Εκεί ψηλά στον Υμηττό…

Μερικές φορές οι λέξεις θέλουν να ξεκουραστούν. Τότε αναλαμβάνουν τα μάτια. Ένα συνηθισμένο απόγευμα στο αισθητικό δάσος του Υμηττού μπορεί να σου αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Φτάνει να εστιάσεις με το φακό της φωτογραφικής μηχανής στα μικρά, τα ταπεινά, σ’ αυτά που εκ πρώτης όψεως δεν σου γεμίζουν το μάτι. Αυτά που ο πολύς ο κόσμος αντιμετωπίζει ως δεδομένα και αυτονόητα. Είναι δεδομένη και αυτονόητη η φύση και η ζωή; Είναι δεδομένη και αυτονόητη η “άγρια”, η ελεύθερη ζωή;

Αυτή η βόλτα είχε πολλή σιωπή, αλλά ο λόγος έτρεχε σαν ποτάμι. Γιατί “Εν αρχή ην ο λόγος”. Η ομορφιά, η συμμετρία, η αντίθεση, η συμβίωση, η αρμονία. Ο λόγος της ύπαρξής μας…

Πουλιά μου διαβατάρικα…

poulia_1Φθινόπωρο και τα αποδημητικά πουλιά ξεκινούν το μακρύ ταξίδι της μετανάστευσης προς τις ζεστές περιοχές του πλανήτη. Ελάτε να τα γνωρίσουμε, να συνταξιδέψουμε, να απογειωθούμε μαζί τους στα σύννεφα! Να μιμηθούμε το πέταγμά τους, τις φωνές τους. Τον τρόπο που επικοινωνούν μεταξύ τους.poulia_2

Πρώτα θα ψάξουμε πληροφορίες και φωτογραφίες στα βιβλία και στο διαδίκτυο. Για να μάθουμε τα ονόματά τους, να τα ταυτίσουμε με την εικόνα τους, να μιλήσουμε για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καθενός, να τα περιγράψουμε στους φίλους μας. Μετά θα ερευνήσουμε πως κάνουν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι, πως προσανατολίζονται, πως συντηρούνται συχνά χωρίς ή με ελάχιστη τροφή, από τι και ποιους κινδυνεύουν. Θα ψηλαφίσουμε στην υδρόγειο σφαίρα και στον παγκόσμιο χάρτη τις διαδρομές που ακολουθούν. Και θα φτιάξουμε γλωσσοδέτες και μαντέματα, θα παίξουμε παιχνίδια μνήμης και παρατηρητικότητας μαζί τους.poulia_13poulia_14poulia_15poulia_12poulia_17

Έπειτα θα ζωγραφίσουμε τα αγαπημένα μας πουλιά, ο καθένας όπως μπορεί. Θα μελετήσουμε τα σμήνη τους και τους υπέροχους και συχνά παράξενους και θαυμαστούς σχηματισμούς τους στον αέρα. Θα ρωτήσουμε τη φαντασία μας να μας πει με τι μοιάζουν. Και θα προσπαθήσουμε να τους αποτυπώσουμε, δουλεύοντας σε ζευγαράκια, πάνω σε μεγάλο χαρτί. Θα ακούσουμε μουσική και τραγούδια, θα δούμε βίντεο με αποδημητικά πουλιά σε πτήση και θα διαβάσουμε ποιήματα σπουδαίων ποιητών για τα πουλιά.poulia_5poulia_22

Πουλάκι ξένο

Πουλάκι ξένο, ξενιτεμένο,
πουλί χαμένο, πού να σταθώ;
Πού ν’ ακουμπήσω, να ξενυχτήσω, να μη χαθώ;

Βραδιάζει η μέρα, σκοτάδι πέφτει
και δίχως ταίρι πού να σταθώ;
Πού να φωλιάσω σε ξένο δάσος, να μη χαθώ;

Γυρίζω να βρω πού να καθίσω,
να ξενυχτήσω μοναχό.
Κάθε κλαράκι βαστάει πουλάκι ζευγαρωτό.

(παραδοσιακό)poulia_11poulia_19

Πουλιά μου διαβατάρικα

Πουλιά μου διαβατάρικα,
αυτού ψηλά που πάτε,
λίγο για χαμηλώσετε
και πάρτε με κι εμένα.
Να πάω στην αγάπη μου,
που βρίσκεται στα ξένα.

(παραδοσιακό)poulia_4poulia_10

Δύο και δύο τέσσερα
τέσσερα και τέσσερα οχτώ
οχτώ κι οχτώ κάνουν δεκάξι.
Επαναλάβατε! λέει ο δάσκαλος.
Δύο και δύο τέσσερα
τέσσερα και τέσσερα οχτώ
οχτώ κι οχτώ κάνουν δεκάξι.
Μα να το πουλί-λύρα
που περνά στον ουρανό.
Το παιδί το βλέπει,
το παιδί το ακούει,
το παιδί το φωνάζει:
Σώσε με, παίξε μαζί μου,
πουλί!
Τότε το πουλί κατεβαίνει
και παίζει με το παιδί.
Δύο και δύο τέσσερα.
Επαναλάβατε! λέει ο δάσκαλος.
Και το παιδί παίζει,
το πουλί παίζει μαζί του…
Τέσσερα και τέσσερα οχτώ
οχτώ κι οχτώ κάνουν δεκάξι
δεκάξι και δεκάξι πόσα κάνουν;
Δεν κάνουν τίποτα δεκάξι και δεκάξι
και προπάντων όχι τριάντα δύο
έτσι ή αλλιώς
και φεύγουν.
Και το παιδί έκρυψε το πουλί
μες στο θρανίο του
κι όλα τα παιδιά
ακούν το τραγούδι του
κι όλα τα παιδιά ακούν τη μουσική
κι οχτώ κι οχτώ στη βόλτα τους φεύγουν
και τέσσερα και τέσσερα και δυο και δυο
στη βόλτα τους το σκάνε
κι ένα κι ένα δεν κάνουν ούτε ένα ούτε δύο
ένα ένα το ίδιο φεύγουν.
Και το πουλί-λύρα παίζει
και το παιδί τραγουδάει
κι ο καθηγητής φωνάζει:
Πότε θα πάψετε να κάνετε τον καραγκιόζη!
Μα όλα τ’ άλλα παιδιά
ακούν τη μουσική
και οι τοίχοι της τάξης
σωριάζονται ήσυχα.
Και τα τζάμια ξαναγίνονται άμμος
το μελάνι ξαναγίνεται νερό
τα θρανία ξαναγίνονται δένδρα
η κιμωλία ξαναγίνεται ακρογιαλιά
το φτερό ξαναγίνεται πουλί.

Ζακ Πρεβέρ, Κουβέντες, μτφρ. Μιχάλης Μεϊμάρης, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 1994poulia_8poulia_20

Θα αποστηθίσω
τα λόγια των πουλιών τα ελαφρά
και στην καρδιά μικρές φωλιές ενθυμημάτων
θα χαράξω
ονόματα να τα φωνάζω να έρχονται
με την ανθρωπινή τους ομιλία να τ’ ακούω
τι λένε τα πουλάκια;
ένα αλφαβητάρι να συλλαβίζω κι εγώ
ταπεινά
έξω στους δρόμους
εκεί που ανθίζουν τα τηλεγραφόξυλα
να γίνεται ένα περιβόλι ο κόσμος

Πόλυ Χατζημανωλάκη, Το αλφαβητάρι των πουλιών, εκδόσεις Εύμαρος, Αθήνα 2014poulia_9

Ο λίγος χρόνος των πουλιών

Μέσα στον απέραντο ουρανό
Ο λίγος χρόνος των πουλιών
Είναι λύπη;
Είναι χαρά;
Το φως έρχεται
Εκλέγει τα πουλιά
Το φως δεν καταστρέφει
Ανάμεσά μας πάντοτε ένας
Εκείνος που μαθαίνει τα νιάτα τ’ ουρανού
Και που πετάει με τα πουλιά
Μέσα στον αιθέρα

Γιώργος Σαραντάρηςpoulia_7poulia_3poulia_21

 

Άνοιξη στην Καισαριανή

Είναι σκληρός αυτός ο Μάρτης. Είναι τρελός αυτός ο Μάρτης. Είναι απρόβλεπτος αυτός ο Μάρτης. Είναι ευαίσθητος αυτός ο Μάρτης. Είναι γερο-παράξενος αυτός ο Μάρτης. Είναι και έφηβος αυτός ο Μάρτης. Είναι ο καθρέφτης μας αυτός ο Μάρτης.KAISARIANI_3_1

Δεν θέλω μέρα με πνευμόνια μαυρισμένα
Δεν θέλω νύχτα χωρισμένη από σένα
Δεν θέλω κόσμο σε μπουντρούμια μ’ αλυσίδες
Δεν θέλω μέλλον από άρρωστες ελπίδεςKAISARIANI_3_2

Δεν θέλω θάλασσα αν δεν φτιάχνει τρικυμία
Δεν θέλω αλήθεια που τη στέλνουν εξορία
Δεν θέλω σπίτι κλασικά επιπλωμένο
Δεν θέλω φίλους με το βίντεο αναμμένοKAISARIANI_3_3

Δεν θέλω άνοιξη με πλαστικά μπουμπούκια
Δεν θέλω ήρωες που σκόνταψαν σε λούκια
Δεν θέλω ιδρύματα για νέους που γεράσαν
Δεν θέλω χρόνια που θρηνούν για όσα χάσανKAISARIANI_3_6

Δεν θέλω εργάτες που πεθαίνουν πριν σχολάσουν
Δεν θέλω άλογα ανήμπορα να καλπάσουν
Δεν θέλω ποίηση για εύκολους πελάτες
Δεν θέλω κόκκινα φανάρια παραστάτεςKAISARIANI_3_8

Δεν θέλω σχόλια για εκείνα που έχω κλάψει
Δεν θέλω φλόγα που από πλήξη θα με κάψει
Δεν θέλω σταρ ψεύτικη λάμψη που πουλάνε
Δεν θέλω μέντορες ρουτίνα να κερνάνεKAISARIANI_3_7

Δεν θέλω στίχο και τραγούδι ξεπεσμένο
Δεν θέλω σύνορα σε χάρτη ματωμένο
Δεν θέλω δάση σα σεληνιακά τοπία
Δεν θέλω ούτε έναν νταή στη γαλαρίαKAISARIANI_3_9

Δεν θέλω είδηση να γίνεται η τιμή μου
Δεν θέλω αιτήσεις και σφραγίδες στο κορμί μου
Δεν θέλω ανόρεχτα weekends με ουϊσκυ
Δεν θέλω αγάπη πονηρή σαν οδαλίσκηKAISARIANI_3_5

Δεν θέλω επίσημη γραβάτα για επετείους
Δεν θέλω στέκια για μοναχικούς κυρίους
Δεν θέλω γήπεδα με πλήθος που αλαλάζει
Δεν θέλω τέχνη που φοβάται να αλλάζειKASARIANI_3_14

Δεν θέλω αντίσταση φτηνή, χιλιοπαιγμένη
Δεν θέλω άρνηση στη βία μαγκωμένη
Δεν θέλω κόμματα κομμάτια να με κάνουν
Δεν θέλω πόλεμο οι σειρήνες να σημάνουνKAISARIANI_3_10

Δεν θέλω είδωλα, μετάνοιες και σημαίες
Δεν θέλω σύννεφα κρυμμένα απ’ τις κεραίες
Δεν θέλω κόντρες σε στυγνά χρηματιστήρια
Δεν θέλω υπόγειες στοές και σκοπευτήριαKAISARIANI_3_15

Δεν θέλω χάπια κι αλκοόλ να με ζαλίζουν
Δεν θέλω σήριαλ το νου ν’ αποκοιμίζουν
Δεν θέλω μάρκετινγκ να κάνουν τα όνειρά μου
Δεν θέλω επώνυμο και ούγια στη χαρά μουKAISARIANI_3_11

Δεν θέλω επάγγελμα που δεν θα ’χω διαλέξει
Δεν θέλω ύποπτη να ζει κάθε μου λέξη
Δεν θέλω μάνα και πατέρα μου δυο ξένους
Δεν θέλω πόθους και καημούς βαλσαμωμένουςKAISARIANI_3_12

Δεν θέλω ιδέες σε σαγόνια καρχαρία
Δεν θέλω ακίνητα παιδιά σε συναυλία
Δεν θέλω γκρίζες Κυριακές για ξοφλημένους
Δεν θέλω ναύτες σε μουράγια καρφωμένουςKAISARIANI_3_13

Δεν θέλω χρήμα που επέπλευσε στο βούρκο
Δεν θέλω όρια στον έρωτα που σου ’χω
Δεν θέλω θύματα στην άσφαλτο τις σχόλες
Δεν θέλω μάταιες τις αποδράσεις μου όλεςKAISARIANI_3_16

Θέλω για σένα ένα ποτάμι να σκαλίσω
Μες στο κορμί του χίλιες θάλασσες να χύσω
Κι αφού δροσίσω όλες του ήλιου τις ακτίνες
Να ξετρελάνω του Οδυσσέα τις σειρήνεςKAISARIANI_3_20

Θέλω για σένα κρήνη αξόδευτη να γίνω
Κι από τ’ αθάνατο νερό μου να σου δίνω
Να μοιάσω σ’ άνοιξη, σε νύμφη, σε ιέρεια
Να σου ανάβω της αυγής τα καντηλέριαKAISARIANI_3_17

Θέλω για σένα τον εαυτό μου να ξεχάσω
Να ταξιδέψω και τη μοίρα μου ν’ αλλάξω
Να ρίξω ακόντιο να πληγώσω τη σαγήνη
Να σε μπολιάσω με του Γκάντι τη γαλήνηKAISARIANI_3_18

Θέλω για σένα κάτι αλλιώτικο να κάνω
Θέλω για σένα το πολύ απ’ το παραπάνω
Θέλω για σένα αμβροσία να ξεχειλίζω
Κι ό,τι κι αν γίνει να μην πάψω να ελπίζωKAISARIANIi_3_15

28/10/1991 τα λόγια, 06/03/2016 οι εικόνες…

Δέηση (Κεραμεικός, Μάης 2015)

Kerameikos_Evi_4Kerameikos_Evi_5Τα δομικά σου υλικά
έχτισαν μάρμαρο καρδιά.
Κανείς δεν την κατάλαβε,
ούτε όταν την μετάλαβε.Kerameikos_Evi_2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kerameikos_Evi_5

Στον άλικό σου συρφετό
ψάχνω Τιτάνα Ιαπετό,
να ορθώσει το ανάστημα,
από τη γη ως το διάστημα.Kerameikos_Evi_4

Στο σήμα σου γονυπετής,
καημός πεντηκονταετής,
νερό καθάριο γεύτηκα
κι έγειρα κι ονειρεύτηκα.Kerameikos_Evi_3

Πως ήρθε ένα ξημέρωμα
σαν τρυφερό ημέρωμα
μιας φιλντισένιας αγκαλιάς.
Γαία μου, Ελλάδα, μη γερνάς.Kerameikos_Evi_2

Στείλε κοχλία επίμονο
ν’ αντισταθεί στ’ αλίμονο.
Φύτεψε δάφνη θαλερή,
να στεφανώσει την πληγή.Kerameikos_Evi_1

Στείλε ελιά, στείλε ουρανό,
να κάνουν πάχνη το λυγμό.
Κι από θεμέλιο στιβαρό
υδρία για τον καθαρμό.Kerameikos_Evi_1

Κι εγώ θα φέρω ένα παιδί
να σκάψει νέα διαφυγή
απ’ της φθοράς το χαλασμό
κι από τον δίσεκτο καιρό.KERAMEIKOS_MAHS_15_AKerameikos_Evi_6

Πάσχα, που σημαίνει Πέρασμα

peristeria_1Νιώθω την ανάγκη να σου μιλήσω κι ας ξέρω ότι δε μ’ ακούς. Γιατί «κραταιά ως θάνατος αγάπη» κι ο τροχός του κόσμου γυρίζει με το απαλό της κέντρισμα.

Εσύ, ψυχή μου, με ανθίζεις απροσδόκητα. Παραμονεύεις από τη σκοτεινή μου ρίζα τον άνεμο σαν παιχνιδιάρικο λιοντάρι και γραπώνεις στον αέρα τις πεταλούδες σκέψεις μου.

Εσύ μαζεύεις το μέλι μου από την εύπλαστη κερήθρα και πασπαλίζεις με κανέλα τις σκληρές μου λύπες, για να εισπνέεται πιο ευγενικά ο πόνος.

Εσύ η λύσις, εσύ και η δέσις, η γονιμότητα των μοναχικών στιγμών μου και η αφορμή των ιερών πολέμων μου.

Εσύ το άφταστο και περιπόθητο κεφάλι του ιδανικού μου σώματος, εσύ η ειμαρμένη καταγωγή μου, η αγρυπνώντας αναπαυόμενη στη μυστική φωλιά των μηρών.peristeria_2

Θυσιάζω στην κυριαρχία σου και σε μαγεύω με τον αγώνα μου εναντίον της. Γιατί αυτή η αλληλουχία είναι η διαχρονική αγάπη, η λαξευμένη από θυμούς και ταπεινές γονυκλισίες, η ημίθεος και η γεμάτη ανθρώπινες μικρότητες ταυτόχρονα, καθαρτήρια και κολαστήρια, η εύγευστη και αδιάφορα άτεγκτη, σα Χάος.

Εσύ είσαι η αγάπη κι εγώ η απόδειξή της. Γι’ αυτό πορεύεσαι, εσύ το άλλο μου μισό, το άρρεν, πάντοτε μονάχο και μακριά μου. Γιατί δε χρειάζεται η αγάπη αποδείξεις.

Ψηλαφίζω τις σκιές των βλεμμάτων σου στα μάγουλά μου, τα νεογέννητα λυκάκια των ερώτων σου, που αναμετριούνται, παίζοντας, σε κάθε σπηλιά του αίματός μου.peristeria_3

Όλα τα δικά σου τα αόρατα, τα βλέπω εγώ.
Όλα τα δικά μου τα ορατά, τα φοβήθηκες εσύ.

Όμως και τους φόβους σου αποτόλμησα, μικρή γαρ κι αμάθητη στην τόλμη, να ξεψαχνίσω. Και στρώθηκα κατάχαμα στον εαυτό μου, σαν Πυθία κι έσπρωξα με δάχτυλα τρεμάμενα τα δαφνόφυλλα και το πιπέρι στου βωμού το στόμα. Κι άστραψε και σπίθισε η μαγεία και πιάστηκε με την αλήθεια στην παλαίστρα. Κι αναστέναξε το θαλασσοπούλι στην καρδιά μου, όπως ποτέ κι όπως για πάντα.

Εσύ είσαι η καρδιά κι εγώ ο παλμός της. Γι’ αυτό δε στάθηκες ποτέ να μ’ αφουγκραστείς. Επειδή ήταν αυτονόητο ότι σου ανήκα. Ηχούσα φιλότιμα και σταθερά και σου θύμιζα το χρόνο. Μα δεν έχουν για τίποτε άλλο οι καρδιές αυτιά, παρά μονάχα για τα απροσδόκητα ραπίσματα.
Πως μπορούσα να επιμένω να μ’ ακούσεις;peristeria_4

Νόμιζα ότι δεν θα έρχονταν ποτέ τα πάθη. Νόμιζα πως μονάχα στην έξαψη και τη γλυκύτητα του ταξιδιού θα με κοινωνούσες.

Κι ήρθαν τα πάθη. Κι ήρθαν το φθονερό μάτι των Φαρισαίων, η αγωνία στο όρος των Ελαιών, ο Ιούδας και τα προδοτικά φιλήματα, οι τρεις αρνήσεις πριν τη χαραυγή, τα μαρτύρια και τα μαστίγια, ο εμπαιγμός στην αυλή των Ρωμαίων, η υποκρισία και η χολή των Αρχιερέων, η δίκη, η καταδίκη, το «νίπτω τα χείρας μου» του Πιλάτου και ο διαμοιρασμός των λιγοστών μου υπαρχόντων από τις παρατρεχάμενες συγκυρίες. Ήρθε ο δρόμος προς το Γολγοθά κι ο Γολγοθάς ο ίδιος. Ήρθε η Σταύρωση και τα ατσάλινα καρφιά στο σώμα κάθε γης και κάθε θάλασσας που διαβήκαμε μαζί.peristeria_5

Όλα ήρθαν κι όλα με πέρασαν, βήμα το βήμα, στην αντιπέρα μου όχθη. Εκεί που δεν υπάρχει ανάγκη να σου ζητήσω το παραμικρό, ή το μέγιστο. Γιατί δεν βρίσκεται στον κόσμο άλλη αγάπη πιο δίκαιη και πιο πλήρης, από την αγάπη που μας επιστρέφει -σαν κόκκους σκόνη- στον αρχικό προορισμό μας.

Κανένα πάθος δεν ενέχει μόνο τη σταύρωση και κανένα λάθος δεν ενέχει μόνο την ποινή. Μ’ αυτήν την αλήθεια με λίπανες κι ήταν δικό μου θέλημα το να βλαστήσω ανθρωπινότερη.

Απρίλιος 2015.
Πάσχα, που σημαίνει Πέρασμα.peristeria_6

Οι φωτογραφίες είναι του Κώστα Χριστοφορίδη, τραβηγμένες στις 4/4/2015 από το παράθυρο του σπιτιού μας.

Χιόνι όπως Χρόνος

VELANIDIAΊδιο το σχήμα της ζωής
Κι όταν γεννιέται κι όταν φθίνει
Κι όταν τα εγκόσμια αφήνει

PATOUSA_2Λάμνει μονάχο στη σιωπή
Σπιλιάδα ο χρόνος και σκαλώνει
Μα πάλι εντός του δεν στεριώνει

DENTRO_XRYSAFIΛιώνει η στιγμή του όπως το χιόνι.
Σκαλώνει σαν γηραιά σκουριά
Σε θαλερή κορμοστασιά

DIDYMAΆλλοτε ψάχνει συντροφιά
Πλεκτό στασίδι σε κορφή
Μ’ αν το μοιράζεσαι, αρκεί

TATOI_1Κάποτε πεθυμά ουρανό
Στήνει ανεμόσκαλα ευχή
Να τη διαβεί σκαλί – κλαδί

XIONANTHROPAKI_1Κι άλλοτε λαχταρά μορφή
Ειδώλου οικείου το γραφτό
Σε βράχο νιφάδων νυφικό

DENTRO_1Μα πάντα έρχεται ο καιρός
Μια νέα ζωή ν’ αντρειωθεί
Και να ελπίζει. Πάλι ορθή

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στην Πάρνηθα στις 4/1/2015.

Evi_monografi

Ωδή στη Rosetta

Agilkia_landing_site_6_November_2014_node_full_image_2Το πρόσωπο έστρεψα στου απείρου το φως
Τα χέρια γιγάντωσα να δείχνω ΘεόςComet_activity_10_September_2014_node_full_image_2
Αγγέλου φτερούγες ξεδίπλωσα, δες
Τη μύχια ανάγκη σου άφοβα πεςComet_detail_30_October_2014_a_node_full_image_2
Δεν είμαι θηρίο, του Χάους σκιά
Σε ρίζα μετέωρη χτίζω καρδιάComet_on_2_November_NavCam_node_full_image_2
Μα εσύ, οπτασία μου, λάμνεις μακριά
Ποτέ σου δεν έσμιξες φθαρτή αγκαλιάComet_on_5_September_2014_node_full_image_2
Γοητεύομαι. Σπάω, ρωγμή τη ρωγμή
Σιμά σου ανασαίνω σκοτάδι κι αυγήNAVCAM_top_10_at_10_km_6_node_full_image_2
Σπηλιά σε αρχέγονη πλάτη ζητώ
Να θέσω το Γόρδιο του κόσμου δεσμόNAVCAM_top_10_at_10_km_4_node_full_image_2
Σε στόμα χαμαιλέοντα, σκαραβαίου πατουχιά
Ποντίζω τ’ ανέγγιχτα, να γίνουν απτάComet_on_12_September_a_node_full_image_2
Καμπύλωσαν τα όνειρα. Φέγγουν αχνά
Ασπίδα σε πνεύμονα που πλάθει φωτιάNAVCAM_top_10_at_10_km_5_node_full_image_2 (1)
Πλανεύτηκα, χάθηκα σε γκρίζες κορφές
Πού κρύβεσαι Αλήθεια; Στο αύριο; Στο χτες;NAVCAM_top_10_at_10_km_7_node_full_image_2
Το σώμα σου κλίμακα. Παλαιοί αναβαθμοί
Ζωή ανεμόεσσα, του αγνώστου σπουδήNAVCAM_top_10_at_10_km_9_node_full_image_2
Αν δεις ν’ ανεβαίνω σ’ επάλξεις σκληρές
Θα είναι για πόλεμο μ’ ορδές μιαρέςNAVCAM_top_10_at_10_km_10_node_full_image_2 (1)
Χλωμή αστροπόρος σε διάσελο οργής
Βραχόπλαστος χείμαρρος μιας νέας αρχήςFarewell_Rosetta_node_full_image_2
Μη φύγεις. Στυλώσου και λάμψη οδηγό,
Κομήτη μου στείλε, πριν σβήσω, χαθώ.

Από την ανέκδοτη συλλογή μου “Φωτο-Ποιήματα”, 22 Νοεμβρίου 2014.Evi_monografi

 

Αγαπόδεντρο

KAIS_1

Καρδιές αναζήτησα με ρίζα βαθειά
Που άνθη γεννούσαν και όχι Αν και ΘαKAIS_2
Οι φλέβες τους ρυάκια σε ξύλου κορμί
Τις είπαν παράσιτα, τις λέω ΖωήKAIS_8
Με πίστη βαρκούλα σ’ ονείρου νερό
Καθρέφτη με νόημα γυρεύω να βρωKAIS_14
Ας είμαι μονάχη. Θα πλέω απαλά
Σε σκάλισμα αρχέγονο φιλιού κλειδωνιάKAIS_15
Κι εσύ, αν με ψάχνεις, ψηλά να θωρείς
Σε θεία κορύφωση στιγμής ταπεινήςKAIS_4
Μαζί, γέλιο δάκρυ στο φως το χρυσό
Πανώριο Αγαπόδεντρο θα δέσει καρπόKAIS_11

Από την ανέκδοτη συλλογή μου “Φωτο-Ποιήματα”. Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στο δάσος της Καισαριανής, 15 Νοέμβρη 2014.

Evi_monografi