Άνοιξη στην Καισαριανή

Είναι σκληρός αυτός ο Μάρτης. Είναι τρελός αυτός ο Μάρτης. Είναι απρόβλεπτος αυτός ο Μάρτης. Είναι ευαίσθητος αυτός ο Μάρτης. Είναι γερο-παράξενος αυτός ο Μάρτης. Είναι και έφηβος αυτός ο Μάρτης. Είναι ο καθρέφτης μας αυτός ο Μάρτης.KAISARIANI_3_1

Δεν θέλω μέρα με πνευμόνια μαυρισμένα
Δεν θέλω νύχτα χωρισμένη από σένα
Δεν θέλω κόσμο σε μπουντρούμια μ’ αλυσίδες
Δεν θέλω μέλλον από άρρωστες ελπίδεςKAISARIANI_3_2

Δεν θέλω θάλασσα αν δεν φτιάχνει τρικυμία
Δεν θέλω αλήθεια που τη στέλνουν εξορία
Δεν θέλω σπίτι κλασικά επιπλωμένο
Δεν θέλω φίλους με το βίντεο αναμμένοKAISARIANI_3_3

Δεν θέλω άνοιξη με πλαστικά μπουμπούκια
Δεν θέλω ήρωες που σκόνταψαν σε λούκια
Δεν θέλω ιδρύματα για νέους που γεράσαν
Δεν θέλω χρόνια που θρηνούν για όσα χάσανKAISARIANI_3_6

Δεν θέλω εργάτες που πεθαίνουν πριν σχολάσουν
Δεν θέλω άλογα ανήμπορα να καλπάσουν
Δεν θέλω ποίηση για εύκολους πελάτες
Δεν θέλω κόκκινα φανάρια παραστάτεςKAISARIANI_3_8

Δεν θέλω σχόλια για εκείνα που έχω κλάψει
Δεν θέλω φλόγα που από πλήξη θα με κάψει
Δεν θέλω σταρ ψεύτικη λάμψη που πουλάνε
Δεν θέλω μέντορες ρουτίνα να κερνάνεKAISARIANI_3_7

Δεν θέλω στίχο και τραγούδι ξεπεσμένο
Δεν θέλω σύνορα σε χάρτη ματωμένο
Δεν θέλω δάση σα σεληνιακά τοπία
Δεν θέλω ούτε έναν νταή στη γαλαρίαKAISARIANI_3_9

Δεν θέλω είδηση να γίνεται η τιμή μου
Δεν θέλω αιτήσεις και σφραγίδες στο κορμί μου
Δεν θέλω ανόρεχτα weekends με ουϊσκυ
Δεν θέλω αγάπη πονηρή σαν οδαλίσκηKAISARIANI_3_5

Δεν θέλω επίσημη γραβάτα για επετείους
Δεν θέλω στέκια για μοναχικούς κυρίους
Δεν θέλω γήπεδα με πλήθος που αλαλάζει
Δεν θέλω τέχνη που φοβάται να αλλάζειKASARIANI_3_14

Δεν θέλω αντίσταση φτηνή, χιλιοπαιγμένη
Δεν θέλω άρνηση στη βία μαγκωμένη
Δεν θέλω κόμματα κομμάτια να με κάνουν
Δεν θέλω πόλεμο οι σειρήνες να σημάνουνKAISARIANI_3_10

Δεν θέλω είδωλα, μετάνοιες και σημαίες
Δεν θέλω σύννεφα κρυμμένα απ’ τις κεραίες
Δεν θέλω κόντρες σε στυγνά χρηματιστήρια
Δεν θέλω υπόγειες στοές και σκοπευτήριαKAISARIANI_3_15

Δεν θέλω χάπια κι αλκοόλ να με ζαλίζουν
Δεν θέλω σήριαλ το νου ν’ αποκοιμίζουν
Δεν θέλω μάρκετινγκ να κάνουν τα όνειρά μου
Δεν θέλω επώνυμο και ούγια στη χαρά μουKAISARIANI_3_11

Δεν θέλω επάγγελμα που δεν θα ’χω διαλέξει
Δεν θέλω ύποπτη να ζει κάθε μου λέξη
Δεν θέλω μάνα και πατέρα μου δυο ξένους
Δεν θέλω πόθους και καημούς βαλσαμωμένουςKAISARIANI_3_12

Δεν θέλω ιδέες σε σαγόνια καρχαρία
Δεν θέλω ακίνητα παιδιά σε συναυλία
Δεν θέλω γκρίζες Κυριακές για ξοφλημένους
Δεν θέλω ναύτες σε μουράγια καρφωμένουςKAISARIANI_3_13

Δεν θέλω χρήμα που επέπλευσε στο βούρκο
Δεν θέλω όρια στον έρωτα που σου ’χω
Δεν θέλω θύματα στην άσφαλτο τις σχόλες
Δεν θέλω μάταιες τις αποδράσεις μου όλεςKAISARIANI_3_16

Θέλω για σένα ένα ποτάμι να σκαλίσω
Μες στο κορμί του χίλιες θάλασσες να χύσω
Κι αφού δροσίσω όλες του ήλιου τις ακτίνες
Να ξετρελάνω του Οδυσσέα τις σειρήνεςKAISARIANI_3_20

Θέλω για σένα κρήνη αξόδευτη να γίνω
Κι από τ’ αθάνατο νερό μου να σου δίνω
Να μοιάσω σ’ άνοιξη, σε νύμφη, σε ιέρεια
Να σου ανάβω της αυγής τα καντηλέριαKAISARIANI_3_17

Θέλω για σένα τον εαυτό μου να ξεχάσω
Να ταξιδέψω και τη μοίρα μου ν’ αλλάξω
Να ρίξω ακόντιο να πληγώσω τη σαγήνη
Να σε μπολιάσω με του Γκάντι τη γαλήνηKAISARIANI_3_18

Θέλω για σένα κάτι αλλιώτικο να κάνω
Θέλω για σένα το πολύ απ’ το παραπάνω
Θέλω για σένα αμβροσία να ξεχειλίζω
Κι ό,τι κι αν γίνει να μην πάψω να ελπίζωKAISARIANIi_3_15

28/10/1991 τα λόγια, 06/03/2016 οι εικόνες…

Οπωρικά (Οκτώβρης 2015)

Franz-Dvorak_In_The_Orchard_1912_Oil_on_Canvas-large Φθινόπωρο στον Οπωρώνα

Νύμφη είναι; Μάγισσα ή νεράιδα;
Άλλη σαν τούτη δεν ξανάειδα!
Και που πηγαίνει φορτωμένη,
φρουτολουλουδοανθισμένη;

Να τη που πρόβαλε στη στράτα
του Λαχανοφρουτοσαλάτα.
Αχ, η καρδιά του πως χτυπάει!
Λες; Λαχανοφρουταγαπάει…

– Ω, Δεσποσύνη μου, περάστε
και στο τραπέζι μου κοπιάστε!
Σαν τι τραβάει η όρεξή σας
και λαχταρά η όσφρησή σας;

Εγώ έχω ζαρζαβατικά σπουδαία!
Ελάτε! Κάντε μου παρέα!
Κερνάω φρούτα μελωμένα,
θεσπέσια αρωματισμένα!arcimboldo3-autumn-ptg-large

– Τι άλλο θ’ αντικρύσω ακόμα!
Κάστανο αψύ έχεις για στόμα.
Και -τι αστείο, τι νοστιμάδα-
για μύτη μια χοντροαχλάδα!

Για δείτε, κόσμε, παλικάρι
με μια αυτούκλα μανιτάρι!
Θαυμάστε μήλο μαγουλάκι
και ρόδι τούμπα πηγουνάκι.

Μα τι λαιμός! Καφάσι πρώτο
βολβός πατάτα και καρότο.
Μάτι ελιά σα μελανούρι.
Πιάσε ένα ουζάκι με αγγούρι!

Κοιτάξτε μούσια και μουστάκια
σαν αναμαλλιασμένα στάχια!
Μα τι; Φοράς σκουλαρικάκι;
Ξερό μου μοιάζει συκαλάκι!

– Βασίλισσά μου, δεν σ’ αρέσω;
Μωρ’ τι μας λες; Δεν θα μπορέσω!
Μια ξιπασμένη, κόσμε, κοίτα
που μας το παίζει ψηλομύτα.

– Πως; Μα δεν τρώγεσαι καημένε,
Σαλατολαχανοφρουτένιε,
μ’ αυτή τη σταφυλοπερούκα!
Μ’ άκουσες; Ή να βρω ντουντούκα;

Κορόϊδευε εσύ, γλυκιά μου,
θα το αντέξει η καρδιά μου.
Και του Φθινόπωρου τα κάλλη,
άφησε να τα εκτιμήσουν άλλοι.

Τα οπωρικά μου όλο αρνιέσαι,
και τα λαχανικά βαριέσαι,
μα θα σε δω πως θα χορτάσεις,
σαν έρθει η ώρα να πεινάσεις.

Οι πίνακες είναι των Franz Dvorak, In the Orchard και Giuseppe Arcimboldo, AutumnOPORIKA_4OPORIKA_2OPORIKA_7OPORIKA_1

Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε σε συνεργασία με τους μαθητές μου στο Ολοήμερο Τμήμα του 7ου Νηπιαγωγείου Νέας Σμύρνης. Παρουσίασα τους δύο πίνακες και μετά, με τις κατάλληλες ερωτήσεις, πήρε μπρος η φαντασία…Τα παιδιά πρότειναν το “σενάριο”, δουλέψαμε μαζί τους στίχους λέξη λέξη παρατηρώντας διερευνητικά τις εικόνες και αυτό που απομένει είναι να το δραματοποιήσουμε και να φάμε επιτέλους τη λαχταριστή…φρουτοσαλάτα!monopati_gismonopati_nerou

Αταξίδευτη

Δεν ταξιδεύω πια παρά μονάχα εντός μου.
Καράβι οικόσιτο, λιμνάζει ο εαυτός μου.
Άλλοι ανεμίζουν την παντιέρα τους με χάρη,
μα εγώ φυλάω τ’ αντικλείδι του αρχοντάρη.

Είναι η μέρα μου πιθάρι ραγισμένο,
πότε κρασί και πότε λάδι γεμισμένο.
Τη διαμοιράζονται ομογάλακτοι και ξένοι,
ώσπου για μένα ο άδειος πάτος απομένει.

Είναι η νύχτα μου μια κουρελού βελέντζα.
Κάποιοι την κόβουν για να παίξουνε πασιέντζα.
Δεν είμαι παίκτης δυνατός να τους την πάρω,
Πορφυρογέννητη για να τους σιγοντάρω.

Τα πλήθη γύρω μου κιοτεύουν ή αλαλάζουν
κι ούτε στο ελάχιστο τον κόσμο δεν αλλάζουν.
Κι εσύ προσεύχεσαι με υψωμένα χέρια
να σκάψεις κάποτε αντί σύνορα παρτέρια.

Δεν έχω άλλη υπομονή. Φυλλορροώντας,
κοπιάζω αμίλητη. Μ’ εμπόδια αγαπώντας.
Δεν έχω φτέρωμα από φίλντισι στην πλάτη,
μα ούτε προσκύνησα ποτέ μου και την Άτη.Edward Cucuel, Στη φθινοπωρινή λιακάδα. Ιδιωτική Συλλογή.

Edward Cucuel, Στη φθινοπωρινή λιακάδα. Ιδιωτική Συλλογή.

5 Οκτωβρίου 2015, “Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών”Sandi FitzGerald

Κι εγώ κι εσύ στο ίδιο κλουβί.
Ματώνω σαν φτεροκοπώ
για να σου ανοίξω τη μικρή, κρυμμένη θύρα.
Για να σ’ αγγίξει ο ουρανός, ο ζωοδότης ο θερμός.
Για να μην έρθει η στιγμή που πικραμένος ίσως πεις
– Τι έφταιξε και τη ζωή μου λάθος πήρα;
Δεν κρύβω όπλα. Απλή καρδιά
κι ένα αστέρι φορτωμένο έχω στην πλάτη.
Γιατί πυκνώνουν τα ανήμερα σκοτάδια
κι αυτοί που κρίνουν κι επικρίνουν μ’ άδεια μάτια.
Κι εγώ κι εσύ στο ίδιο κλουβί.
Δείξε μου λίγο σεβασμό κι εμπιστοσύνη.
Δεν γράφει «θαυματοποιός»
η τσακισμένη μου ταυτότητα στην τσέπη.
Γράφει μονάχα ΠΡΟΣΠΑΘΩ
και ούτε θέλω, ούτε μπορώ,
να υποσχεθώ σε κάθε σου όνειρο μια σκέπη.
Στάσου στο πλάι μου.
Είσαι η άλλη μου η όψη.
Ήμουν εσύ, γίνε εγώ, πάρε ό,τι έχω.
Μαζί θ’ αράξουμε στο τέλος στο μιντέρι
να ξεδιαλύνουμε στο ίδιο το τραγούδι
ποιος είναι ο δάσκαλος και ποιο το μαθητούδι.
Κι εγώ κι εσύ στο ίδιο κλουβί.
Λένε τη μέρα μου πως γιόρτασαν απόψε.
Μην τους ακούς. Ψέματα λεν.
Πάει καιρός που έχω να πάω σε γιορτές.
Εσύ απλά στο πέταγμά σου προσηλώσου.
Κι όταν βρεθείς ευθυτενής,
μοναχικός ταξιδευτής
στο μονοπάτι της ζωής σου, απλά στυλώσου.

Οκτώβρης

Νωχελικά το μάνταλό μου έκρουσες
και κάτι θέλεις να μου πεις…
Μ’ ανάσα αγιάζι και ώμους ξέσκεπους,
σαν ζαβολιάρικα μικρά καλοκαιράκια,
βγήκες στη γύρα. Καμαρώνω και φοβάμαι.
Μια αγκαλιά οπώρες η ανυπότακτη καρδιά σου.
Χέρι απαλό μα στιβαρό, όλο υποσχέσεις.
Κι αυτό το βλέμμα σου, σειρήτι ατλαζένιο,
γλυκά, επικίνδυνα, σαϊτεύει την ψυχή μου.
Μοιάζεις ανίσχυρος, μα κραταιός βαδίζεις.
Και σε προσμένω αλαφροπάτητα τρυγώντας
ζυγούς ονείρων που δεν χόρτασαν ταξίδι.
Καλώς μας όρισες, Οκτώβρη ανεμοπόρε.boy-with-a-basket-of-fruit_CARAVAGGIO

Καραβάτζιο, Αγόρι με καλάθι φρούτων

Σεληνιακόν (και ολίγον σατυρικόν…)

Μου φέρνεις πονοκέφαλο
και με πετάς σε δίνη.
Καρφιά σκορπάς στο αίμα μου,
αρχόντισσα Σελήνη.

Γεμίζεις και κορδώνεσαι
και καταντάω ράκος.
Εσύ μια Νύμφη ανύμφευτη
κι εγώ σκυφτός γεράκος.

Ζωγράφοι σε υμνολογούν,
αοιδοί σε εκθειάζουν.
Μα εμένα τα τσαλίμια σου,
Κυρά μου, με ματιάζουν!

Εκλιπαρώ σε, μέριασε
για να ηρεμήσει η Νύχτα.
Τα δίχτυα σου τ’ ακοίμητα
σ’ άλλον πλανήτη ρίχ’ τα.

Αχ φεγγαράκι μου λαμπρό
κι αξόδευτο αργύριο
που με κοιτάς αφ’ υψηλού,
μη με κερνάς μαρτύριο!

Με μάραναν, με σώριασαν
οι φάσεις κι οι γητειές σου.
Δρεπάνι μισοφέγγαρο
θερίζουν οι ματιές σου.

Θωρώ σε και ζαλίζομαι.
Με ζώνουνε τα φίδια.
Τα κάστρα μου όλα καταλείς.
Θρηνώ στ’ αποκαΐδια.

Γιατί κοκκίνισες, καλέ;
Σε θύμωσε ο καθρέφτης;
Εσύ είσαι η Εκλαμπρότατη
κι εκείνος είναι ψεύτης.

Πανσέληνέ μου έρωντα
και φιλντισένιο δάκρυ,
συμμάζεψε τα κάλλη σου,
να βρω απόψε άκρη.

Τα βλέπεις; Με κουζούλανες!
Σεληνιασμένη τρέχω
να μπω στο καβουκάκι μου,
γιατί άλλο δεν αντέχω.

Σβήσε και σύρε στο καλό
να πάψουν οι αντάρες,
γιατί μας ξεθεώσανε
του Πάνα σου οι κιθάρες.

Μα τι σου λέω; Φύρανε,
σκόρπισε το μυαλό μου.
Χωρίς εσένα δεν μπορώ.
Τον χάνω τον εαυτό μου!

Μη! Μη μου πάθεις έκλειψη!
Στάσου στο παραθύρι.
Κι εγώ θα χτίσω απ’ τη γη
στον ουρανό γιοφύρι.

Αλήθεια! Θα εκτοξευτώ
με πύραυλο κοντά σου,
να θέσω ν’ αποκοιμηθώ,
Σελήνη, στα μαλλιά σου!serifos

Το μπλε το πράσινο το χρυσαφί…

Το μπλε το πράσινο το χρυσαφί
γεννούν το τέλος, ιστορούν τη νέα αρχή
Το μπλε το πράσινο το χρυσαφί
λάμπουν στον ήλιο, ξεθωριάζουν στη βροχή
Το μπλε το πράσινο το χρυσαφί
είναι του Έρωτα η αλήθεια κι η σιωπή
Το μπλε το πράσινο το χρυσαφί
πάντα θα υπάρχουν. Κι όταν λείψω εγώ κι εσύ
Το μπλε το πράσινο το χρυσαφί…ALSOS_27092015fthinoporo_1

Εποχικό

Κάθε που αστράφτεις κρασοπότης και αγέρωχος
Κράτα μου λίγη γενναιότητα στο κεμέρι σου
Δεν περιμένω πια κουράγιο απ’ τα σύννεφα
Βρέχουν λιπόσαρκες Δαναΐδες και οδύνη
Όμως εσύ φιλεύεις πλούσια τ’ ακροκέραμα
Πρόσωπα αέρινα, σιωπή και ώχρα αθάνατη
Έχεις παλάμη χαϊδεμένη από αγάπανθους
Και δεν υπέκυψες στης λήθης τα κεντρίσματα
Μη με ραγίζεις. Για ουρανό έχω τη σκέπη σου
Κι όμως λυγώ και παραπαίω σαν συλλογίζομαι
Τους στρατοκόπους που αδίκως κλυδωνίζονται
Σε μαύρες θάλασσες πενθώντας τις πυξίδες τους
Μη με σκορπάς. Για ρίζα έχω την ανάσα σου
Δεν υποφέρεται η λύσσα και το όνειδος
Των συρφετών που καπηλεύονται όσα αγάπησα
Γιατί ως αγέλη έχουν μάθει να θηρεύονται
Στάξε μου βάλσαμο. Χρυσά φυλλώματα προσκάλεσα
Να μου αγκαλιάσουν κάθε δάκρυ αλαφροΐσκιωτο
Μήπως σωθούν οι κεραυνοί και δω ορίζοντα
Έλα, Σεπτέμβρη μου. Κοντά σου πάλι αγρύπνησα.September_Stefanidi

 

 

 

 

 

 

Fhinoporo_EKEDISY_1

Plaka_AeridesWINSLOW_HOMERΟ υπέροχος Σεπτέμβρης είναι της Photini Stephanidi, η λεπτομέρεια με το χέρι που κρατά φθινοπωρινά φρούτα με μάγεψε σε οροφογραφία στο κτήριο που στεγάζει το Εκεδισυ ) Εθνικό Κέντρο Έρευνας & Διάσωσης Σχολικού Υλικού, τα ακροκέραμα τα φωτογράφησα σε κτήριο στους Αέρηδες στην Πλάκα και ο πίνακας Gathering Autumn Leaves είναι του Winslow Homer.

Ταξιδεύοντας (Καλοκαίρι 2015)

Molos_Porto_XeliΆλλος δένει για να μείνει κι άλλος λύνει για να φύγει. Αυτό είναι το ταξίδι…Κι η σοδειά του λέξεις, εικόνες, αναμνήσεις. Τροφή για τα δύσκολα. Βάλσαμο μπροστά στα αναπόφευκτα. Πόρτο Χέλι, Ερμιόνη, Σπέτσες, Ναύπλιο…Η ομορφιά είναι παντού. Κυρίως στα ταπεινά, τα καθημερινά, τα τοπία της διπλανής πόρτας. Αρκεί να έχεις τα μάτια να τη δεις…Αρκεί να μπορείς να σκύψεις, να σιγανέψεις μια στιγμή, να στερεώσεις το χρόνο στην καρδιά σου και να την δεχτείς. Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά, ν’ ανοίξουμε πανιά…

Alain_Botton

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“…Τα μάτια μου ατένισαν προσεκτικά το τοπίο. Δεν αναζητούσα κάτι συγκεκριμένο: δεν έψαχνα να βρω άγρια ζώα, ούτε σπίτι για διακοπές, ούτε αναμνήσεις. Το κίνητρό μου ήταν απλό και ηδονιστικό: επεδίωκα να δω την ομορφιά. Σαν να ζητούσα ενδόμυχα από τα λιόδεντρα, τα κυπαρίσσια και τους ουρανούς της Προβηγκίας να μου ευφράνουν την καρδιά και να με αναζωογονήσουν…”.

Αλαίν Ντε Μποττόν, Η τέχνη του ταξιδιού, εκδόσεις Πατάκη, 2005VanGog_ElaionasVanGog_TherismosVanGog_1VanGog_Topio

Μοναδικά μάτια – τοπία του Βίνσεντ Βαν Γκογκ

Nafplio_Aginor_AsteriadisΝαύπλιο

Ένα μπαλκόνι γύρεψα
για να σταθώ μια στάλα,
να ψάξω του ορίζοντα
τα μάτια τα μεγάλα.

Να βρω κυρά καλόγνωμη
γλυκό να με τρατάρει
και καλοτάξιδο σκαρί
μαζί του να με πάρει.

Να μη βαραίνουν πάνω μου
οι θύμησες τ’ αλάνια
και πάντα ελαφροπάτητη
να σεργιανώ στα χάνια.

Να μπαινοβγαίνω απόρθητη
σε κάστρα γρανιτένια,
να ξαποσταίνω γελαστή
σε πλουμιστά μπεντένια.

Κι όταν ζητήσω το φιλί
του Διγενή Ακρίτα
εκείνος να μη φοβηθεί
τη νίκη, ούτε την ήττα.

Ο πίνακας είναι του Αγήνορα Αστεριάδη

Ermioni_1Ermioni_3Ermioni_4Φωτογραφί-Ζωντας

Στη δίνη κάθε υδάτινης περιστροφής
και στην ανύψωση κάθε χωμάτινης στιγμής
Στην αρτηρία κάθε υπέργηρου φλοιού
και στο ατλάζι κάθε ανέφελου ουρανού
Μια γειτονιά αθανάτων για αλήθεια ευελπιστεί
κι αμετανόητα ατελεύτητα αχώριστα
ολόρθη καιροφυλακτεί.
Κι ανθεί.

Ερμιόνη, Αύγουστος 2015Ermioni_2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ververonta_1

Της ακρογιαλιάς

Άλλο δεν έχω θησαυρό
απ’ τα χεράκια σου τα δυο.
Γαλάζιο πλέκω φυλαχτό
να πλέεις άτρωτος μ’ αυτό.

Ανασκαλεύεις τα νερά
σαν πεταλούδα που τρυγά
στάλες τ’ αθάνατο νερό
από αστείρευτο κρουνό.

Γεύεσαι αλμύρα και γελάς,
στα παραμύθια κολυμπάς,
μ’ ένα φεγγάρι για μουτράκι.
Ή μήπως μ’ ένα βοτσαλάκι;

Πες μου, πως φτιάχνεις τόσο φως;
Γιατί θαμπώνομαι ο φτωχός.
Μήπως χτυπάς μες στο γουδί
χίλια αστεράκια γιασεμί;

Δεν θα μου πεις το μυστικό;
Μεγάλωσα κι αγωνιώ…
Πως είπες; Σε χασομερώ;
Έχεις δουλειά κι εγώ φλυαρώ!

Aristeidis_VlassisΑύγουστος

Αν κοιμηθώ θα ονειρευτώ;
Αν κλάψω θα ραγίσω;
Αν σκύψω για ν’ αφουγκραστώ
το χώμα, θα ριγήσω;

Βαρύ αγώι ο θερισμός
κι εγώ λιγνό κοράσι.
Τι θα καρπίσει ο Αύγουστος
για να με ξεκουράσει;

Στον ήλιο στρέφω τη θωριά
με ασκεπές το βλέμμα.
Πες μου, Ουρανέ, πως μ’ αγαπάς
και πως δεν είσαι ψέμα.

Δεμάτιασα τους πόθους μου
και φύλαξα το σπόρο.
Δροσάτο το κατώι μου
για να του κάνω χώρο.

Κοχλάζει γύρω μου ο καιρός
ιδρώτας αχθοφόρος
κι ένα παιδί στην αμμουδιά
ο ομφάλιός του λώρος…

Ο πίνακας είναι του Αριστείδη Βλάσση

XIR416504XIR416503XIR416501Επιστρέφοντας

Ο Πόθος
Γόνος πορφυρογέννητος του Κυανού
Η Ανάγκη
Ψυχοκόρη ανεπιθύμητη του Γκρίζου
Τι είδους συνταίριασμα να μηχανευτώ
Επιστρέφοντας
Για να βαδίσω ενδυναμωμένη αν όχι ακέραια
Προς την επόμενη εγκαρτέρηση

Παρηγορούμαι μονάχα
Αποστρέφοντας το βλέμμα
Από τα θλιβερά περιεχόμενα
Τα αδίκως κατεχόμενα
Τα επικινδύνως ανεχόμενα

Που επιδεικνύονται αυτάρεσκα
ως ματαιότητα ενδεδυμένη την επικαιρότητα
Καταστρέφοντας κάθε ετερότητα
Διαστρέφοντας κάθε ωραιότητα
Περιστρέφοντας ως πούπουλο σε σκοτοδίνη
κάθε αταλάντευτο κίονα
κάθε ευπροσήγορο κτέρισμα
από εκείνα που συγκρατούν εδώ και αιώνες
αρμονικά χαρτογραφημένους θεούς και δαίμονες

Ο Πόθος
Γόνος πορφυρογέννητος του Κυανού
Η Ανάγκη
Ψυχοκόρη ανεπιθύμητη του Γκρίζου
Κι εγώ μαραίνομαι παλεύοντας ν’ αγαπηθούν
Μήπως υπάρξει επιτέλους πιθανότητα
να γεννηθεί μ’ ατσάλινη φτερούγα η Λευκότητα

Λεπτομέρειες από το έργο του Ραφαήλ Σάντσιο “Ο θρίαμβος της Γαλάτειας”Spetses_Poseidonio

Δέηση (Κεραμεικός, Μάης 2015)

Kerameikos_Evi_4Kerameikos_Evi_5Τα δομικά σου υλικά
έχτισαν μάρμαρο καρδιά.
Κανείς δεν την κατάλαβε,
ούτε όταν την μετάλαβε.Kerameikos_Evi_2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kerameikos_Evi_5

Στον άλικό σου συρφετό
ψάχνω Τιτάνα Ιαπετό,
να ορθώσει το ανάστημα,
από τη γη ως το διάστημα.Kerameikos_Evi_4

Στο σήμα σου γονυπετής,
καημός πεντηκονταετής,
νερό καθάριο γεύτηκα
κι έγειρα κι ονειρεύτηκα.Kerameikos_Evi_3

Πως ήρθε ένα ξημέρωμα
σαν τρυφερό ημέρωμα
μιας φιλντισένιας αγκαλιάς.
Γαία μου, Ελλάδα, μη γερνάς.Kerameikos_Evi_2

Στείλε κοχλία επίμονο
ν’ αντισταθεί στ’ αλίμονο.
Φύτεψε δάφνη θαλερή,
να στεφανώσει την πληγή.Kerameikos_Evi_1

Στείλε ελιά, στείλε ουρανό,
να κάνουν πάχνη το λυγμό.
Κι από θεμέλιο στιβαρό
υδρία για τον καθαρμό.Kerameikos_Evi_1

Κι εγώ θα φέρω ένα παιδί
να σκάψει νέα διαφυγή
απ’ της φθοράς το χαλασμό
κι από τον δίσεκτο καιρό.KERAMEIKOS_MAHS_15_AKerameikos_Evi_6

Πάσχα, που σημαίνει Πέρασμα

peristeria_1Νιώθω την ανάγκη να σου μιλήσω κι ας ξέρω ότι δε μ’ ακούς. Γιατί «κραταιά ως θάνατος αγάπη» κι ο τροχός του κόσμου γυρίζει με το απαλό της κέντρισμα.

Εσύ, ψυχή μου, με ανθίζεις απροσδόκητα. Παραμονεύεις από τη σκοτεινή μου ρίζα τον άνεμο σαν παιχνιδιάρικο λιοντάρι και γραπώνεις στον αέρα τις πεταλούδες σκέψεις μου.

Εσύ μαζεύεις το μέλι μου από την εύπλαστη κερήθρα και πασπαλίζεις με κανέλα τις σκληρές μου λύπες, για να εισπνέεται πιο ευγενικά ο πόνος.

Εσύ η λύσις, εσύ και η δέσις, η γονιμότητα των μοναχικών στιγμών μου και η αφορμή των ιερών πολέμων μου.

Εσύ το άφταστο και περιπόθητο κεφάλι του ιδανικού μου σώματος, εσύ η ειμαρμένη καταγωγή μου, η αγρυπνώντας αναπαυόμενη στη μυστική φωλιά των μηρών.peristeria_2

Θυσιάζω στην κυριαρχία σου και σε μαγεύω με τον αγώνα μου εναντίον της. Γιατί αυτή η αλληλουχία είναι η διαχρονική αγάπη, η λαξευμένη από θυμούς και ταπεινές γονυκλισίες, η ημίθεος και η γεμάτη ανθρώπινες μικρότητες ταυτόχρονα, καθαρτήρια και κολαστήρια, η εύγευστη και αδιάφορα άτεγκτη, σα Χάος.

Εσύ είσαι η αγάπη κι εγώ η απόδειξή της. Γι’ αυτό πορεύεσαι, εσύ το άλλο μου μισό, το άρρεν, πάντοτε μονάχο και μακριά μου. Γιατί δε χρειάζεται η αγάπη αποδείξεις.

Ψηλαφίζω τις σκιές των βλεμμάτων σου στα μάγουλά μου, τα νεογέννητα λυκάκια των ερώτων σου, που αναμετριούνται, παίζοντας, σε κάθε σπηλιά του αίματός μου.peristeria_3

Όλα τα δικά σου τα αόρατα, τα βλέπω εγώ.
Όλα τα δικά μου τα ορατά, τα φοβήθηκες εσύ.

Όμως και τους φόβους σου αποτόλμησα, μικρή γαρ κι αμάθητη στην τόλμη, να ξεψαχνίσω. Και στρώθηκα κατάχαμα στον εαυτό μου, σαν Πυθία κι έσπρωξα με δάχτυλα τρεμάμενα τα δαφνόφυλλα και το πιπέρι στου βωμού το στόμα. Κι άστραψε και σπίθισε η μαγεία και πιάστηκε με την αλήθεια στην παλαίστρα. Κι αναστέναξε το θαλασσοπούλι στην καρδιά μου, όπως ποτέ κι όπως για πάντα.

Εσύ είσαι η καρδιά κι εγώ ο παλμός της. Γι’ αυτό δε στάθηκες ποτέ να μ’ αφουγκραστείς. Επειδή ήταν αυτονόητο ότι σου ανήκα. Ηχούσα φιλότιμα και σταθερά και σου θύμιζα το χρόνο. Μα δεν έχουν για τίποτε άλλο οι καρδιές αυτιά, παρά μονάχα για τα απροσδόκητα ραπίσματα.
Πως μπορούσα να επιμένω να μ’ ακούσεις;peristeria_4

Νόμιζα ότι δεν θα έρχονταν ποτέ τα πάθη. Νόμιζα πως μονάχα στην έξαψη και τη γλυκύτητα του ταξιδιού θα με κοινωνούσες.

Κι ήρθαν τα πάθη. Κι ήρθαν το φθονερό μάτι των Φαρισαίων, η αγωνία στο όρος των Ελαιών, ο Ιούδας και τα προδοτικά φιλήματα, οι τρεις αρνήσεις πριν τη χαραυγή, τα μαρτύρια και τα μαστίγια, ο εμπαιγμός στην αυλή των Ρωμαίων, η υποκρισία και η χολή των Αρχιερέων, η δίκη, η καταδίκη, το «νίπτω τα χείρας μου» του Πιλάτου και ο διαμοιρασμός των λιγοστών μου υπαρχόντων από τις παρατρεχάμενες συγκυρίες. Ήρθε ο δρόμος προς το Γολγοθά κι ο Γολγοθάς ο ίδιος. Ήρθε η Σταύρωση και τα ατσάλινα καρφιά στο σώμα κάθε γης και κάθε θάλασσας που διαβήκαμε μαζί.peristeria_5

Όλα ήρθαν κι όλα με πέρασαν, βήμα το βήμα, στην αντιπέρα μου όχθη. Εκεί που δεν υπάρχει ανάγκη να σου ζητήσω το παραμικρό, ή το μέγιστο. Γιατί δεν βρίσκεται στον κόσμο άλλη αγάπη πιο δίκαιη και πιο πλήρης, από την αγάπη που μας επιστρέφει -σαν κόκκους σκόνη- στον αρχικό προορισμό μας.

Κανένα πάθος δεν ενέχει μόνο τη σταύρωση και κανένα λάθος δεν ενέχει μόνο την ποινή. Μ’ αυτήν την αλήθεια με λίπανες κι ήταν δικό μου θέλημα το να βλαστήσω ανθρωπινότερη.

Απρίλιος 2015.
Πάσχα, που σημαίνει Πέρασμα.peristeria_6

Οι φωτογραφίες είναι του Κώστα Χριστοφορίδη, τραβηγμένες στις 4/4/2015 από το παράθυρο του σπιτιού μας.

Χαρταετός και Γαϊτανάκι

SARAKOSTIANO_TRAPEZIS_K_3S_K_2S_T_1S_K_4Χαρταετός

Αν θα πετούσα με το χαρταετό μου,
θα πορευόμουν ίσια μες στον εαυτό μου.
Θα σεργιανούσα στα λημέρια του τ’ απάτητα,
και θα ημέρωνα τα πάθη του τ’ ακράτητα.

Αν θα πετούσα με το χαρταετό μου,
θ’ άφηνα ελεύθερο ό,τι νόμισα δικό μου.
Δίχως σημαία θα πατούσα στη σελήνη
και θα πασπάλιζα το σύμπαν με γαλήνη.

Αν θα πετούσα με το χαρταετό μου,
θα ύφαινα άνοιξη στον ξύλινο αργαλειό μου.
Κάθε της ξόμπλι θα ’ταν μαγεμένο κρίνο,
που σ’ όσα έχασα θα ευώδιαζε «δεν κρίνω».

Αν θα πετούσα με το χαρταετό μου,
δεν θα ’σουν πλάι μου σε κάθε πυρετό μου.
Ίσως γι’ αυτό κόντυνα τόσο την ουρά του:
να μη μακραίνω σου, μα να ’μαι και σιμά του!GAITANAKI_4GAITANAKI_3GAITANAKI_2GAITANAKI

Γαϊτανάκι

Μπες κι εσύ στη σπείρα τη διαρκώς περιστρεφόμενη
Έλα να πλέξουμε ηλιαχτίδες κι αστεροκλωστές
Να μπερδευτούν με τάξη κι αρμονία τα χρώματα
Να τραγουδήσουν οι σιωπές κι οι επιθυμίες μας
Και μη διστάσεις μπροστά στη λάθος πατουχιά
Μη φοβηθείς απόκρυφων αισθημάτων το γειτόνεμα
Γιατί όλα είναι ακούραστης ζωής μιλήματα
Σε κύκλο φθοροποιό κι αναγεννητικό
Αδερφών ψυχών η θάλλουσα ανθοφορία
Έλα καλέ μου, κράτα σφιχτά το θεμέλιο στύλο
Έλα γλυκιά μου, χόρεψε μαγευτικά
Τρυφερά αποκάλυψε τον γιορτινό εαυτό σου
Κάνε τη λύπη σου φτερούγισμα αστραπής
Λάμψε χωρίς υπερβολές και φτιασιδώματα
Κράτησέ με δίχως αγκαλιάσματα ασφυκτικά
Γιατί μαζί σου ως τα βάθη και τα πλάτη τ’ ατέρμονα
Χώρια σου ούτε ως τον μικρότατο διασκελισμό
Γιορντάνια ημιπολύτιμα οι ώρες μας στον κόσμο ετούτο
Μην τις αφήσουμε μοναχικά να περιφέρονται
Τυφλότεροι και μηδαμινότεροι των περιστάσεων
Καθώς πλανήτης βραχοσκέπαστος ο δρόμος μας
Και θάλασσα κυματούσα ο καιρός μας
Έτσι όπως τα βρήκαμε, έτσι ας πορευτούμε
Αμετανόητοι, αποφασισμένοι, ατελεύτητοι
Στρατηλάτες γέλωτος και δακρύων τεχνουργοί
Ευθεία καταπάνω στα όνειρά μας

Evi_monografi

Χιόνι όπως Χρόνος

VELANIDIAΊδιο το σχήμα της ζωής
Κι όταν γεννιέται κι όταν φθίνει
Κι όταν τα εγκόσμια αφήνει

PATOUSA_2Λάμνει μονάχο στη σιωπή
Σπιλιάδα ο χρόνος και σκαλώνει
Μα πάλι εντός του δεν στεριώνει

DENTRO_XRYSAFIΛιώνει η στιγμή του όπως το χιόνι.
Σκαλώνει σαν γηραιά σκουριά
Σε θαλερή κορμοστασιά

DIDYMAΆλλοτε ψάχνει συντροφιά
Πλεκτό στασίδι σε κορφή
Μ’ αν το μοιράζεσαι, αρκεί

TATOI_1Κάποτε πεθυμά ουρανό
Στήνει ανεμόσκαλα ευχή
Να τη διαβεί σκαλί – κλαδί

XIONANTHROPAKI_1Κι άλλοτε λαχταρά μορφή
Ειδώλου οικείου το γραφτό
Σε βράχο νιφάδων νυφικό

DENTRO_1Μα πάντα έρχεται ο καιρός
Μια νέα ζωή ν’ αντρειωθεί
Και να ελπίζει. Πάλι ορθή

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στην Πάρνηθα στις 4/1/2015.

Evi_monografi

Θαυμα – Ζωντας

Ένα μικρό θαύμα αναζήτησα
Όχι από αυτά που φωνασκούν ασύμμετρα στις ειδήσεις
Ή από τα άλλα που δίνουν παράσταση επ’ αμοιβή
Ένα μικρό θαύμα ν’ αποδομήσει το μαρασμό
Να κεράσει τροχοπέδη το διασυρμό
Να περιχύσει τα πρόσωπα γαλήνη υπερκόσμια
Για να ανασύρουν απ’ την άσκαφτη μνήμη την απολεσθείσα ταυτότηταSPORA

Ένα μικρό θαύμα αναζήτησα
Αξιοθαύμαστο στην ταπεινότητά του
Να το ποτίσω αγάπης αγώνα γόνιμο
Να το στολίσω στο περβάζι, αντίστιξη αναπάντεχη στις σιδερόφρακτες στρατιές των Δυνατώνpotisma
vlastoiΝα βλέπω καράβια μ’ ανεμοφούσκωτα άρμενα σαν αγναντεύω τον ορίζοντα
Ώστε καμιά δυστοκία να μην εμποδίζει τη φύτρα μου να βλαστήσει
Κι ύστερα, στην επιστροφή, να καταγράφω τεχνηέντως το στερέωμα
Με χέρι σταθερό, σιγουριά παιδική κι επιμέλεια ενήλικη
Με μάτι χορτασμένο όνειρα της πεμπτουσίας ύλης προαιώνια
Με στήθος κολλητά στην τράπεζα τη μυστηριακή της ζήσης μου
Εκεί, εκεί να τη γεύομαι
Πλάι στο θαύμα μου
Το κυοφορούν ανάσταση
Το λιπαίνον τους αριθμούς της νιότης μου με σιωπηλή, κραταιά ανάπτυξη
Μακριά από ξεπεσμένα λογύδρια και υποκλίσεις στην αποσφράγιση της ανθρωπιάςkatagrafi

hmerologioΈλα. Έλα να βλαστήσουμε λίγο ψηλότεραKYKLOS_ZOIS_FYTOY_KONNOS

KYKLOS_ZOIS_FYTOUΑπό την ανέκδοτη συλλογή μου “Φωτο-Ποιήματα”, 05/12/14Evi_monografi

Ωδή στη Rosetta

Agilkia_landing_site_6_November_2014_node_full_image_2Το πρόσωπο έστρεψα στου απείρου το φως
Τα χέρια γιγάντωσα να δείχνω ΘεόςComet_activity_10_September_2014_node_full_image_2
Αγγέλου φτερούγες ξεδίπλωσα, δες
Τη μύχια ανάγκη σου άφοβα πεςComet_detail_30_October_2014_a_node_full_image_2
Δεν είμαι θηρίο, του Χάους σκιά
Σε ρίζα μετέωρη χτίζω καρδιάComet_on_2_November_NavCam_node_full_image_2
Μα εσύ, οπτασία μου, λάμνεις μακριά
Ποτέ σου δεν έσμιξες φθαρτή αγκαλιάComet_on_5_September_2014_node_full_image_2
Γοητεύομαι. Σπάω, ρωγμή τη ρωγμή
Σιμά σου ανασαίνω σκοτάδι κι αυγήNAVCAM_top_10_at_10_km_6_node_full_image_2
Σπηλιά σε αρχέγονη πλάτη ζητώ
Να θέσω το Γόρδιο του κόσμου δεσμόNAVCAM_top_10_at_10_km_4_node_full_image_2
Σε στόμα χαμαιλέοντα, σκαραβαίου πατουχιά
Ποντίζω τ’ ανέγγιχτα, να γίνουν απτάComet_on_12_September_a_node_full_image_2
Καμπύλωσαν τα όνειρα. Φέγγουν αχνά
Ασπίδα σε πνεύμονα που πλάθει φωτιάNAVCAM_top_10_at_10_km_5_node_full_image_2 (1)
Πλανεύτηκα, χάθηκα σε γκρίζες κορφές
Πού κρύβεσαι Αλήθεια; Στο αύριο; Στο χτες;NAVCAM_top_10_at_10_km_7_node_full_image_2
Το σώμα σου κλίμακα. Παλαιοί αναβαθμοί
Ζωή ανεμόεσσα, του αγνώστου σπουδήNAVCAM_top_10_at_10_km_9_node_full_image_2
Αν δεις ν’ ανεβαίνω σ’ επάλξεις σκληρές
Θα είναι για πόλεμο μ’ ορδές μιαρέςNAVCAM_top_10_at_10_km_10_node_full_image_2 (1)
Χλωμή αστροπόρος σε διάσελο οργής
Βραχόπλαστος χείμαρρος μιας νέας αρχήςFarewell_Rosetta_node_full_image_2
Μη φύγεις. Στυλώσου και λάμψη οδηγό,
Κομήτη μου στείλε, πριν σβήσω, χαθώ.

Από την ανέκδοτη συλλογή μου “Φωτο-Ποιήματα”, 22 Νοεμβρίου 2014.Evi_monografi

 

Αγαπόδεντρο

KAIS_1

Καρδιές αναζήτησα με ρίζα βαθειά
Που άνθη γεννούσαν και όχι Αν και ΘαKAIS_2
Οι φλέβες τους ρυάκια σε ξύλου κορμί
Τις είπαν παράσιτα, τις λέω ΖωήKAIS_8
Με πίστη βαρκούλα σ’ ονείρου νερό
Καθρέφτη με νόημα γυρεύω να βρωKAIS_14
Ας είμαι μονάχη. Θα πλέω απαλά
Σε σκάλισμα αρχέγονο φιλιού κλειδωνιάKAIS_15
Κι εσύ, αν με ψάχνεις, ψηλά να θωρείς
Σε θεία κορύφωση στιγμής ταπεινήςKAIS_4
Μαζί, γέλιο δάκρυ στο φως το χρυσό
Πανώριο Αγαπόδεντρο θα δέσει καρπόKAIS_11

Από την ανέκδοτη συλλογή μου “Φωτο-Ποιήματα”. Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στο δάσος της Καισαριανής, 15 Νοέμβρη 2014.

Evi_monografi