημιά, χαμπάρι δεν παίρνουν τα αυστηρά τα γονικά. Και ξέρετε ποιο είναι το πιο σπουδαίο; Πως του χαμογελάει η κοπελιά…

Κι αν μήτ’ εγώ ήμουν εκεί, μήτ’ εσείς να το πιστέψετε, καλή χρονιά σας εύχομαι, με παραμυθιών παρηγοριά…Που πάντα “κρύβουν” στο πουγκί τους λίγη αλήθεια. Για να ομορφαίνει η ζωή, ν’ αλλάζει η συνήθεια…

Η ζωγραφιά είναι του Θανάση Δήμου, από το βιβλίο μου “Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη”, εκδόσεις Πατάκη.

Χριστούγεννα στο Δάσος

dasos_1Το δάσος το χειμώνα είναι κρύο, σκοτεινό. Kρύβει πολλά. Τα ζώα ψάχνουν για τροφή και ζεστασιά. Παντού παραμονεύουν κίνδυνοι και απειλές. Από τα έργα των ανθρώπων, του κλίματος τις αλλαγές. Είναι άλλα μουδιασμένα, άλλα στενοχωρημένα, άλλα απογοητευμένα, μερικά απελπισμένα. Αναρωτιούνται τί να κάνουν, το κακό για να προλάβουν. Λένε τα προβλήματά τους, τις αγωνίες, τα όνειρά τους. Κι εκεί που στέκονται θλιμμένα, ξαφνικά τα λούζει φως. Είναι το λαμπρό Αστέρι, των Μάγων ο δείκτης κι οδηγός. Φέρνει ζεστασιά κι ελπίδα, μήνυμα ζωής, χαράς. Πως γεννήθηκε και φέτος της Αγάπης Βασιλιάς. Που δεν θέλει υπηκόους, στρατιώτες και υπασπιστές. Μονάχα αγάπη, αλληλεγγύη κι ειρήνη σ’ όλων τις καρδιές. Τότε τα ζώα ενωμένα, μαζί με όλα τα φυτά, φτιάχνουν στη Γη μας με τη Φύση μια τεράστια αγκαλιά, και κλείνουν μέσα στην καρδιά τους τον αιώνιο Βασιλιά. Μήνυμα στέλνουν στους ανθρώπους να μπουν στην αγκαλιά κι αυτοί, για να περάσουν τον καιρό τους με χαρισάμενη ζωή!

XELONAΧΕΛΩΝΑ

Κλεισμένη στο καβούκι μου,
να ζεσταθώ πασχίζω.
Αχ! Πότε θα ’ρθει η άνοιξη,
στο φως να σεργιανίζω;

Δεν τρέχω και δεν βιάζομαι,
τα βήματά μου χάδια.
Το χώμα ετούτο που πατώ,
το προστατεύω, το τιμώ.

VATRAXOSΒΑΤΡΑΧΟΣ

Πρίγκιπας είμαι των νερών,
τα νούφαρα έχω σπίτι
και γλέντι στήνω στο λεπτό,
με τον αποσπερίτη.

Μα λύματα όταν χύνετε
στις λίμνες, στα ποτάμια,
γίνονται απαίσια, βρωμερά
κι ευθύς μου κόβεται η λαλιά!

SKIOYROSΣΚΙΟΥΡΟΣ

Τρελαίνομαι για τραγανά,
νόστιμα βελανίδια.
Μ’ αντί για δέντρα καρπερά,
βρίσκω παντού σκουπίδια.

Ομπρέλα κάνω την ουρά,
να μη με κάψει ο ήλιος.
Της άγριας φύσης, σας ρωτώ:
Ποιός απομένει φίλος;

koukouvagiaΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ

Με είπανε σοφό πουλί,
που όλα τα γνωρίζει
και σ’ όσους έχουν πρόβλημα
τη λύση ψιθυρίζει.

Μα όσο και αν προσπαθώ
το δάσος να γλυτώσω,
η ανθρώπινη η απληστία
ταράζει την ισορροπία.

ELAFIΕΛΑΦΙ

Κανένα δεν εχθρεύομαι,
κανένα δεν πειράζω.
Στο χορταράκι τ’ απαλό
αγάπη μηρυκάζω.

Μα να ησυχάσω δεν μπορώ,
γιατί με κυνηγούνε.
Τα κέρατά μου δείχνω εμπρός,
μήπως και φοβηθούνε.

LAGOSΛΑΓΟΣ

Τα πεταχτά μου τα αυτιά
ορθώνω να γρικήσω
κι όταν συντρέχει κίνδυνος
τα ζώα να ειδοποιήσω.

Άλλη δεν έχω άμυνα
μπρος σ’ όσα μ’ απειλούνε.
Του δρόμου είμαι πρωταθλητής:
το σκάω πριν με δούνε!

SKANTZOXOIROSΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ

Μικρούλης είμαι σαν μπουκιά,
μ’ αγκάθια έχω αιχμηρά.
Σαν βρίσκω φρούτα ζουμερά,
μπάλα θα γίνω που κυλά.

Με χημικά, όξινη βροχή,
το χώμα θα φαρμακωθεί.
Και τότε, άνθρωποι κουτοί,
ποιός θα μπορέσει να τραφεί;

LYKOSΛΥΚΟΣ

Άγριο με λένε και κακό,
μ’ αθώο πλάσμα είμαι κι εγώ.
Σαν λύκος θα επιτεθώ,
αν ξαφνικά απειληθώ.

Να ζω μονάχος προτιμώ,
μα σε αγέλη προσπαθώ
να βρω απάγκιο και τροφή,
να επιβιώσω εγώ κι αυτή.

ALEPOUΑΛΕΠΟΥ

Μου έχουν δώσει κι όνομα:
Πονήρω, κυρά Μάρω.
Τις κότες τους καλά φυλούν,
καμιά να μην…τρακάρω.

Μα πείτε μου, παρακαλώ,
να το ανεχτώ ως πότε,
εγώ να μένω νηστική
κι εσείς όλοι να τρώτε;

ARKOUDAΑΡΚΟΥΔΑ

Στο δάσος είμαι άρχοντας
μ’ αρέσει να κοιμάμαι,
να χουχουλιάζω στα ζεστά,
σαν έρθει η βαρυχειμωνιά.

Μα οι άνθρωποι δεν νοιάζονται
για το βιότοπό μου
και λεωφόρους φτιάχνουνε
στο δρόμο τον δικό μου.

PONTIKOSΠΟΝΤΙΚΟΣ

Μικρό είναι το μπόι μου,
το μάτι δεν το πιάνει.
Μα έχω μύτη τρομερή,
κανένας δεν τη φτάνει.

Μυρίζομαι τα δύσκολα
και όπου φύγει φύγει.
Μα όταν βρω μια λιχουδιά,
καλά γεμίζω την κοιλιά!

VELANIDIA_TRYPOKARYDOSΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟΣ

Τρελαίνομαι για μουσική,
ντράμερ είμαι σπουδαίος.
Σαν έχω έμπνευση ηχηρή,
κανένας δεν θα κοιμηθεί!

Οι άνθρωποι λέτε για τη φύση,
πως είναι και δικό σας σπίτι.
Μα αν τελικά τη σώσετε,
τρυπήστε μου τη μύτη!

MIRMIGIΜΥΡΜΗΓΚΙ

Λαβύρινθος είναι σωστός
η μυρμηγκοφωλιά μου.
Η οργάνωσή της θαυμαστή
κι άξια τα παιδιά μου.

Πατρίδα μου είναι όλη η γη
και βιος μου τα σποράκια.
Το δάσος ν’ αναγεννηθεί,
εγώ βοηθώ, όταν καεί.

MELISSAΜΕΛΙΣΣΑ

Ζουμ ζουμ, χορεύω σαν πετώ,
η γλύκα είμαι του δάσους.
Τ’ αγριολούλουδα τρυγώ,
μα και θυμάρι ευωδιαστό.

Όμως είμαι ευαίσθητη
και θέλω ησυχία.
Μου κόβεται η όρεξη,
με την πολυκοσμία.

ΚΑΣΤΑΝΙΑ

Μας απειλούν οι πυρκαγιές,
μα και αρρώστιες ξενικές.
Κακοκαιρίες, κεραυνοί
και λόγοι κερδοσκοπικοί.

Οικόπεδα όταν θέλετε
το δάσος μας να γίνει,
χαρτί, έπιπλα, καυσόξυλα,
κάστανο δεν θα μείνει.

ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ

Τα φύλλα μου μια ομορφιά
και οι καρποί μου πλούτος.
Χωρίς εμέ ασχημότερος
θα ήταν ο κόσμος τούτος.

Οι ρίζες μου κρατούν γερά,
τη διάβρωση εμποδίζουν.
Αλλιώς πέτρες και χώματα,
κατρακυλούν, σκορπίζουν.

KOUMARIAΚΟΥΜΑΡΙΑ

Του δάσους είμαι στόλισμα,
πανέμορφη η θωριά μου.
Σαν ωριμάσουν, γεύεστε
κι εσείς τα κούμαρά μου.

Μα κάθε νύχτα αγωνιώ,
ορθή αν θα ξημερωθώ.
Οι άνθρωποι, λένε, πελεκούν,
ακόμη κι όσα αγαπούν.

ΠΛΑΤΑΝΟΣ

Και ποιος δεν θέλει να σταθεί,
στον ίσκιο μου από κάτω,
να ξαποστάσει ένα λεπτό,
στο δροσερό μου τον κορμό;

Τα φύλλα μου, χέρια ανοιχτά,
όλους σας χαϊδεύουν.
Κι από του ήλιου τη φωτιά
πολύ σας προστατεύουν.

KYKLAMINOΚΥΚΛΑΜΙΝΟ

Με φυλλαράκι σαν καρδιά,
μικρό, χαριτωμένο,
μια ροζ φοράω νυχτικιά,
σε μίσχο μεταξένιο.

Αν είχαν οι άνθρωποι ψυχή
σαν λούλουδο ανθισμένο,
θα ήταν κάθε τους στιγμή,
μπουμπούκι ανοιγμένο.

ΜΑΝΙΤΑΡΙ

Του δάσους είμαι νοστιμιά,
φυτρώνω όπου δεν σπέρνουν.
Η υγρασία και η βροχή
μόνο χαρές μου φέρνουν.

Τ’ ανάστημά μου είναι μικρό,
μα έχω μεγάλη αξία.
Την αλυσίδα της ζωής
κρατώ σε ισορροπία.

ELATOΕΛΑΤΟ

Κοιτάξτε και θαυμάστε με
καμαρωτός πως στέκω.
Λιοπύρια κι αστραπόβροντα,
ολόρθος τα αντέχω.

Μα διόλου δεν με σέβεστε
και δεν με συμπονάτε.
Σαν τελειώσουν οι γιορτές,
με παρατάτε στις γωνιές.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

Για δικαιοσύνη όλο ακούμε.
Μα, πείτε μας, ΠΟΥ θα τη βρούμε;
Στα λόγια μόνο Οικολογία.
Στην πράξη άνθρωποι – θηρία.

Της φύσης όλα τα παιδιά
νιώθουμε τόση αγωνία…
Ζώα και φυτά λέμε S.O.S.,
με τις πιο δυνατές φωνές!

ΑΣΤΕΡΙ

Δέντρα μου, μη στενάζετε,
Ζωάκια, μη φοβάστε.
Φτάνει πια! Ησυχάσετε.
Μην κλαίτε, μη λυπάστε.

PLATANOS_VATRAXOS_MYRMIGKIΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

Γιατί, Αστέρι μας; Γιατί;
Θ’ αλλάξει κάτι εδώ στη γη;

ΑΣΤΕΡΙ

Γεννιέται απόψε ο βασιλιάς
κάθε ευαίσθητης καρδιάς.
Κι εγώ γι’ αυτό ανατέλλω.
Να το χαρείτε θέλω.

Δείτε με! Αστραποβολώ!
Μήνυμα εκπέμπω χαρωπό.
Ανοίξετε τ’ αυτιά σας,
την πιο θερμή αγκαλιά σας.

ΝΙΦΑΔΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΕΝΙΑ

Τον λένε Ιησού Χριστό
και σήμερα γεννιέται.
Σε στάβλο τόσο ταπεινό…
Καθόλου δεν καυχιέται!

Και αν χιονίζουμε εμείς,
εκείνος δεν κρυώνει.
Τα ζώα του δίνουν ζεστασιά,
η αγάπη τον φασκιώνει.

NIFADES_ASTERIΝΙΦΑΔΑ ΧΙΟΝΑΤΗ

Σιμά του η Μανούλα του
γλυκά Τον νανουρίζει
και σιωπηλά προσεύχεται,
για Εκείνον όλο ελπίζει.

Να μεγαλώσει γρήγορα,
να γίνει παλικάρι.
Να έχει σίδερο κορμί
και του Θεού τη χάρη.

ΝΙΦΑΔΑ ΛΕΥΚΟΥΛΑ

Ο Ιωσήφ στέκει ορθός,
για να Τον καμαρώσει.
Μεγάλη του έλαχε τιμή:
πώς να την ξεπληρώσει;

Και οι τρεις Μάγοι προσκυνούν,
τα δώρα τους προσφέρουν.
Βοσκοί κοιτούν εκστατικοί.
Χαίρονται ο ουρανός κι η γη.STEFANIA

ΝΙΦΑΔΑ ΔΑΝΤΕΛΕΝΙΑ

Νιφάδες, συνιφάδες μου,
χορέψτε, τραγουδήστε,
για ειρήνη, αγάπη, προκοπή
και τη Ζωή υμνήστε!

Ζώα, φυτά και άνθρωποι
στη γη μας μονοιασμένοι,
ευτυχισμένα ζήσετε
μ’ όλους αγαπημένοι!

ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ

Ζώα, φυτά σας προσκαλώ,
όλοι να μπούμε στο χορό!
Χριστούγεννα! Ας γιορτάσουμε!
Τις πίκρες ας ξεχάσουμε!

ΚΟΥΜΑΡΙΑ

Το δάσος ας στολίσουμε
κι ελάτε να γλεντήσουμε!
Μ’ αγάπη, ειρήνη στην καρδιά,
αστρόσκονη και ξεγνοιασιά!

ΛΑΓΟΣ

Χαμογελάστε γιορτινά,
αυτή είναι μέρα για χαρά!
Και για ευχές χρωματιστές,
με φως κι ελπίδα στις ψυχές!

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

ΤΕΛΟΣ ELISAVET

Τα “Χριστούγεννα στο Δάσος” γράφτηκαν και παρουσιάστηκαν φέτος ως χριστουγεννιάτικη παράσταση στο πλαίσιο του ετήσιου καινοτόμου περιβαλλοντικού-πολιτιστικού προγράμματος με θέμα “Η φύση στη μυθολογία, στην παράδοση και στη λογοτεχνία μας”, που εκπονούμε με τη συνάδελφο Σταυρούλα Αναστασοπούλου στο ολοήμερο τμήμα του 7ου Νηπιαγωγείου Νέας Σμύρνης (26 παιδιά, ισάριθμοι ρόλοι).

Οι χορογραφίες της παράστασης επενδύθηκαν με μουσική του Γιαν Τιρσέν από το σάουντρακ της ταινίας “Αμελί” και με χριστουγεννιάτικες μελωδίες ερμηνευμένες από την London Studio Orchestra. Τα σκηνικά της παράστασης κατασκευάστηκαν εξ ολοκλήρου από τα παιδιά. Οι στολές και τα αξεσουάρ τους δημιουργήθηκαν χειροποίητα από υφάσματα, αντικείμενα και ρούχα που υπάρχουν σε όλα τα σπίτια, από υλικά χαρτοπωλείου και από ανακυκλώσιμα υλικά, σε συνεργασία με τους γονείς. Ευχαριστούμε πολύ όλους όσους βοήθησαν, εμπνεύστηκαν και έζησαν μαζί μας ένα διαφορετικό χριστουγεννιάτικο δρώμενο, που μας έμαθε πολλά και μας αγκάλιασε με της χαράς και της αγάπης τα φτερά.

Και του χρόνου με υγεία και με όλο και πιο πραγματική οικολογία…Evi_monografi

Γράμμα από τον Άϊ Βασίλη

Ο Μέγας Βασίλειος σε μικρογραφία του 15ου αιώνα(Μονή Διονυσίου, Άγιο ΌροςΔιαβάσατε τον τίτλο και γουρλώσατε τα μάτια; Ναι, παιδιά μου, εγώ είμαι που σας γράφω: ο πιο αγαπημένος σας Άγιος. Της Αρχιμηνιάς και της Αρχιχρονιάς! Που έρχομαι από την Καισαρεία, η οποία δεν βρίσκεται ασφαλώς στην παγωμένη χώρα των Εσκιμώων, αλλά στην Καππαδοκία. Ανοίξτε ένα χάρτη να την εντοπίσετε! Και χωρίς να θέλω να σας προσβάλω, ούτε στρουμπουλός και ροδοκόκκινος είμαι, ούτε στα κόκκινα ντυμένος σαν παίκτης του Ολυμπιακού. Μην «μασάτε» που λέτε κι εσείς: έτσι θέλησε πριν από χρόνια να με παρουσιάσει στις διαφημίσεις της μεγάλη, πολυεθνική εταιρεία αναψυκτικών…Κι επειδή η διαφήμισή της ήταν πράγματι πολύ επιτυχημένη, αυτή η εικόνα εντυπώθηκε από τότε στο μυαλουδάκι εκατομμυρίων μικρών και μεγάλων στον κόσμο για την αφεντιά μου. Και έγινε κάτι σαν «παράδοση»…lg_santa_1941

Κρατάτε κι ένα δεύτερο μυστικό; Αφού δεν κατοικώ σε…ιγκλού, ούτε στο Ροβανιέμι, την περίφημη αυτή πόλη της Φινλανδίας που προβάλλεται από τα ταξιδιωτικά γραφεία ως «το χωριό του Άη Βασίλη», δεν ταξιδεύω και με έλκηθρο που το σέρνουν τάρανδοι! Οι Άγιοι δεν χρειάζονται μεταφορικό μέσο για να ταξιδέψουν: εκτός του ότι πετάνε όπου θέλουν με τη σκέψη τους, η αγάπη τους κάνει θαύματα κι από μακριά: δεν χρειάζεται να ταξιδέψουν επί τόπου…Θα έχετε ακουστά το πώς εξαιτίας μου καθιερώθηκε το έθιμο της βασιλόπιτας. Όχι; Για ψάξτε το, παρακαλώ!

KanavaΓια να μην σας τα πολυλογώ, αφού τώρα στις γιορτές έχουμε όλοι φορτωμένο πρόγραμμα, επίσκοπος ήμουν στον τόπο μου και φορούσα ένα απλό, ταπεινό ράσο. Μορφώθηκα πολύ, σπούδασα φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία, γεωμετρία, ιατρική. Όσο ζούσα ανάμεσα στους ανθρώπους, προσπαθούσα να διδάσκω τα γράμματα και να κάνω το καλό. Έφτιαξα, μάλιστα, και ένα ίδρυμα, τη Βασιλειάδα, όπου λειτούργησε ως κέντρο προσφοράς αγάπης: με ορφανοτροφείο, σχολείο, εστιατόριο, ξενώνα και νοσοκομείο για τους φτωχούς και τους ανήμπορους. Έγραψα και δικά μου βιβλία, προσπαθούσα να «σπείρω» τη γνώση στους συνανθρώπους μου, ιδιαίτερα σε σας τα παιδιά και στους νέους. Γι’ αυτό θεωρούμαι και ένας από τους 3 Ιεράρχες, προστάτες των γραμμάτων. Θυμάστε τους άλλους δύο, το Γρηγόριο το Θεολόγο και τον Ιωάννη το Χρυσόστομο; Κάθε 30 Ιανουαρίου, τα σχολεία είναι κλειστά προς τιμήν μας: αυτό σίγουρα το θυμάστε!st-basil-the-great

Και περνάω στο γιατί σας έγραψα αυτό το γράμμα, αφού το έθιμο είναι να μου γράφετε εσείς και, αντί γι’ απάντηση, να περιμένετε να γεμίσω τις κάλτσες σας με δώρα. Ποιες κάλτσες δηλαδή, αυτά που ζητάτε συνήθως μόνο σε…φορτηγό χωράνε, όχι σε μια τόση δα καλτσούλα! Αλλά ας σοβαρευτούμε λίγο. Ειδικά φέτος, αποφάσισα να σας γράψω, για να σας θυμίσω ότι μεταξύ μας, εκτός από παραμύθια πασπαλισμένα με χρυσόσκονη, πρέπει να λέμε και την αλήθεια. Κι η αλήθεια μπορεί να πονάει λίγο μερικές φορές, αλλά πάντα μας ελευθερώνει. Από τις αυταπάτες μας…Κοιτάξτε γύρω σας, διαβάστε μια εφημερίδα, έντυπη ή στο διαδίκτυο, ρωτήστε τους γονείς σας και τους αγαπημένους σας ανθρώπους, τί συμβαίνει στη χώρα σας, αλλά και παντού στον κόσμο. Πόσα παιδιά σαν κι εσάς, πόσοι άνθρωποι στερούνται τα απαραίτητα, ταλαιπωρούνται αφάνταστα για να εξασφαλίσουν τα καθημερινά, υποφέρουν από αρρώστιες και δεν έχουν τον τρόπο να φροντίσουν τον εαυτό τους, παλεύουν με τα στοιχεία της φύσης για να επιβιώσουν. Μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτούς; Να ασκηθούμε λίγο στο να προσφέρουμε κι εμείς δώρα στους άλλους; Όχι μόνο να ζητάμε!Kipper Williams Christmas card - Athens

Μία ευχή και συμβουλή έχω να σας δώσω και θα το κάνω…συνθηματικά, με παροιμίες: «Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό», γιατί «Ό, τι έσπειρες, θα θερίσεις…»! Προσέξτε τί θα σπείρετε! Στο σπίτι, στο σχολείο, στην παρέα, οι καλοί σπόροι δίνουν, αν τους φροντίσουμε με αγάπη, καλούς καρπούς. Οπότε προσοχή, τα…σποράκια σας και τα μάτια σας! Γιατί, πιστέψτε με, έχουν δει πολλά τα μάτια μου (γεννήθηκα το 330 μ.Χ., στη Νεοκαισάρεια του Πόντου, υπολογίστε πόσα…)! Σπέρνοντας λάθος σπόρους με λάθος τρόπους, μπορεί να θερίσουμε από προσωπικές και συλλογικές μέχρι και φυσικές καταστροφές…MegasVasilios10

Και ένα τελευταίο: προσπαθήστε να είστε δίκαιοι και αντικειμενικοί με τον εαυτό σας. Μη σπείρετε…ζαβολιές και ψέματα, η συγκομιδή θα είναι φτωχή! Και στο επόμενο γράμμα μου, του χρόνου, θα σας πω την παροιμία «Ο Μανώλης με τα λόγια χτίζει ανώγεια και κατώγια»! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΣΟΔΕΙΑ!Stefania

Edo_Pronipio

 

 

 

 

Παντοτινά δικός σας,

Άγιος Βασίλης

Χριστούγεννα και στολίσαμε…

astronaftes

Στολίσαμε και φέτος. Κάθε στολίδι και μια στιγμή από το βιωμένο παρελθόν, αποτυπωμένη στη μνήμη με μελάνι ανεξίτηλο. Μπάλες γυάλινες, λεπτές, αραχνοϋφαντες θαρρείς, από τη δεκαετία του εξήντα. Τότε που η χειροποίητη δημιουργία ήταν ακόμη ο κοινότοπος κανόνας και όχι η αξιοθαύμαστη εξαίρεση. Παιχνίδια ξύλινα, με παλαίωση πραγματική από τη χρήση και την ευχαρίστησή της και όχι τεχνητή για τη φιγούρα και της μόδας τα εκκεντρικά καμώματα. Στρουμπουλά πορσελάνινα αγγελάκια, κλασικά ενθύμια από βαπτίσεις και κεράκια πασπαλισμένα με ασημόσκονη και πούλιες από σημαδιακά γενέθλια. Πήλινες κομψές καμπανούλες και εντυπωσιακά χρυσοπλούμιστα αστέρια, που φτιάχναμε στο σχολείο με περισσή επιμέλεια. Άη Βασίληδες, χιονάνθρωποι και ελαφάκια σε χαλκομανίες που συλλέγαμε και ανταλλάσαμε με μανία. Μαξιλαράκια κεντητά, με τη Γέννηση σε πρώτο πλάνο, επιτεύγματα ανεπανάληπτα του πάλαι ποτέ μαθήματος των οικοκυρικών. Κάρτες που μας έστελνε ο πατέρας από τα ταξίδια του, μια που συνήθως γιόρταζε παρέα με κάποιον ωκεανό κάθε Χριστούγεννα, ώσπου να συνταξιοδοτηθεί. Μπάλες πλαστικές, βιομηχανικής παραγωγής των «νεότερων χρόνων», άθραυστες, πολύχρωμες και γυαλιστερές, προς τέρψη και αγαλλίαση των μαμάδων και γιαγιάδων μας και των απανταχού σούπερ μάρκετ. Λούτρινα ζωάκια, πιστά αντίγραφα ηρώων καρτούν νέας εσοδείας, που ξεμυαλίζουν τα σημερινά πιτσιρίκια. Και φωτάκια. Λευκά και χρωματιστά, από αυτά που ραντίζουν μαγεία και όνειρα αρχοντικά ακόμη και το πιο φτωχικό δωμάτιο.118___18-02-2013213847___444-620x408

Το στόλισμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και καραβιού (στο σπίτι μας, με πατέρα ναυτικό και μητέρα νησιώτισσα, πάντα στολίζουμε και καράβι) είναι μια ιεροτελεστία, μια σπουδή στην αλυσίδα του ατελεύτητου Χρόνου. Που όλα τα χαιρετίζει και όλα τα αποχαιρετά στην ευρύχωρη αγκάλη-χοάνη του. Που όλα τα δαμάζει και όλα τα συγκεράζει. Που όλα τα αλλάζει και όλα τα προσομοιάζει. Που όλα τα μεγαλώνει και όλα τα αλώνει. Κάθε χρόνο, στολίζω και σκέφτομαι. Που ήμουν πέρυσι, που βρίσκομαι φέτος, που θα τρέχει ο λογισμός μου την επόμενη μέρα. Πόσα χρωστώ ακόμη και σε ποιους. Όχι από αυτά που μετρούνται στα χρηματιστήρια των τραπεζών. Από τα άλλα. Από εκείνα που λογαριάζονται στ’ αλώνια των αξιών, στα στάδια των ιδεών, στις παλαίστρες των συναισθημάτων. Εκεί με θέλω όρθια, ετοιμόλογη κι ετοιμοπόλεμη. Πόσο δύσκολο είναι…Αλλά και πόσο ουσιαστικό.fota_2

Και του χρόνου να είμαστε καλά, πάλι να στολίσουμε. Να εξομολογηθούμε τα πάρε δώσε μας με γεμάτη την καρδιά, με ξάστερο το νου. Να ξελογαριαστούμε τίμια και κατά πρόσωπο με τον αφέντη το Χρόνο. Και να βρεθούμε καλύτεροι Άνθρωποι.

Evi_monografi