Οι δικοί μας ήρωες

  • Παιδιά, τι θα ντυθείτε τις Απόκριες;

Αυτή η ερώτηση πυροδοτεί πάντα ενθουσιώδεις αντιδράσεις και ένα χείμαρρο από παθιασμένες δηλώσεις.

Τα αγόρια: Κυρία, εγώ θα ντυθώ χελωνονινζάκι, πειρατής, Μπάτμαν, κάπταιν Αμέρικα, Σπάιντερμαν…

Τα κορίτσια: Κυρία, εγώ θα ντυθώ πριγκίπισσα Έλσα, βασίλισσα της νύχτας, νεράιδα, Σταχτοπούτα…

  • Μάλιστα. Και γιατί θέλετε να ντυθείτε έτσι; Τι θαυμάζετε σε αυτούς τους ήρωες και τις ηρωίδες;

Σιγή στο ακροατήριο.

  • Παιδιά, ξέρετε τι σημαίνει ήρωας;
  • Ναι, κυρία, είναι κάποιος που πάντα νικάει.
  • Τι νικάει;
  • Τους κακούς!
  • Ποιοι είναι οι κακοί; Γιατί είναι κακοί;

Δεύτερη σιγή στο ακροατήριο. Μετά από σκέψη:

  • Κακοί είναι αυτοί που σκοτώνουν!
  • Τι σκοτώνουν;

Τρίτη σιγή στο ακροατήριο.

  • Τους καλούς!
  • Και αφού είναι καλοί, γιατί τους σκοτώνουν;

Αμηχανία στο ακροατήριο.

  • Εεεε, τους σκοτώνουν γιατί είναι κακοί!

Η κυρία Εύη κάνει μια γκριμάτσα χωρίς λόγια. Αυτή η κυρία δεν καταλαβαίνει τι της λέμε. Έγινε δασκάλα, αλλά είναι πολλά αυτά που δεν ξέρει. Κι όλο έχει απορίες. Κι όλο μας μπερδεύει. Δεν είναι καθόλου…κουκουβάγια (ξέρετε, το σοφό πουλί…). Μάλλον μπούφος είναι! Και πολύ επίμονη. Και μας λέει κάτι πολύ παράξενα πράγματα, ώρες ώρες. Και της αρέσει να παίζει την κολοκυθιά, ή μάλλον να παίζει με τα νεύρα μας.

  • Ελάτε, παιδιά, ας συγκεντρωθούμε λίγο. Για να τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Θα σας ρωτήσω κάτι. Αφού σας αρέσει να ντύνεστε ήρωες, γιατί προτιμάτε να ντυθείτε Σπάιντερμαν και όχι…Ηρακλής ας πούμε; Δεν έκανε ο Ηρακλής σπουδαία κατορθώματα; Δεν ήταν αρκετά…ήρωας;

Τα αγόρια παίρνουν φωτιά.

  • Ναι, ναι, κυρία, έκανε τους 12 άθλους. Σκότωσε ένα άγριο λιοντάρι, τη Λερναία Ύδρα…
  • Είδατε; Μήπως δεν σας αρέσει η στολή του; Εντάξει, ήταν λίγο ελαφριά ντυμένος για χειμώνα, αλλά μπορείτε να ρίξετε κι ένα μπουφανάκι επάνω από τη λεοντή. Να βάλετε και καμιά ζεστή καλτσούλα μέσα από τα σανδάλια. Θα φορέσετε και μια περούκα με φουντωτά μαλλιά, θα κρατάτε και ρόπαλο (ψεύτικο βέβαια, πλαστικό) και φαρέτρα με βέλη (κατά προτίμηση καθόλου δηλητηριασμένα). Ούτε γάτα ούτε ζημιά! Θα είστε κούκλοι. Δεν είναι καλύτερη μεταμφίεση από τα…χελωνονιτζάκια;

Αρχίζουν να το σκέφτονται. Μερικοί θερμόαιμοι που πάνε καράτε και μαζεύουν τις χρωματιστές ζώνες με τη σέσουλα, σηκώνονται και δείχνουν τις κινήσεις που ταιριάζουν στην περίσταση, κρατώντας ευτυχώς αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ τους. Τα κορίτσια δείχνουν να βαριούνται.

  • Κι εσείς, καλές μου, δεν θα σας άρεσε αντί για πριγκίπισσες Έλσες να ντυθείτε…Αφροδίτες, ας πούμε; Να είστε οι ομορφότερες του κόσμου; Και θεές; Και μη νομίσετε ότι ήρωες και ηρωίδες υπάρχουν μόνο στη μυθολογία. Μεγαλώνοντας θα μάθετε για ήρωες και ηρωίδες που υπήρξαν στην πραγματικότητα και έγραψαν ιστορία…Και όλοι εμείς καθόμαστε τώρα στα καρεκλάκια μας χαλαρά και όμορφα και λέμε τι θα ντυθούμε τις Απόκριες, επειδή εκείνοι φέρθηκαν σαν αληθινοί ήρωες…
  • Ναι, καλέ κυρία, αλλά δεν πουλάνε τέτοιες στολές!, πετιέται το… πρακτικό πνεύμα της παρέας.
  • Και ποιος σας είπε ότι όλα πουλιούνται και αγοράζονται σε αυτή τη ζωή; Γιατί τα έχουμε τα χεράκια μας; Το ξέρετε ότι και τα χέρια μας μπορούν και φτιάχνουν ποιήματα; Ότι μπορούν και κάνουν τέχνη; Έτσι προκύπτουν τα χειροποίητα πράγματα και οι χειροτεχνίες. Που είναι μοναδικά και ξεχωριστά έργα, γιατί γίνονται με αγάπη και έχουν την προσωπική σφραγίδα, την έμπνευση εκείνου που τα φτιάχνει. Τα παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι μασκαρεύονταν με ό,τι υπήρχε στο σπίτι τους και στη φύση, δεν τα είπαμε; Τη φαντασία και το μεράκι δεν τα βρίσκετε σε κανένα μαγαζί. Ούτε τους αληθινούς ήρωες και ηρωίδες…Αλλά δεν μου είπατε τελικά, τι σημαίνει ήρωας;

Άντε πάλι! Θα μας σκάσει αυτή η κυρία Εύη. Ήρωες είμαστε εμείς που καθόμαστε τόση ώρα και την ακούμε να μας κάνει φιλοσοφική συζήτηση, ακόμη δεν κλείσαμε τα 6, χωρίς να μας πιάσει λόξιγκας, φαγούρα στον ποπό και κρίση ασταμάτητου ροχαλητού.

  • Λοιπόν, λοιπόν;

Επιστροφή της σιωπής και της αμηχανίας στο ακροατήριο.

  • Ωραία, ας το ανακαλύψουμε μαζί. Τι χαρακτηριστικά νομίζετε ότι πρέπει να έχει ένας ήρωας; Ας αρχίσουμε από τα αγόρια. Για πείτε μου, κύριοι, πως φαντάζεστε τον ήρωά σας; Τον δικό σας ήρωα, που κανένας πριν από σας δεν τον έχει σκεφθεί. Θα αρχίσω τη φράση και όποιος σκεφτεί κάτι που μπορεί να την ολοκληρώσει βγάζοντας νόημα, θα σηκώνει το χέρι του, θα παίρνει το λόγο και θα μας λέει. Πάμε, λοιπόν!
  • Ο δικός μας ήρωας είναι…
  • Πολύ έξυπνος! Καλός άνθρωπος! Ευγενικός!
  • Ο δικός μας ήρωας κάνει…τι κάνει;
  • Κάνει αστεία και γελάει με τα παιδιά! Και περιμένει τη σειρά του!
  • Ο δικός μας ήρωας ζει…
  • Σε μια σπηλιά, στο πιο ψηλό βουνό!
  • Ο δικός μας ήρωας λέει…
  • Στους κακούς: εσένα θα σου άρεσε να σου φέρονται άσχημα; Και τους κάνει καλούς, γιατί καταλαβαίνουν το λάθος τους!
  • Ο δικός μας ήρωας φοράει…
  • Κράνος για να μη χτυπάει το κεφάλι του, μπότες, γάντια, πανοπλία, για να προστατεύεται!
  • Ο δικός μας ήρωας έχει…
  • Ένα σπαθί για να κόβει την πίτσα! Φίλους στρατιώτες και ιππότες για να τον βοηθούν να κάνει το καλό!
  • Ο δικός μας ήρωας ταξιδεύει…
  • Με ένα σκύλο που όταν πατάει στεριά γίνεται αυτοκίνητο κι ένα τσιτάχ που όταν μπαίνει στη θάλασσα γίνεται πλοίο!
  • Ο δικός μας ήρωας τρώει…
  • Πίτσα, φρούτα, καρότα, ψάρια και κρέας αλλά μόνο υγιεινό!
  • Είστε καταπληκτικοί! Ο ήρωάς σας είναι πραγματικά υπέροχος και ξεχωριστός. Είδατε ότι δεν μοιάζει με κανέναν από αυτούς που δείχνει η τηλεόραση και πουλάνε τα μαγαζιά; Μπράβο σας!

Τα αγόρια καμαρώνουν απολύτως…ηρωικά. Ένα μικρό σούσουρο δημιουργείται, που όμως αμέσως καταλαγιάζει, για να ακούσουν τι θα πουν τα κορίτσια…

  • Ας πάμε στις κυρίες τώρα. Για πείτε μου, κορίτσια, εσείς πως φαντάζεστε την ηρωίδα σας; 
  • Η ηρωίδα μας είναι…
  • Ξανθιά! Ανυπόμονη! Άτακτη!
  • Η ηρωίδα μας φοράει…
  • Γόβες, φόρεμα, μάσκα. Και μια κόκκινη μαγική μπέρτα, που όποτε θέλει τη μεγαλώνει ή τη μικραίνει, την ψηλώνει ή την κονταίνει (την ηρωίδα)!
  • Η ηρωίδα μας έχει…
  • Ένα πουλάκι ροζ να το χαϊδεύει και μια κουκουβάγια να τη συμβουλεύει!
  • Η ηρωίδα μας ζει…
  • Σ’ ένα κάστρο μέσα στο δάσος!
  • Η ηρωίδα μας κάνει…
  • Φαγητό (είναι πολύ καλή μαγείρισσα), που μετά το μοιράζει στους φτωχούς ανθρώπους! Τους δίνει και λεφτά!
  • Η ηρωίδα μας λέει…
  • Τραγούδια και παραμύθια στα παιδιά!
  • Η ηρωίδα μας ταξιδεύει…
  • Παντού, με τη γάτα της, που μεταμορφώνεται σε όποιο μεταφορικό μέσο θέλει!
  • Η ηρωίδα μας τρώει…
  • Απ’ όλα! Και γλυκά!
  • Είστε υπέροχες! Η ηρωίδα σας είναι πραγματικά υπέροχη και ξεχωριστή. Είδατε ότι δεν μοιάζει με καμία από αυτές που δείχνει η τηλεόραση και πουλάνε τα μαγαζιά; Μπράβο σας!

Τα κορίτσια κρυφογελάνε όλο νάζι. Η τάξη είναι έτοιμη να δημιουργήσει το δικό της ήρωα και ηρωίδα όχι μόνο με το νου, αλλά και με τα χέρια. Η κυρία Εύη δεν χάνει την ευκαιρία…

  • Λοιπόν, ας χωριστούμε σε δύο ομάδες. Θα φτιάξουμε τον ήρωα και την ηρωίδα της τάξης μας με χαρτόνι, ψαλίδι, κόλλα, πινέλα, νερομπογιές, διαφορετικής υφής χρωματιστά χαρτιά και μπόλικο κέφι και φαντασία! Θέλετε;
  • ΝΑΙ!!!!!!DSCN8474 (2)DSCN8509 (2)

 

Ρίξαμε κάτι ύπνους…

matisse-ypnosΒαγγελίτσα Ανησυχίδου: Κωστάκη, εεε…Κωστάκη! Ξύπνα επιτέλους! Σήμερα θα γράψουμε για τον ύπνο και είσαι ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος για να αναπτύξει το θέμα.

Κωστάκης Υπναρίδης: Μμμμ, ζζζζζ, χρρ…φφσττ, χρρ…φφσττ!

Β.Α.: Σταμάτα το ροχαλητό και σήκω να μπούμε στο ψητό!

Κ.Υ.: «Άαααασε με στη βαθιά σκοτούρα
και μην αρχίζεις τη μουρμούρααα!
Κοφ’ το γαζί, μην το τραβούμε,
σβήσε το φως να κοιμηθουουούμε!»…

Β.Α.: «Ξύπνα μικρό μου κι άκουσε,
άκου μινόρε της αυγής…
Αν συνεχίσεις να κοιμάσαι,
εδώ θα γίνει της μουρλής!»…

Κ.Υ.: Εδώ Κωστάκης Πυτζαμίδης, εεε…Υπναρίδης. Αμολήστε τις ερωτήσεις σας, παρακαλώ!

Β.Α.: Τι είναι ο ύπνος, ειδικέ μου; Για μιλήστε μας ολίγον…επιστημονικώς!

Κ.Υ.: Ο ύπνος είναι ξεκούραση για το σώμα, φρεσκάρισμα του εγκεφάλου που «ξεφορτώνεται» τις άχρηστες πληροφορίες και τροφή για τη μνήμη, που δυναμώνει. Δυσκολεύεται ο Τοτός να λύσει την άσκηση στα μαθηματικά; Ας πάρει έναν υπνάκο κι όταν ξυπνήσει, η λύση το μυαλουδάκι του θα… γαργαλήσει! Κάτι ήξερε κι ο Αϊνστάιν που κοιμόταν χορταστικά (δέκα ώρες τουλάχιστον), ύστερα από κάθε του «πάλη» με της φυσικής τα θηρία, παρντόν, τη θεωρία!euphronios-2 Hypnos-Thanatos-Sarpedon

Β.Α.: Αληθεύει ότι όταν κάποιος μαθαίνει ποδήλατο, ή ένα μουσικό όργανο, ο ύπνος μπορεί να του κάνει δωρεάν…φροντιστήριο;

Κ.Υ.: Και βέβαια! Τον βοηθάει να αφομοιώσει ευκολότερα τα νέα δεδομένα και να τα «νοικοκυρέψει» στο μυαλό του. Είναι αυτό που λένε «αυτός κοιμάται κι η τύχη του δουλεύει!»…

Β.Α.: Πόσες ώρες πρέπει να κοιμόμαστε, γιατρέ μου;

Κ.Υ.: Ζζζζυνεχώς! Ωχ, ωχ, μη βαράς, βρε Βαγγελίτσα! Ένα αστειάκι είπα να κάνω…Οι επιστήμονες λένε ότι οκτώ ώρες ύπνου είναι -κατά μέσον όρο- απαραίτητες για τον άνθρωπο.

ÌÏÕÓÅÉÏ ÌÐÅÍÁÊÇ ÖÙÔÏÃÑÁÖÉÊÏ ÁÑ×ÅÉÏ ÌÐÁËÁÖÁ Ê

Β.Α.: Ναι, αλλά τα παιδιά και οπωσδήποτε τα μωρά πρέπει να κοιμούνται ασφαλώς περισσότερο, ενώ οι ενήλικες λιγότερο. Άλλοι είναι «πρωινοί τύποι» και ξυπνάνε με τις κότες και άλλοι «βραδινοί» και χουζουρεύουν ως το μεσημέρι. Βέβαια, αυτό εξαρτάται κι από τις δουλειές που κάνουν, καθώς και από τις συνθήκες της ζωής τους. Οπότε, όλα είναι σχετικά.

Κ.Υ.: Δυστυχώς, στις μέρες μας ο καθένας κοιμάται όσο μπορεί κι όχι όσο θέλει, ή όσο είναι απαραίτητο. Γι’ αυτό βλέπεις γύρω σου αρκετούς να κυκλοφορούν κατάχλωμοι σαν φαντάσματα, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Ενώ εγώ, κοίτα επιδερμίδα που έχω! Πιάσε μαγουλάκι αφράτο σα μαξιλαράκι!

Β.Α.: Εσύ, Κωστάκη μου, μαζί με τον «Κοιμήση» από τα Στρουμφ συστήνετε ξεχωριστή κατηγορία υπναράδων! Ποιος θα μπορούσε να σας συναγωνιστεί;υπνος2

Κ.Υ.: «Η Ωραία Κοιμωμένη» από το παραμύθι του Σαρλ Περό. Ποιος τη χάρη της! Εκατό χρόνια ύπνου χωρίς διακοπή! Μέχρι κι ο Τσαϊκόφσκι έμεινε με το στόμα…χασμουρητό και της έγραψε μουσική για μπαλέτο. Να σου χορέψω καμιά φιγούρα;

Β.Α.: Αυτό είναι από τ’ άγραφα! Εσύ, παιδάκι μου, δεν παίζεσαι!

Κ.Υ.: Την «Κοιμωμένη των Αγράφων» την ξέρεις;KOIMOMENI_TON_AGRAFON

Β.Α.: Κωστάκη, είσαι ξύπνιος, ή παραμιλάς στον ύπνο σου;

Κ.Υ.: Ηρέμησε, ούτε υπνηλία έχω για να κοιμάμαι όρθιος, ούτε…κυκλοφορώ κι υπνοβατώ! Η «Κοιμωμένη των Αγράφων» είναι μια «παρέα» από κορυφογραμμές δυτικά της Καρδίτσας, που το σχήμα τους μοιάζει με γυναίκα που κοιμάται. Την καμαρώνει όλος ο Θεσσαλικός κάμπος! Οι ντόπιοι διηγούνται πως όταν οι θεοί έφτιαξαν τον κόσμο, η οροσειρά των Αγράφων τους προέκυψε κομμάτι άγρια κι απόκρημνη. Αποφάσισαν, λοιπόν, να την κάνουν να φαίνεται πιο ήμερη, σμιλεύοντας επάνω της το σώμα μιας αποκοιμισμένης νεράιδας!

Β.Α.: Πολύ ρομαντικό! Έχεις δει την «Κοιμωμένη», το γνωστότερο ίσως έργο του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά, στο Α’ Κοιμητήριο της Αθήνας; Το άγαλμα αυτό, μοναδικής ομορφιάς και τέχνης, είναι αφιερωμένο στη μνήμη ενός κοριτσιού, της Σοφίας Αφεντάκη, που πέθανε το 1873. Ήταν μόλις 18 χρόνων.koimomeni-700x525+(1)

Κ.Υ.: Και έγινε αθάνατη σαν το «Μαρμαρωμένο Βασιλιά» του θρύλου!

Β.Α.: Κάπου διάβασα ότι ένας στους δέκα ενήλικους δηλώνει ότι υποφέρει από αϋπνία…

Κ.Υ.: Πως είπατε, κυρία μου; Δεν σας αφήνει το άγχος να κλείσετε μάτι και κάθε βράδυ παίρνετε υπνωτικό χάπι; Και κοντά στα ξημερώματα, για να σας έρθει νύστα, ορμάτε στο ψυγείο και καταβροχθίζετε από πάστες της ώρας μέχρι και προχτεσινούς κεφτέδες; Τιιιιιι; Πίνετε και πολλούς καφέδες;

Β.Α.: Κωστάκη, τι έπαθες;

Κ.Υ.: Αχ! Πατάω ένα κουμπί,
έχει αϋπνίες η χοντρή!
Έξω ο βοριάς σφυρίζει,
μα ο Μήτσος ροχαλίζει!
Εμένα για να σηκωθώ,
με σέρνουν με το βίντσι.
Πως μόνο ώρες τέσσερις
κοιμόταν ο Ντα Βίντσι;Museo_del_Prado_-_Goya_-_Caprichos_-_No._43_-_El_sueño_de_la_razon_produce_monstruos

Β.Α.: Που πας, καλέ; Ξέχασες να μου πεις τι είναι ο ύπνος REM!

Κ.Υ.: «Rapid eye movements», που στα ελληνικά θα πει «γρήγορες κινήσεις των ματιών». Είναι ο ύπνος που «φιλοξενεί» τα όνειρα. Αχ, δεν κρατιέμαι άλλο. Θα κοιμηθώ στο φτερό, σαν τον ιπτάμενο… ερωδιό!

Β.Α.: Τίποτα δεν είπαμε για τον ύπνο των ζώων…Το ξέρεις ότι τα λιοντάρια στην Αφρική κοιμούνται ανάσκελα, με τις πατούσες τους στραμμένες προς τον ουρανό;

Κ.Υ.: REM…μου λες, θα κρατήσει πολύ ακόμη ετούτο το μαρτύριο; Άνοιξε και καμιά εγκυκλοπαίδεια μπας και λαγοκοιμηθείς!«Ο `Υπνος και ο αδελφός του Θάνατος», πίνακας του John William Waterhouse.

Λόγια σοφά και…νυσταγμένα!

• «Λίγα φάε, λίγα πιε, θέσε καλά κοιμήσου».
• «Ο ύπνος θρέφει το παιδί κι ο ήλιος το μοσχάρι
και το κρασί το γέροντα τον κάνει παλικάρι».
• «Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά».
• «Χαρά στο γέρο που αγρυπνά, στο νέο που κοιμάται».
• «Όπου δεις χοντρές μαγούλες, ύπνος είναι και βαρούλες (=βαρεμάρα, τεμπελιά)».
• «Τα ’χει η γρια στο λογισμό της,
τα θωρεί και στ’ όνειρό της».
• «Τον πάτησε ο βραχνάς (ή βαρυπνάς)».
• «Όποιος πεινάει, καρβέλια ονειρεύεται».
• «Κοιμάται κι ονειρεύεται, πως την αυγή παντρεύεται».
• «Τον πλάκωσε το πάπλωμα».
• «Αφέθηκε στην αγκαλιά του Μορφέα».Πίνακας “Young Mother Contemplating Her Sleeping Child in Candlelight” του Albert Anker (1831–1910),

Νανουρίζεστε;

«Ύπνε που παίρνεις τα μωρά,
έλα πάρε και τούτο.
Μικρό μικρό σου το ’δωσα,
μεγάλο φέρε μου το.

Μεγάλο σαν ψηλό βουνό,
ίσιο σαν κυπαρίσσι
κι οι κλώνοι του ν’ απλώνονται
σ΄ Ανατολή και Δύση.

Νάνι του Ρήγα το παιδί,
του βασιλιά τ’ αγγόνι.
Νάνι του Μάη η πασχαλιά,
του Μάρτη χελιδόνι.

Κοιμήσου και παρήγγειλα
στην Πόλη τα προικιά σου,
στη Βενετιά τα ρούχα σου
και τα διαμαντικά σου»…Francesco Trevisani, Luna visits the sleeping Endymion

Κοιμισμένοι…μύθοι!
Έχουμε και λέμε: ο Ύπνος, γιος του Ερέβους και της Νύχτας και θεός του ύπνου, παντρεύτηκε την Πασιθέα, θεά της ξεκούρασης. Ήσυχα και χαλαρά, απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τους Όνειρους. Αυτοί έκαναν στέκι τους μια παραθαλάσσια σπηλιά κάπου στη Δύση, κοντά στα λημέρια του θείου τους, του Θανάτου. Η σπηλιά είχε δυο πύλες. Από τη μία πύλη έστελναν στους ανθρώπους τα «αληθινά» όνειρα, δηλαδή αυτά που περιείχαν κάποιο μήνυμα για τη ζωή τους κι από την άλλη τα «ψεύτικα», τα απλά γεννήματα της φαντασίας. Οι Όνειροι ήταν: ο Μορφέας, θεός των ονείρων στα οποία πρωταγωνιστούσαν διάφορες μορφές και «κουβαλητής» των θεϊκών μηνυμάτων στους θνητούς, ο Φοβήτωρ (φόβος) που ειδικευόταν στους εφιάλτες, ο Φάντασος (φαντασία) που έπλαθε τα παράδοξα και…ακαταλαβίστικα όνειρα και ο Ίκελος. Ζζζζζ!!!«Ο ύπνος του ιππότη» του Αντόνιο ντε Περέντα

Ωδές στη Σελήνη

2-Claude_Monet,_Impression,_soleil_levant,Musée Marmottan Monet1872_1Donato Creti, Σελήνη

Σεληνιακόν (και ολίγον σατυρικόν…)

Μου φέρνεις πονοκέφαλο
και με πετάς σε δίνη.
Καρφιά σκορπάς στο αίμα μου,
αρχόντισσα Σελήνη.

Γεμίζεις και κορδώνεσαι
και καταντάω ράκος.
Εσύ μια Νύμφη ανύμφευτη
κι εγώ σκυφτός γεράκος.

Ζωγράφοι σε υμνολογούν,
αοιδοί σε εκθειάζουν.
Μα εμένα τα τσαλίμια σου,
Κυρά μου, με ματιάζουν!

Εκλιπαρώ σε, μέριασε
για να ηρεμήσει η Νύχτα.
Τα δίχτυα σου τ’ ακοίμητα
σ’ άλλον πλανήτη ρίχ’ τα.

Αχ φεγγαράκι μου λαμπρό
κι αξόδευτο αργύριο
που με κοιτάς αφ’ υψηλού,
μη με κερνάς μαρτύριο!

Με μάραναν, με σώριασαν
οι φάσεις κι οι γητειές σου.
Δρεπάνι μισοφέγγαρο
θερίζουν οι ματιές σου.

Θωρώ σε και ζαλίζομαι.
Με ζώνουνε τα φίδια.
Τα κάστρα μου όλα καταλείς.
Θρηνώ στ’ αποκαΐδια.

Γιατί κοκκίνισες, καλέ;
Σε θύμωσε ο καθρέφτης;
Εσύ είσαι η Εκλαμπρότατη
κι εκείνος είναι ψεύτης.

Πανσέληνέ μου έρωντα
και φιλντισένιο δάκρυ,
συμμάζεψε τα κάλλη σου,
να βρω απόψε άκρη.

Τα βλέπεις; Με κουζούλανες!
Σεληνιασμένη τρέχω
να μπω στο καβουκάκι μου,
γιατί άλλο δεν αντέχω.

Σβήσε και σύρε στο καλό
να πάψουν οι αντάρες,
γιατί μας ξεθεώσανε
του Πάνα σου οι κιθάρες.

Μα τι σου λέω; Φύρανε,
σκόρπισε το μυαλό μου.
Χωρίς εσένα δεν μπορώ.
Τον χάνω τον εαυτό μου!

Μη! Μη μου πάθεις έκλειψη!
Στάσου στο παραθύρι.
Κι εγώ θα χτίσω απ’ τη γη
στον ουρανό γιοφύρι.

Αλήθεια! Θα εκτοξευτώ
με πύραυλο κοντά σου,
να θέσω ν’ αποκοιμηθώ,
Σελήνη, στα μαλλιά σου!van_gogh_-_starry_night

Πανσέληνος

Άλλοι μεθούν με το φεγγάρι,
κι άλλους φαρμάκια τους τρατάρει.

Άλλοι είναι ήρωες σε ρομάντζο
κι άλλοι αργοσβήνουν σ’ ένα ράντσο.

Αχ ξελογιάστρα εσύ, Σελήνη,
ποιος θα γλυτώσει απ’ τη σαγήνη;

Η φωτεινή σου η οπτασία
μια σκοτεινή κρύβει εξουσία.

Όποια σου όψη κι αν διαλέξω,
το ερώτημα είναι: θα αντέξω;

Evi_monografi

 

Νεράιδες και…Καμπούρηδες

NERAIDESΤη Δευτέρα που μας έρχεται, θα παρακολουθήσουμε στο σχολείο μας μια θεατρική παράσταση εμπνευσμένη από παραδόσεις του λαού μας. Οι νεράιδες θα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Έτσι, για να προϊδεάσουμε τα παιδιά, τους διαβάσαμε παραμύθια από διάφορες γωνιές του Ελληνισμού, όπου οι νεράιδες έχουν την τιμητική τους. Τα ρωτήσαμε “τι θα ζητούσαν από μια νεράιδα, αν είχαν την ευκαιρία να τη συναντήσουν”. Οι απαντήσεις τους είναι παιδιάστικα φρέσκες και αυθόρμητες, μερικές φορές αξιοπρόσεκτα “ενήλικες” και άλλοτε αφοπλιστικά συγκινητικές. Ακούσαμε παραδοσιακή και κλασική μουσική, “νεραϊδίσια” όπως την αποκάλεσαν τα παιδιά και φτιάξαμε με χαρτονάκια, χρωματιστά χαρτιά, κόλλες και ψαλίδια χαρτόκουκλες, τις νεράιδες της φαντασίας μας. Διαβάσαμε από τα “Παραμύθια της Ίμβρου” μια χαριτωμένη παράδοση με τον απροσδόκητο τίτλο “Οι νεράιδες και οι καμπούρηδες”. Τη δραματοποιήσαμε, χορέψαμε, γελάσαμε με την καρδιά μας. Αποτυπώσαμε τους συμμαθητές μας να “ζωντανεύουν” στιγμιότυπά της σε φωτογραφίες και ζωγραφιές. Μιλήσαμε για το θέατρο, τους ανθρώπους του, τα μαγικά και μαγευτικά του αντικείμενα και σύνεργα. Και περιμένουμε τη Δευτέρα με αγωνία, για να ζήσουμε τη θεατρική εμπειρία σε συνδυασμό με ζωντανή παραδοσιακή μουσική. Αυτή η Δευτέρα δεν μπορεί παρά να είναι διαφορετική…NERAIDES_1NERAIDES_2

paramithia Imvrou_fc“ΟΙ ΝΕΡΑΪΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΜΠΟΥΡΗΔΕΣ”

Τα πολύ παλιά χρόνια, οι άνθρωποι στην Ίμβρο πίστευαν ότι υπήρχαν νεράιδες. Τις έλεγαν «Αραγίδες» και διηγούνταν ότι είχαν τις κρυψώνες τους στις χαράδρες, στις ρεματιές και στα δάση. Κυκλοφορούσαν πάντα το μεσημέρι ή τα μεσάνυχτα κι αν έπεφταν πάνω σε άνθρωπο, του έπαιρναν τη λαλιά.SOFIA

Σ’ ένα χωριό ζούσαν κάποτε δυο καμπούρηδες. Μια μέρα, ο ένας απ’ τους δυο πήρε το τσεκούρι και το σκοινί του και τράβηξε κατά το δάσος να κόψει ξύλα. Εκεί που δούλευε αμέριμνος, να σου και εμφανίζονται μπροστά του οι Αραγίδες. Πριν προλάβει να καταλάβει τι συμβαίνει, τον έπιασαν και τον πήγαν στην αρχηγό τους. Εκείνη, πρόσταξε να τον βάλουν στη μέση και ν’ αρχίσουν το τραγούδι, χορεύοντας τριγύρω του. Το τραγούδι τους ήταν πολύ μονότονο:MARIA_LYDIA

«Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή,
Σάββατο και Κυριακή να είμαστε μαζί»,
έλεγαν συνέχεια και δος του πάλι απ’ την αρχή. Τη Δευτέρα μονίμως την παρέλειπαν.NIKOLAS

Ο καημένος ο καμπούρης παραξενεύτηκε με τα καμώματά τους και με το ότι ξεχνούσαν στο τραγούδι τους να αναφέρουν τη Δευτέρα. Έκανε, όμως, υπομονή και δε μίλησε καθόλου, μέχρι που οι νεράιδες κουράστηκαν να χορεύουν και να τραγουδούν και του είπαν:
– «Μας νίκησες με τη σιωπή σου. Πες μας τι θέλεις να κάνουμε για χάρη σου και μη φοβάσαι, δε θα σου πάρουμε τη φωνή». ERMIONI
Ο καμπούρης τότε αναθάρρεψε και μίλησε με σιγουριά:
– «Θέλω μόνο να μου πάρετε την καμπούρα μου».
Αμέσως εξαφανίστηκε η καμπούρα του και τον άφησαν ελεύθερο. Έκοψε τα ξύλα του, τα έκανε δεμάτι και τα έδεσε με το σκοινί. Μετά, γύρισε στο χωριό του φορτωμένος, αλλά χαρούμενος, με κορμί ίσιο σαν τη λαμπάδα.EVAGGELIAZOIS

Ολόκληρο το χωριό αναστατώθηκε με το θαύμα. Όλοι πήγαιναν να τον δουν και ν’ ακούσουν την ιστορία του. Έτρεξε αμέσως κι ο άλλος ο καμπούρης και τον ρώτησε τι του συνέβη. Πρόθυμα εκείνος του είπε τα καθέκαστα και τον συμβούλεψε, αν ποτέ συναντήσει τις νεράιδες, να φερθεί όπως και του λόγου του. AXILLEAS

Ο δεύτερος καμπούρης, δεν έχασε καιρό. Την άλλη κιόλας μέρα τράβηξε για το δάσος, ίσια στο μέρος που ο πρώτος καμπούρης συνάντησε τις νεράιδες. Κάποτε αυτές εμφανίστηκαν, τον έπιασαν και τον οδήγησαν ίσια στην αρχηγό τους. Επαναλήφθηκε η ίδια σκηνή, το ίδιο μονότονο τραγούδι και ο ίδιος αδιάκοπος χορός. Ο δεύτερος καμπούρης, όμως, θεώρησε ότι θα ήταν προς το συμφέρον του να κολακεύσει τις νεράιδες. Διέκοψε, λοιπόν, το τραγούδι τους, λέγοντας:

«Και τη Δευτέρα να είμαστε μαζί,
όχι μόνο Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη,
Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή».THEOFANIAMARIOS

Οι Αραγίδες θύμωσαν με την παρεμβολή. Η αρχηγός τους φώναξε τη μικρή νεράιδα που την υπηρετούσε και τη ρώτησε: «Τι έγινε η άλλη καμπούρα που πήραμε προχθές;». Εκείνη έτρεξε αμέσως και την έφερε. Τότε η αρχηγός διέταξε να την κολλήσουν δίπλα σε αυτήν που ήδη είχε ο δεύτερος καμπούρης, για να τον τιμωρήσουν που τους χάλασε το τραγούδι τους. Ο δύστυχος καμπούρης γύρισε πίσω στο χωριό του με δυο καμπούρες στη ράχη, σαν ασιατική καμήλα! Έτσι την παθαίνουν όσοι ενεργούν προτού σκεφτούν και έχουν το κακό συνήθειο να φυτρώνουν εκεί που δεν τους σπέρνουν. Αφήστε που συχνά, όποιος πάει για τα πολλά, χάνει και τα λίγα…

Πηγή: ΙΜΒΡΟΣ, μηνιαίο εγκυκλοπαιδικό περιοδικό, έτος δεύτερο, Ιούνιος 1949, αριθμός 22, Π. Σ..ALEXIAANNA

ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2014-15

Προφητικό (Δεκέμβρης 1995)

Από το δάκρυ τ’ ουρανού γεννήθηκε ένα αγρίμι
κι απ’ της ψυχής του τη χορδή πολίτικο ταξίμι.
Βαλάντωσαν τα σύννεφα, μεράκλωσαν οι ήλιοι
και στου Ολύμπου τα ριζά ανθίσαν κρόκοι χίλιοι.
Ν’ ανέβει απ’ τα έγκατα της γης η Περσεφόνη
ν’ απλώσει πέπλα να λιαστούν σε ξέφραγο αλώνι.
Κι απέ να τα μοσχοντυθεί, το γιόμα, στο σεργιάνι,
η Κρήτη να κουζουλαθεί και να φουντώσει η Μάνη.
Και να πιαστούν οι μάγισσες να φτιάξουν παλικάρια,
με τα πουκάμισα ανοιχτά και με λυτά ζωνάρια.
Που σ’ όρκους δεν θα πιάνουνται, μηδέ θα προσκυνούνε,
παρά σαν τ’ άγρια θεριά το αίμα τους θ’ ακούνε.
Κι όταν θ’ ανάβει πόλεμος, για της καρδιάς αντάρα,
τη γλυκολάλητη, μαθές, θα πιάνουν την κιθάρα.
Γιατί καημό δεν μέρωσε του μαχαιριού η κόψη
κι έρωτα τη βαφτίσανε τη φωτεινή την όψη
του ρήγα, που κανοναρχεί τη φύση και τη ζήση
και που δεν φανερώθηκε πλάσμα να τον νικήσει.
Κόπιασε Χάρε, Άρχοντα, εγώ δεν σε φοβούμαι.
Στους Κάτω Κόσμους κι αν με πας, τη ρίζα μου θυμούμαι.
Ο Πλάστης μου μ’ εμάλαξε μ’ αίμα, χώμα κι αλμύρα
κι απ’ τη θωριά του έσταξε φως, μα εγώ τον αποπήρα.
Γεννήτορα κι αφέντη μου σύρε για τη γωνιά σου.
Μ’ έπλασες, μα μη στοχαστείς πως θα γενώ σκιά σου.
Εγώ θα ρίξω στο γιαλό διπλόφαρδη σανίδα,
μάτια θ’ απλώσω για πανιά και μπράτσα για πυξίδα,
να πλημμυρίσω τις στεριές, τις θάλασσες να οργώσω,
και με ατίθασα όνειρα στράτα να χαλικώσω.Spyros_Vasileiou_1

Σπύρος Βασιλείου

Διαχρονικό

Στ’ αετώματα του κόσμου
εναπόθεσα το βιος μου:
δυο κουπιά κι ένα μαχαίρι,
των ονείρων μου τ’ ασκέρι.

Στου φιλιού σου το πηγάδι,
με κατάπιε το σκοτάδι,
μα το μπλάβο πάπλωμά του,
άστρα είχε για στρίφωμά του.

Στου καιρού μας την παγόδα
έκαναν το δάκρυ μόδα,
όλοι αυτοί που στους καθρέφτες
στήνουν τύραννους και ψεύτες.

Της Ελλάδας η ιστορία
ίδια πάντα συμπαιγνία.
Μια σιωπά και μια αλαλάζει,
μα τροπάρι δεν αλλάζει.

Δες! Το γέλιο σου ανεμίζω.
Το καϊκι μου αρμενίζω,
μια μπροστά και μία πίσω,
ώσπου να σε συναντήσω.

Αυταπάτες πια δεν έχω.
Σ’ αγαπώ, γι’ αυτό αντέχω.
Κι ας μη μας χωνεύουν όλοι
κι ας μην πάρουμε την Πόλη.chagall 0050_zografos

Marc Chagall, The Painter: To the Moon

Εκλογή

Φεγγάρι έκλαψε βροχή
Βροχή γέννησε αστέρι
Κι ένα παιδί ξαπλώθηκε
Σε ξομπλιαστό μιντέρι

Τα μάτια του στέλνει ψηλά
Στα ξέσκεπα ουράνια
Να τα ρωτήσει αν συμπονούν
Της γης τα καραβάνια

Σιμώνει ένας άγγελος
Και μια απ’ τις τρεις Μοίρες
Για τα καλωσορίσματα
Με ούτια και με λύρες

«Εδώ», τους λένε, «που ’ρθατε
Οι πόνοι ξεπερνιούνται
Κι οι αγωνίες, τα πάθητα
Αμέσως λησμονιούνται

Φτάνει να είστε άξια
Με θέληση ατσαλένια
Γιατί και βράχο καταλεί
Των εγκοσμίων η έννοια»

Τα μάτια κλείνει το παιδί
Ν’ απλώσουν τα όνειρά του
Μια κουνουπιέρα ζάχαρη
Στην τρυφερή καρδιά τουΤάσσος (Αλεβίζος), «Το κορίτσι με τα μικρά δένδρα»

Τάσσος (Αλεβίζος), Το κορίτσι με τα μικρά δένδρα

Προς «αιωνίους βουλευτές»

Εγώ θα βρω το δρόμο μου
κι όταν του πω τον πόνο μου,
αυτός θ’ ακούει σιωπηλός
και θα ραγίζει σαν πηλός,
που αντέδρασε στο ψήσιμο
κι έκαψε το νηστίσιμο.

Εγώ θα βρω την άκρη μου,
τα πλάτη και τα μάκρη μου.
Εκείνα χάρτες θα κεντούν
κι εγώ θα σκύβω να μου πουν,
πότε σωστά περπάτησα
και πότε παραπάτησα.

Εγώ τον μπούσουλα θα βρω,
μια στον αφρό, μια στο βυθό.
Εσύ να δούμε που το πας,
που απ’ την αρχή όλο ξεκινάς,
στα λόγια αεικίνητος
και στην ουσία ακίνητος.kastellorizo

Γήση Παπαγεωργίου, Ο φάρος στο Καστελλόριζο

Χοχλιδάτο

Τα χείλη γιάντα σφάληξες, καρδιά μου, και πλαντάζεις
κι όσα κι αν σε καψώνουνε δεμάτια τα στοιβάζεις;

Φυσήξτε ανέμοι, πάρετε τα σιδερένια αμόνια
που οι πίκρες αποθέσανε στ’ ανύποπτά μας πιόνια.

Αν είχα πέλαγο κορμί, τα κύματα για χέρια
με δυο μονάχα δρασκελιές θ’ ανέβαινα στ’ αστέρια.

Να ξεμακρύνω, να χαθώ στου απείρου τους οντάδες,
της Άρκτου και του Αυγερινού να πλέκω μαντινάδες.

Να γίνω αστραπόβροντο, στα σύννεφα χαράκι
κι απέ να πέσω σα βροχή, να σβήσω το μεράκι.

Δεν έχει σπίτι ο βουτηχτής, πατρίδα το γλαρόνι,
δεν είναι για χρυσό κλουβί της λαγκαδιάς τ’ αηδόνι.

Μην τον ξεσυνερίζεσαι, καρδιά μου, τον αητό σου.
Για να σου τρώει τα σωθικά, κατέβη στο πλευρό σου.

Κι αν έχεις αίμα αψίκορο και χοχλιδάτη έννοια,
τους λογισμούς σου φτέρωσε, χρυσά πέρνα τους γκέμια.

Να ξεχυθούν ως Πήγασοι στα συννεφένια αλώνια,
καρπό για να θερίσουνε απ’ τα ώριμα τα χρόνια.

Τα που ο μεγάλος ο Ζευγάς έσπειρε δίχως βιάση
κι απέ να ξελογαριαστούν τ΄άφησε, πριν τα μάσει.

Ποια μάνα, ποια καλόγνωμη κυρά θα του προσπέσει,
όταν μια αυγή καταπιαστεί το στάρι για ν’ αλέσει,

να ’ναι μια στάλα μπόσικος στο κόσκινο, στο ζύγι
χαρά για να ’βρουν οι πολλοί και παιδεμό οι λίγοι;

Δεν είναι άλλο ριζικό πιο μαύρο απ’ του ανθρώπου,
που όσες φορές κι αν γεννηθεί, θα ζήσει το χαμό του.56995-FRIEDRICH_Caspar_David_Drifting_Clouds

F. Caspar David, Drifting Clouds

Προεκλογικό

Κι αν έχασα, δεν χάθηκα.
Για λίγο ίσως μαράθηκα,
μα ύστερα σηκώθηκα
και πάλι ξεσηκώθηκα.

Εσύ δεν με κατάλαβες,
ούτε όταν με μετάλαβες
σαν Ιφιγένεια στο βωμό σου,
θυσία του Εμείς στο Εγώ σου.

Εγώ σου ’γραφα ποιήματα,
μα εσύ έψαχνες για θύματα.
Έντυνα μ’ όνειρα τ’ ακόντια,
ενώ εσύ έμπηγες τα δόντια.

Εσύ, ο πανταχού παρών,
στα δύσκολά μου ήσουν απών.
Μα εγώ, χωρίς να το ζητήσεις,
γινόμουν τοίχος ν’ ακουμπήσεις.

Δεν στάθηκες για να νοιαστείς
τη δίψα της δικής μου γης.
Υπήρξες το αυτονόητο
κι εγώ παιδάκι ανόητο.

Γιατί δεν ήσουν ο Αλλιώς,
μονάχα ενός φραπέ ο αφρός.
Στιγμιαίο πάθος κέρασες
κι αδιάντροπα προσπέρασες.

Όμως τα δίκοπα μαχαίρια
συχνά πυκνά αλλάζουν χέρια.
Κι όσοι τη μνήμη εξοστρακίζουν,
φυλλορροούνε και σαπίζουν.

Πιο δυνατές κι απ’ τις ιδέες
είν’ της αγάπης οι παρέες.
Αλλά τις αξιώνονται
αυτοί που δεν καμώνονται.

Δεν σ’ αγαπώ πια και πονώ
για την αλήθεια που θα πω:
που ’σαι μόνο για λύπηση
και ούτε καν για εκδίκηση.Charles Courtney CurranThe Veiled Cloud 1926

Charles Courtney Curran, The Veiled Cloud

Ένα “Χειμωνόσπιτο” για όλες τις εποχές…

Xeimonospito1_sΔεν υπάρχει αφεντικό, ούτε κανένας ιδιοκτήτης εδώ, δεν ανήκει σε κανέναν, όλα είναι για όλους, όποιος θέλει μπορεί να έρθει, να φάει και να πιεί, να ξαποστάσει και να ονειρευτεί, να πετάξει και να χαθεί, να φύγει και να ξανάρθει. Αυτό είναι «Το Χειμωνόσπιτο» του Δημήτρη Κάσσαρη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Καλέντης. Ένα αλληγορικό παραμύθι για κάθε αναγνώστη, ίσως περισσότερο για τους ενήλικες. Για να θυμηθούν πόσα πολύτιμα έχουν χάσει κι αφότου τα έχασαν, δυστυχώς τα ξέχασαν. Αμφίβολο αν θα μπορέσουν να τα επαναφέρουν στη μνήμη τους κι από εκεί στην καρδιά τους. Αμφίβολο αν θα μπορέσουν να τα επανεφεύρουν στους καιρούς που έρχονται.

Στο «Χειμωνόσπιτο», που δεν μοιάζει με κανένα άλλο σπίτι, αλλά θα μπορούσε να είναι και κάθε σπίτι, όλα έχουν ζωή και μουσική. Η ύπαρξή τους έχει μια θεμελιώδη αποστολή: την αυθόρμητη, ανιδιοτελή προσφορά. Τη χαρά του μοιράσματος που τίποτα δεν υπονοεί και τίποτα ως αντάλλαγμα δεν διεκδικεί, ούτε με δεύτερες, σκοτεινές σκέψεις κυκλοφορεί. Κι αυτή η χαρά διατρέχει το Χρόνο σε κάθε του στιγμή. Από το ξημέρωμα και την αυγή ως το μεσημέρι κι από το δειλινό ως το σούρουπο και το καληνύχτισμα. Και πάλι από την αρχή. Όλα τα στοιχεία της ζωής συνεργάζονται αρμονικά για να ποιήσουν χαρά: η βροχή, ο αέρας, ο ήλιος, η γη. Και όλα πετυχαίνουν συνεργασία αγαστή. Καθένα με τον τρόπο του, με τη διαφορετική του ουσία. Ξεχωριστό και αναντικατάστατο στο γαϊτανάκι της προσφοράς.

Το «Χειμωνόσπιτο» εκπέμπει μαγεία, χωρίς να είναι μαγικό. Όλα επάνω του είναι τόσο αναμενόμενα φυσιολογικά. Τι κι αν βάζει το παλτό του κι ανάβει την πίπα του όταν πιάνει αέρας δυνατός. Τι κι αν τραπεζώνει -με τη βοήθεια του χαριτωμένου ποδηλάτη Μεσημεράκη, που καταφθάνει στην ώρα του και στρώνει τα ηλιοσερβίτσια νοικοκυρεμένα και με τάξη- τις εκατό λάμπουσες θυγατέρες του Ήλιου. Τι κι αν καλύπτει ολόκληρο το φωτεινό ημισφαίριο της γης. Τι κι αν η πόρτα, τα παράθυρα, τα έπιπλά του, το τζάκι του, η καμινάδα, ακόμη κι ο καπνός του κουβεντιάζουν μ’ ανθρώπινη φωνή κι ενίοτε φιλοσοφούν σαν σοφοί δάσκαλοι και γέροντες μοναχοί. Τίποτα απ’ όλα αυτά, καθώς διαβάζεις, δεν σου φαίνεται παράξενο ή εξαιρετικό. Ίσως γιατί όλα μαζί φτιάχνουν ένα παραμύθι που πολύ λαχταράς να είναι αληθινό κι εσύ να πορεύεσαι μέσα σ’ αυτό…

Η γλώσσα του Δημήτρη Κάσσαρη είναι υπέροχα γλαφυρή. Όσο και όπως πρέπει παραμυθένια. Κάθε του λέξη εναποτίθεται με τρυφερότητα και ηρεμία, χωρίς περιττές εξάρσεις, φωνασκίες και κομπασμούς, δίπλα στη γειτόνισσά της. Και όλες μαζί συνθέτουν ένα πανέμορφο αφηγηματικό παζλ, όπως το ουράνιο τόξο της αρχής του βιβλίου, που «σαν κολιέ από πολύτιμα πετράδια τυλίγεται γύρω από το λαιμό της γης». Διαβάζεις και γαληνεύεις. Ξεκουράζεται η ψυχή σου. Ημερεύει το πνεύμα σου. Αυτό το βιβλίο διαθέτει μια αύρα θεραπευτική. Και βέβαια εδώ βάζει το χεράκι της, ή μάλλον τις νότες της, και η κυρία Μουσική.

Είχα καιρό να διαβάσω τόσο όμορφα παιδικά ποιήματα. Γραμμένα με τρυφερή φροντίδα, από έναν άνθρωπο που ζει και δημιουργεί μέσα στη μουσική, κυριολεκτικά λάμπουν και φωτίζουν το συνολικό αποτέλεσμα του βιβλίου. Πριν ακόμη τα ακούσεις μελοποιημένα υπέροχα από τον Νίκο Ξανθούλη και τραγουδισμένα από το συγγραφέα και τη Μαριανίκη Ξανθούλη στο μουσικό CD που συνοδεύει το βιβλίο, σε έχουν ταξιδέψει στη μελωδία της ευτυχίας. Και δεν εννοώ ασφαλώς την ομώνυμη κλασική ταινία, αλλά τη μελωδία με την οποία ηχεί μέσα στον καθένα μας η προσωπική του εκδοχή της ευτυχίας. Τη «χρωματιστή» αφήγηση και τη σκηνοθετική επιμέλεια του παραμυθιού στο CD έχει κάνει η Λίλα Μουτσοπούλου. Το φροντισμένο από μια πλειάδα άξιων συντελεστών CD συμπληρώνει επάξια το βιβλίο.Xeimonospito2_s

Οι ζωγραφιές του πάντα εξαιρετικού Βασίλη Παπατσαρούχα είναι εξίσου ποιητικές. Τα ψυχρά, «χειμωνιάτικα» χρώματα, δουλεμένα παράλληλα με θερμές λεπτομέρειες και ασπρόμαυρα σκίτσα-σχόλια, δημιουργούν σελίδα τη σελίδα ανάμεικτα συναισθήματα, θετικά και αρνητικά, όπως και οι μέρες και οι νύχτες μας σε αυτή τη ζωή. Καταφέρνουν, ωστόσο, με έναν αδιόρατα αριστοτεχνικό τρόπο να επιβάλλεται και να ξεχωρίζει έναντι όλων η οικειότητα, η ευγένεια, η ευπροσήγορη συνομιλία με την αφήγηση, η σχεδόν σκηνογραφική τους απόδοση. Τον «κακό» της ιστορίας, τον Ήτα – Ύψιλον με το ημίψηλον, που ταξιδεύει με έναν ιπτάμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή, κυκλοφορεί με ύφος και ένα μακρύ πούρο στο στόμα και προσγειώνεται απρόσκλητος και απειλητικός στο Χειμωνόσπιτο για να φέρει τα πάνω κάτω και να οικειοποιηθεί και τα πάνω και τα κάτω, τον έχει πολύ εύστοχα ζωγραφίσει ως παχυλό και αχόρταγο τραπεζίτη. Και δεν εννοώ, βέβαια, τον ομώνυμο «εκπρόσωπο» της ανθρώπινης οδοντοστοιχίας, αλλά όλους αυτούς που όχι απλώς δείχνουν τα δόντια τους, αλλά τα μπήγουν κιόλας στις σάρκες αυτού του κόσμου, κάνοντάς μας το βίο αβίωτο με πληγές, πόνους και καταστροφές.

Δεν θα σας μαρτυρήσω το τέλος του παραμυθιού. Αξίζει να το τελειώσει κανείς μέσα του όπως και όπου τον οδηγήσει η εμπειρία της ανάγνωσης και ακρόασής του. Θα σας πω μόνο ότι για μένα λειτούργησε λιγότερο ως παραμύθι και περισσότερο ως παραβολή. Που όσες φορές και να τη διαβάσεις, πάντα έχει κάτι ακόμη να σου πει. Ανεξάντλητη, ευφάνταστη, ευρηματική. Που μπορεί να τραγουδηθεί ή και στο θέατρο να παιχτεί. Που μπορεί αμέτρητες φορές να ζωγραφιστεί. Στα όνειρά μας ή πάνω στο χαρτί. Που μπορεί -το σπουδαιότερο- σε μικρές καθημερινές πράξεις να μετουσιωθεί και τη ζωή μας να κάνει ανεκτίμητα ουσιαστική και τρυφερή. Και ξέρετε τι χάρηκα και τι με γοήτευσε πιο πολύ σε αυτό το βιβλίο; Το ότι είναι η προσωποποίηση της πατρικής αγκαλιάς, σκέψης, φροντίδας και συμβουλής. Γιατί γράφτηκε, ζωγραφίστηκε και μελοποιήθηκε από τρεις υπέροχους άντρες, που αποδεικνύουν περίτρανα πως η Αγάπη, η Ομορφιά, η Ευγένεια, η Ευαισθησία, η Φαντασία, η Προσφορά και η Στοργή είναι γένους θηλυκού μόνο στη γραμματική!

Evi_monografi

Χριστουγεννιάτικη Αλφαβήτα

Hughes_Nativity

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Arthur Hughes, The Nativity

Α
Ένα Αστέρι θα φωτίσει
πάνω ως κάτω τη σκηνή,
και η παράσταση θ’ αρχίσει
με αλφαβήτα γιορτινή!

Είναι ένα μήνυμα αγάπης,
στα αγγελούδια συντροφιά
και τους 3 Μάγους με ασφάλεια
καθοδηγεί στη σκοτεινιά.Edward-Burne-Jones-_The-Star-of-Bethlehem-1890

Edward Burne-Jones, The Star of Bethlehem

Β
Βηθλεέμ λένε την πόλη,
την πατρίδα του Χριστού,
λέξη που στα εβραϊκά σημαίνει
«το σπιτάκι του ψωμιού».

Εκεί ο Μέγας Κωνσταντίνος
έχτισε λαμπρή εκκλησιά,
της Γέννησης για να τιμήσει
την ταπεινή, μικρή σπηλιά.medieval-merry-christmas

 

 

 

 

 

 

 

Γ
Γενέθλια έχει ο Χριστός μας
τον πρώτο του χειμώνα μήνα,
και τότε κάθε οικογένειας
μοσχομυρίζει η κουζίνα.

Γεμάτο είναι το τραπέζι
γλυκίσματα και φαγητά,
με όρεξη θα τα γευτούμε
και προσωπάκια γελαστά.harry-bush-the-christmas-tree

Harry Bush, The Christmas Tree

Δ
Δεκέμβριος σημαίνει δώρα
και διακοπές και ξεγνοιασιά
σημαίνει όμως και συμπόνια,
για όσους δεν περνούν καλά.

Γιατί δικαίωμα έχουν όλοι
στη ζεστασιά και στη χαρά
κι είναι αβάσταχτη η ζωή μας
με φτώχεια και με μοναξιά.antonio-garcia-y-mencia-memories-of-christmas

Antonio Garcia y Mencia, Memories of Christmas

Ε
Ευχές πολλές κάνουμε όλοι
να ’χουμε ειρήνη και δουλειά,
σχολεία μ’ άξιους δασκάλους
και με χαρούμενα παιδιά.

Πλάι στο έλατο θα πούμε
τραγούδια με γλυκιά φωνή
και έθιμα θα θυμηθούμε
απ’ την παλιά την εποχή.sandra-kuck-christmas-day

Sandra Kuck, Christmas day

Ζ
Ζαχαρωμένα μηλαράκια
και καστανάκια τρυφερά
και της γριάς θα κεραστούμε
τα ζαχαρένια τα μαλλιά.

Ζύμη θα πλάσουμε παρέα
για να μυρίσει η γειτονιά
και κουλουράκια, τσουρεκάκια,
κέικ θα φτιάξουμε πολλά.felix-ehrlich-christmas

Felix Ehrlich, Christmas

Η
Με Ήλιο ή με καταιγίδα,
με χιόνι ή με παγωνιά,
το κέφι μας δεν θα χαλάσει:
μέσα μας θα ’χει ξαστεριά!

Αν μ’ ηρεμία και καλοσύνη
υποδεχτούμε τη χρονιά,
οι άγιοι θα μας χαρίσουν
όλα του κόσμου τα καλά.istvc3a1n-czok-zc3bczc3bc-under-the-christmas-tree

István Czok, Züzü under the Christmas Tree

Θ
Κι αν πάρουμε πολλές Θερμίδες
από τα τόσα φαγητά,
καθόλου δεν θα ταραχτούμε:
πάλι θα χάσουμε κιλά!

Σαν όλες οι γιορτές τελειώσουν,
θ’ αρχίσουμε γυμναστική
και θα επιστρέψουμε αμέσως
στην υγιεινή τη διατροφή.

Ι
Ιησού Χριστέ και Παναγία
φυλάξτε μας απ’ το κακό
και δώστε, όπου υπάρχει ανάγκη,
το παραπάνω φαγητό.

Ίσως ολόκληρος ο κόσμος
να γίνει παιδική χαρά,
αν μ’ ίσο τρόπο μοιραστούνε
τα υλικά τα αγαθά.jozsef-rippl-ronai-christmas

József Rippl-Rónai, Christmas

Κ
Κάλαντα τα παιδιά θα ψάλλουν
με καραβάκια γιορτινά
κι οι νοικοκύρηδες θα δώσουν
γούρια, φιλέματα πολλά.

Οι κάλτσες θα γεμίσουν δώρα
και οι πιατέλες λιχουδιές,
κουραμπιεδάκια, καλιτσούνια
και δίπλες στριφογυριστές.Lytras_Ta kalanta

Νικηφόρος Λύτρας, Τα κάλαντα

Λ
Λαμπιόνια θα αναβοσβήνουν,
κόκκινα, πράσινα, χρυσά.
Λιβάνι θα μοσχομυρίζει
κάθε ξωκλήσι κι εκκλησιά.

Λουλούδια θα ’χουμε στα βάζα,
γκι, κόκκινα αλεξανδρινά,
τα λάθη μας θα συγχωρούμε
και θα επαινούμε τα σωστά.oldest-christmas-card-lg

Μ
Μπάλες θα κρέμονται στα δέντρα
μακρόστενες και στρογγυλές,
περίτεχνα διακοσμημένες,
μεγάλες, μεσαίες και μικρές.

Μελομακάρονα θα φάμε
και δυο και πέντε και εφτά
και όποιος φάει παραπάνω,
θα του πονέσει η κοιλιά.

Ν
Ντιν νταν θα ηχήσουν οι καμπάνες
σαν έρθει η Πρωτοχρονιά
κι ο Νέος χρόνος θα προβάλλει
με 12 μήνες στη σειρά.

Νέοι και γέροι και παιδάκια
με νέα ελπίδα στην καρδιά,
θα κάνουμε όνειρα καινούργια
για μια καλύτερη χρονιά.franz-skarbina-berlin-boy-from-the-christmas-market

Franz Skarbina, Berlin boy from the Christmas market

Ξ
Ξουτ ξουτ θα πούμε με τη σκούπα
στα πειραχτήρια Ξωτικά,
κανένα τους να μη λερώσει
τα γιορτινά μας φαγητά.

Τα Θεοφάνια σαν έρθουν
και ο Χριστός μας βαπτισθεί,
με αγιασμό ο ιερέας
να τα ραντίσει θα βιαστεί.

Ο
Ούτε ουρά καλικαντζάρου
στη γη επάνω δεν θα μείνει.
Προτού τις σκανταλιές του κάνει,
καπνός σε μια στιγμή θα γίνει.

Όλοι θα τρέξουν να χωθούνε
στα έγκατα βαθιά της γης
κι απ’ την αρχή θα πελεκούνε
τις ρίζες του δέντρου της ζωής.kalikantzaroi

Ο χορός των καλικάντζαρων, ομαδική εργασία εμπνευσμένη από τα “Παραμύθια της Ίμβρου”

Π
Αλλά εσείς μη φοβηθείτε!
Με τα καλά σας να ντυθείτε
κι άνθρωπο χαμογελαστό
καλέστε για Ποδαρικό.

Για να ’ναι η χρονιά καλή
στο σπιτικό λεν οι παππούδες,
Πρώτη Γενάρη όποιος μπει,
πρέπει να μπει με το δεξί.Johansen_Viggo_-_Radosne_Boże_Narodzenie

Johansen Viggo, Happy Christmas

Ρ
Στο χέρι να κρατά ένα Ρόδι,
κι όταν την πόρτα θα διαβεί,
να δώσει μια και να το σπάσει,
λέγοντας δυνατά μια ευχή:

– «Όσα σποράκια έχει το Ρόδι,
τόσα να είναι τα καλά,
που θ’ αποκτήσει η οικογένεια
μέσα στη νέα τη χρονιά».KURIAKIH ΚΥΡΙΑΚΗ (Πατρωνάκη–Χαραλαμπίδου) Οπωροφόρα της Αθήνας

Κυριακή (Πατρωνάκη – Χαραλαμπίδου), Οπωροφόρα της Αθήνας

Σ
Σμύρνα, λιβάνι και χρυσάφι
φέραν οι Μάγοι στο Χριστό,
τα πιο πολύτιμά τους δώρα,
για να του δείξουν σεβασμό.

Σ’ όποιον κι εσείς πολύ αγαπάτε
δώρα χαρίστε της ψυχής
και διώξτε κάθε στενοχώρια
από γονείς και συγγενείς.El Greco, Η προσκύνηση των Ποιμένων,

El Greco, Η προσκύνηση των Ποιμένων

Τ
Τρίγωνα, τύμπανα χτυπήστε
για να ξυπνήσει η γειτονιά
κι όλοι παρέα τραγουδήστε
κάλαντα παραδοσιακά.

Κι άλλα πολλά πείτε τραγούδια,
το «Χιόνια στο καμπαναριό»,
Το «Ω Έλατο!», την «Άγια Νύχτα»
και τον «Τυμπανιστή Μικρό».Η γέννηση του Χριστού - Τοιχογραφία από το Πρωτάτο Αγίου Όρους 13ος αι. μ.Χ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Γέννηση του Χριστού, Τοιχογραφία από το Πρωτάτο Αγίου Όρους

Υ
Ύμνους βυζαντινούς ακούστε
που μελιστάλαχτα ηχούν
και μουσικές όλου του κόσμου,
που σ’ άλλες γλώσσες μας μιλούν.

Οι Χριστιανοί παντού στη γη μας,
Ασιάτες και Αφρικανοί,
Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι,
γιορτάζουν με τη μουσική.Fritz von Uhde, Η Άγια Νύχτα. 1888-89. Πινακοθήκη Νέων Ζωγράφων στη Δρέσδη.

Fritz von Uhde, Η Άγια Νύχτα (τρίπτυχο)

Φ
Η Φάτνη ένας στάβλος ήταν,
μα έμοιαζε ανοιχτή αγκαλιά,
με το Χριστούλη μες στην κούνια
κι αγγέλους και βοσκούς κοντά.

Την παγωμένη εκείνη νύχτα
τα ζώα του έφτιαξαν Φωλιά,
τον ζέσταιναν, τον προστατεύαν
και του κρατούσαν συντροφιά.

Χ
Χριστούγεννα! Χαρίστε αγάπη,
χαμόγελα αστραφτερά
κι αφήστε να σας πλημμυρίσουν
αισθήματα αληθινά.

Από το Άλφα ως το Ωμέγα
ταξίδι κάναμε μικρό,
με λέξεις, νότες και εικόνες
στων Χριστουγέννων το σκοπό.Nativity-by-Botticelli

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sandro Botticelli, Mystic Nativity

Ψ
Ψηλά τον ουρανό κοιτάξτε,
τον δίχως τέλος και αρχή,
και ψύχραιμα αναρωτηθείτε
τι αξίζει αλήθεια στη ζωή.

Σκέψεις κακές, θυμούς και πόνους
σβήστε τα όλα απ’ την ψυχή,
για να μπορέσει ο Χριστός μας
και μέσα σας να γεννηθεί.1481LdaVinciAdorationdetaileddrawing

Leonardo da Vinci, Adoration of the Magi

Ω
Ωμέγα λεν το γραμματάκι
το τελευταίο στη γραμμή.
Ωραία περάσαμε απόψε
και χαιρετούμε όλοι μαζί.

Εδώ τελειώνει η γιορτή μας
κι αυτό που μένει τώρα πια,
είναι το να σας ευχηθούμε
ολόψυχα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!Η γέννηση του Χριστού - Εγκαυστική εικόνα από τη Μονή Αγίας Αικατερίνης Σινά

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Γέννηση του Χριστού, Εικόνα από τη Μονή Αγίας Αικατερίνης Σινά

Η «Χριστουγεννιάτικη Αλφαβήτα» μου γράφτηκε πριν 9 χρόνια και έχει παρουσιασθεί ως εορταστικό δρώμενο σε αρκετά νηπιαγωγεία μέχρι σήμερα, συνδυασμένη με πλήθος ερεθίσματα, γνωστικά, ψυχοκινητικά, συναισθηματικά, εικαστικά, που ταξιδεύουν μικρούς και μεγάλους στον πλούτο και την ομορφιά της γλώσσας μας, της παράδοσης, της τέχνης και του βαθύτερου και ουσιαστικού νοήματος αυτών των ημερών. Την αφιερώνω στους μαθητές μου που κάθε φορά τη «ζωντανεύουν» με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο και μας χαρίζουν στιγμές γνήσιας γιορτινής ευφροσύνης.

Αγαπόδεντρο

KAIS_1

Καρδιές αναζήτησα με ρίζα βαθειά
Που άνθη γεννούσαν και όχι Αν και ΘαKAIS_2
Οι φλέβες τους ρυάκια σε ξύλου κορμί
Τις είπαν παράσιτα, τις λέω ΖωήKAIS_8
Με πίστη βαρκούλα σ’ ονείρου νερό
Καθρέφτη με νόημα γυρεύω να βρωKAIS_14
Ας είμαι μονάχη. Θα πλέω απαλά
Σε σκάλισμα αρχέγονο φιλιού κλειδωνιάKAIS_15
Κι εσύ, αν με ψάχνεις, ψηλά να θωρείς
Σε θεία κορύφωση στιγμής ταπεινήςKAIS_4
Μαζί, γέλιο δάκρυ στο φως το χρυσό
Πανώριο Αγαπόδεντρο θα δέσει καρπόKAIS_11

Από την ανέκδοτη συλλογή μου “Φωτο-Ποιήματα”. Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στο δάσος της Καισαριανής, 15 Νοέμβρη 2014.

Evi_monografi

 

Κ-άστρων Ποιήματα ΙΙ

Katron_PoihmatakASTRA_DsΑμάχη

Πήρα τζουρά γλυκόλαλο και πένα φιλντισένια
και στα ταξίμια πόντισα την πιο κρυφή μου έννοια.

Γιατί έπιασαν τα μάτια σου κι όλα τα φυλακώσαν
και μες στα φυλλοκάρδια μου τρία καρφιά καρφώσαν.

Το πρώτο γράφει σ’ αγαπώ, το δεύτερο σε χάνω,
το τρίτο το φαρμακερό, καλέ μου, δεν σε φτάνω.

Ν’ αντρίευγα να σώζουμουν, μακριά σου να γιαγείρω,
το πιο πικρό, το πιο γλυκύ να φέρω ένα γύρο.

Κι απέ στ’ αφράτα χώματα που δένει το σταφύλι,
να στρώσω σκυριανό σοφρά, νά ’ρχουντ’ οχτροί και φίλοι.

Να κολατσίζουν μάτια δυο, ζαχαροζυμωμένα,
να δροσερεύουν χείλια μου, χαμόγελα ανθισμένα.

Κι όταν θε να βαφτίζουνται, χέρια μου ιτιάς κλωνάρια,
στου κόσμου ετούτου τ’ άδικου τα τρύπια τα πιθάρια,

να φτιάχνουν μάλαμα καρδιά, κεφάλι σιδερένιο,
μπράτσα κολώνες δωρικές, κορμί κυπαρισσένιο.

Κι αφότου θα σαλπάρουνε με δίπατη γαλέρα,
να μην τους σκιάζει ανθρώπινη, μήτε θεριού φοβέρα.

Κάστρο ψηλό ο που ζητεί, κάστρο κι ο που δεν δίνει.
Πόλεμο αν θ’ ανοίξουνε, λιθάρι δεν θα μείνει.KASTRA_Is

Κάστρο

Μαύρο μου ρόδο, νύχτας βιος σ’ άλμπουρο πελαγίσιο
για χάρη σου ξεστράτισα απ’ το δρομί το ίσιο.

Πήρα χρυσάφι κεραυνό κι άναψα τη φωτιά σου,
να ’ρχονται να ζεσταίνονται οι λύκαινες σιμά σου.

Σε κύκλο να σε βάζουνε, στα πούπουλα να σ’ έχουν.
Άλλη έννοια να μην τις κρατά, εσένα να προσέχουν.

Στα μάτια σου να βλέπουνε δροσόνερα καθάρια,
άλογα να καλπάζουνε, μ’ αστρίτες χαλινάρια.

Κρίνα μαβιά, ανέγγιχτα από εχθρού ρουθούνι,
που δεν τα πάτησε ποτέ ανθρώπινο τακούνι.

Και πέντε βασιλαετούς παρέκει φωλιασμένους
στα βλέφαρά σου, μάτια μου, ήσυχα κουρνιασμένους.

Μα εσύ αφρόδιχτα άπλωσες μπροστά στα βήματά μου,
να πέσω μέσα, να χαθώ για την αποκοτιά μου.

Αν είχες κάστρο για καρδιά, μ’ άπαρτο προμαχώνα,
θα ’βγαινα να σε πολιορκώ ως την αυγή του αιώνα.

Μπας και νοιαστείς κι αποκριθείς μ’ ένα πικρό σου βόλι
και λαβωμένο με δεχτείς, σ’ ατρύγητο περβόλι.

Μικρή πατρίδα είναι η γης για το δικό σου μπόι.
Άστρο κρατάει τη μοίρα σου σε ζόρικο αγώι.

Να σ’ αποκτήσω αλλιώτικα δε δύναμαι, ακριβό μου.
Για σένανε γουλιά-ματιά θα σπάσω τον εαυτό μου.KASTRA_Ls

Προσδοκία

Του βράχου την κορμοστασιά να είχα και την όψη
κι όπου και να μ’ αγγίζανε του χαλικιού την κόψη.

Στου λιθαριού ν’ απάγκιαζα την ταπεινή τη μοίρα,
για να μη με ξεμυάλιζε του βότσαλου η αλμύρα.

Πατρίδα την πετροπλαγιά να ’κανα του ξωμάχου,
να ξαποσταίνω στη φωλιά μέσα τ’ αετομάχου.

Γιατί πολύ με πλήγωσαν τσ’ αγάπης σου τα πρέπει.
Πύργος ψηλός η αγκάλη σου, μα τρύπια έχει τη σκέπη.

Σ’ ενός κρυφού ονείρου σου θα κάτσω το πεζούλι
και θα γυρίσω ανάστροφα του χρόνου το σακούλι.

Να πέσουν τα μελλούμενα που είναι για να ζήσω,
κι αν δεν με θέλεις, τ’ άνεμου όλα να τα χαρίσω.KASTRA_K

Νυχτερινό 

Λογόφεραν τα σύννεφα, στα χέρια επιαστήκαν
στου ορίζοντα τα δώματα εχαμοκυλιστήκαν.

Κι απόκαμε ο Άτλαντας το θόλο να κρατάει.
Του δίνει μια στα ξαφνικά και πέρα τον πετάει.

Κι η μπάλα η ουράνια βροντάει και αστράφτει,
πετούμενο χωρίς φτερά, σκαφίδι δίχως ναύτη.

Βροχοσταλίδες γίνεται τη γη προτού πατήσει
και ήμερα και άγρια όλα να τα ποτίσει.

Να ξεδιψάσουν οι ιτιές, να πιούνε τα ελάφια,
ν’ απλώσουν οι αγριόβατοι φυλλώματα ξυράφια.

Κι εσύ καρδιά μου που αγρυπνάς και βαριαναστενάζεις,
της λησμοσύνης το νερό να πιεις και να σωπάζεις.KASTRO_Aas

Χάρτης Πορείας – Μήνυμα

o-child-with-a-dove-570PicasoΧάρτης Πορείας

Στην αναζήτηση έχω βγει,
με του Αρθούρου το σπαθί,
μα στα όριά μου φτάνω
και αλχημείες κάνω,
τον μπούσουλα όταν χάνω.
Πως να ντυθεί γαλήνη
ο ήλιος κι η σελήνη,
σαν πέφτουν στα εφήμερα
και τ’ άγρια και τα ήμερα;

Με τα όνειρά μου οδηγό,
μπορεί την άκρη να μη βρω,
μα στον καιρό καβάλα,
βρίσκω μικρά, μεγάλα
και τα κρυφά, τα άλλα.
Αυτά που μας παλιώσανε
και το χωράφι οργώσανε,
ν’ αλλάξουν το τοπίο,
που κάνει το έλα αντίο.

Με την καρδιά μου σκέφτομαι
κι ας χάνομαι κι ας σέπομαι
και με το νου μου νιώθω,
απόγνωση και πόθο,
σαν το παιδί το νόθο.
Που όσο κι αν αγαπηθεί,
θα έχει πάντα ένα γιατί
στ’ ασπράδι των ματιών του,
εικόνα των γονιών του.461097-ÆÆ DonaldZolan5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μήνυμα

Καινούργια όνειρα και ρούχα να φορέσεις
κι από τον ήλιο μιαν αχτίδα του να κλέψεις,
γιατ’ ήρθαν δύσκολοι καιροί και δεδομένα,
να συνταράξουν τα παλιά μας πεπρωμένα.

Κι όταν, με μάτια και με νύχια σιδερένια,
βγεις να φωνάξεις τη βαθύτερή σου έγνοια,
αν ρέει αγάπη, δος της πίστη για ασπίδα,
γιατί είν’ αδέκαστη του φθόνου η λεπίδα.

Μ’ αν είναι ελεύθερη φωνή και περηφάνια,
θα ’χεις για μοίρα σου των βράχων την ορφάνια,
που δίχως φάρο σ’ αλμυρό ακροθαλάσσι,
αφήνουν πάνω τους τη μπόρα να ξεσπάσει.

Τότε, καρδιά μου, μάθε ψύχραιμα να χάνεις
και το μαχαίρι ως το κόκαλο μη φτάνεις.
Γιατί οι άνθρωποι μπορεί να σου γελάνε,
μα τον ανθό που ξεχωρίζει, τον χαλάνε.

Evi_monografi

 

Οι πίνακες είναι των Pablo Picasso και Donald Zolan.