Ο Νικηφόρος ανακαλύπτει τα συναισθήματα

Αυτές τις μέρες προσπαθώ να αποχαιρετήσω τη χρονιά που φτάνει στο τέλος της και αυτό συνεπάγεται και πολλή φασίνα στο σπίτι. Μην απορείτε. Για όσους εργαζόμαστε στην εκπαίδευση, ο κύκλος του χρόνου ολοκληρώνεται τον Αύγουστο και ξαναρχίζει το Σεπτέμβρη, με την έναρξη της νέας σχολικής και ακαδημαϊκής χρονιάς. Μια από τις λιγότερο κουραστικές αλλά πολύ χρονοβόρες οικιακές εργασίες αυτής της περιόδου, λοιπόν, είναι και το ξεσκόνισμα και ξεσκαρτάρισμα των βιβλιοθηκών. Βιβλία, βιβλία, βιβλία. Ειδικά τα παιδικά, αλλά και όσα αξιοποιώ στο σχολείο με διάφορους τρόπους, είναι πλέον ο βασικός και αδιαφιλονίκητος ιδιοκτήτης των ραφιών του σπιτιού. Κοντεύουν να εκτοπίσουν από τις έδρες τους τα ρούχα, ακόμη και τα κουζινικά. Μονάχα τα παιχνίδια του Νικηφόρου αντιστέκονται σθεναρά…

Μπορείτε ίσως να φανταστείτε γιατί είναι τόσο χρονοβόρα αυτή η διαδικασία: συνεχώς κάτι με αποσπά από τον κυρίως στόχο μου, που είναι η οργάνωση και κατηγοριοποίηση του εντύπου θησαυρού μου, ώστε να βρίσκω εύκολα και άμεσα ό,τι χρειάζομαι για την καθημερινότητα του σχολείου (και όχι μόνο). Τι με αποσπά; Τι άλλο από τα ίδια τα βιβλία! Το ένα μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια, το άλλο το έχω από φοιτήτρια, το τρίτο μου το χάρισε ο αγαπημένος μου, το τέταρτο είναι το πρώτο παραμύθι που διάβασα όταν διορίστηκα και πάει λέγοντας. Για να μη μακρηγορώ, θα σας αποκαλύψω ποιο βιβλίο έβγαλα από τη θέση του, το χάιδεψα, το ξαναδιάβασα και το ετοίμασα για την πρώτη μέρα στην τάξη μου φέτος. Μη μου πείτε ότι δεν έχετε ούτε μια στάλα περιέργεια, γιατί δεν θα σας πιστέψω!Νικ_Συν

Το παίρνω στα χέρια μου. Στο εξώφυλλό του το αγαπημένο μου χρώμα. Κυανό, σαν τη θάλασσα του Αιγαίου και σαν τον Αττικό ουρανό. Το κρατώ πάνω στην καρδιά μου και κλείνω τα μάτια χαμογελώντας, σαν να πρόκειται…Μπα σε καλό μου, σιγοτραγουδώ κιόλας, για να φτιάξω ατμόσφαιρα! Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει / κι από τα μάτια σβήνει η στεριά / μες στα κατάρτια πετούνε οι… Μα τι συμβαίνει; Κάποιος με σκουντάει, ουπς! Με τσιμπάει μάλλον, άουτς! Έχει γούστο να κάνουν πουλάκια τα μάτια μου: ένας γλάρος! Nikiforos_Synaisthimata_1

Νικηφόρο με λένε. Καλημέρα!
– Α, δεν πάμε καλά. Τώρα ακούω και φωνές.
Ακριβή την έχετε την καλημέρα στο χωριό σου;
– Σιγά να μη σε λένε και Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Από πότε κυκλοφορούν γλάροι με ονοματεπώνυμο;
Διακρίνω μία ειρωνεία στον τόνο της φωνής σου και αυτό με πληγώνει λίγο. Πως τα πας με το συναισθηματικό σου κόσμο;
– Πριν λίγες μέρες διάβαζα Ίρβιν Γιάλομ. Γιατί, θα μου βάλεις διαγώνισμα;
Να τον και ο καμουφλαρισμένος θυμός. Δεν το είπα για να σε προσβάλω. Μα γιατί τσιμπιέσαι;
– Τώρα εσύ το βρίσκεις φυσιολογικό να κάθομαι και να με ψυχαναλύει ένας γλάρος; Και να καταλαβαίνω τι μου λέει κι από πάνω; Αν δεν ονειρεύομαι, κάτι σοβαρό τρέχει με μένα.
Χο χο χο! Έχεις πλάκα όταν φοβάσαι.
– Μη σου πω και τι άλλο παθαίνω όταν φοβάμαι, γιατί φοβάμαι ότι θα το πάθω. Και δεν θα είναι εύκολο να ανακουφιστώ στα κατσάβραχα, στα δικά σου τα λημέρια.
Θα πω στα ειδώλια να κοιτάξουν αλλού.
– Στα ποια; Τι ζω η δόλια!
Ηρέμησε, επιτέλους! Και ρίξε ένα βλέφαρο γύρω σου. Δεν αναγνωρίζεις το χώρο; Δεν έχεις καταλάβει που βρίσκεσαι;
– Ανάμεσα σε ειδώλια, πράγματι! Κυκλαδικά! Τα λατρεύω, είναι μοναδικά! Μου κλείνουν και το μάτι πονηρά. Καθόλου αγαλματάκια αμίλητα, ακούνητα κι αγέλαστα, όπως παίζαμε παλιά. Καθόλου ανέκφραστα. Αυτά ΝΙΩΘΟΥΝ. Το ΔΕΙΧΝΟΥΝ ζωγραφιστά. Και νιώθουν πολλά…nikiforos2

Φίλες και φίλοι, αυτό που μου συμβαίνει είναι απίστευτο κι όμως αληθινό! Βρίσκομαι στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, από τα πιο αγαπημένα μου στην Αθήνα. Και κουβεντιάζουμε μ’ ένα φίλο γλάρο, το Νικηφόρο. Έχει και τ’ όνομα του γιου μου, ο…πεταχτούλης, πώς να μην τον συμπαθήσω; Μα τι άλλο θέλω για να ικανοποιηθώ; Ας πετάξω απ’ τη χαρά μου! Πως το έλεγε το παλιό, πετυχημένο σύνθημα; Μ’ ένα βιβλίο πετάω!

Ελένη Γερουλάνου, Ο Νικηφόρος ανακαλύπτει τα συναισθήματα, Με οδηγό τα κυκλαδικά ειδώλια, εικονογράφηση Φίλιππος Φωτιάδης, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013

Και για να «σοβαρευτούμε», τρία είναι τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του βιβλίου, που το ανάγουν όχι μόνο σε ένα εύχρηστο εργαλείο στα χέρια παιδαγωγών, εμψυχωτών και κάθε ανθρώπου που θέλει να ασχοληθεί ποιοτικά με παιδιά, αλλά και σε πραγματικό κόσμημα για κάθε βιβλιοθήκη: απλότητα, ευαισθησία, καλαισθησία. Οι παιδαγωγοί και οι εμψυχωτές μπορούν να αξιοποιήσουν κάθε λέξη και εικόνα του για να επινοήσουν, να φιλοτεχνήσουν, να αναπαραστήσουν, να αφηγηθούν, να παίξουν και να μοιραστούν νέες, αμέτρητες ιστορίες για τα συναισθήματα, πάντα μαζί με τα παιδιά. Είναι ένα βιβλίο-πασπαρτού, που κάθε φορά μπορεί να διαβαστεί με διαφορετική ματιά, με διαφορετική διάθεση, με διαφορετικό στόχο. Ο χαριτωμένος ιπτάμενος ξεναγός με το συμβολικό και ελπιδοφόρο όνομα Νικηφόρος, θα βοηθήσει στην εξοικείωση με έννοιες, σημασίες, νοήματα και βιώματα που έχουν δυσκολία για όλους μας. Γιατί ποιος ποτέ ισχυρίστηκε ότι κατανόησε και μπόρεσε να ερμηνεύσει με απόλυτη επιτυχία τα συναισθήματα, είτε τα δικά του, είτε άλλων συνανθρώπων του, ακόμη και πολύ δικών του προσώπων…nikiforos3

Βιβλίο χάρμα οφθαλμών, ευφάνταστο. Και μια ακόμη ευκαιρία για γνωριμία με τους θησαυρούς του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, για αστείρευτη δημιουργική έκφραση στο πλαίσιο προγραμμάτων μουσειακής αγωγής και παιδείας. Η ευρηματική του εικονογράφηση δεν μπορεί, άλλωστε, παρά να ανοίξει την όρεξη σε όσους έχουμε τέτοια μεράκια (και όχι μόνο, ελπίζω!)…Δείτε εδώ δουλειά του ταλαντούχου Φίλιππου Φωτιάδη: http://www.philphot.gr/home/. Εξαιρετικός!pph-web-xpp-photo

Nik

Και εδώ ο δικός μου Νικηφόρος, που ελπίζω και εύχομαι όχι μόνο να ανακαλύπτει αλλά και να βιώνει με πληρότητα τα συναισθήματα…την αλήθεια του.

Μάης 2015

idillio sull albero in fiore

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Του Νικηφόρου

Ένα αστέρι από βελούδο έχω κοντά μου,
που το ταϊζω ψίχα ψίχα την καρδιά μου.
Το άγγιγμά του με κερνάει φιλιά και χάδια.
Χωρίς το φως του, η ζωή μου είναι άδεια.

Ένα κρινάκι κυανό έχω στη γλάστρα.
Δεν το φυλάνε οι πολέμαρχοι απ’ τα κάστρα,
μόνο η ματιά μου, που αέναα τ’ αγκαλιάζει.
Κι όποτε ανθίζει, τη ζωή μου την αλλάζει.

Ένα τρικάταρτο σκαρί έχω στο μόλο.
Σαν το θωρώ, πως σεργιανώ τον κόσμο όλο!
Κάποτε θα ’ρθει η στιγμή που θα σαλπάρει,
μα είναι αμφίβολο μαζί του αν θα με πάρει.

Ένα φλουρί κωνσταντινάτο έχω στο χέρι,
τόσο πολύτιμο, όσο ο ήλιος και τ’ αγέρι.
Κάθε του αχ πυρακτωμένο είναι αμόνι.
Μα σαν γελάει, στα ουράνια με σηκώνει.

Ό,τι κι αν κάνω, όπου κι αν πάω, όπως ζήσω,
απ’ την ανάσα του ανάσα θα αντλήσω.
Χαρά μου, να ’σαι Νικηφόρος πάντα ελπίζω
κι εγώ στο πλάι σου, βαρκούλα ν’ αρμενίζω.kataraktis_Palaiokarya

Αν η μαμά μου…

Αν η μαμά μου ήταν κόκκινο αστέρι,
θα της κεντούσα ολομέταξο μιντέρι,
να θέτει πάνω του κι ήσυχα να κοιμάται,
σκιές και μάγισσες κακές να μη φοβάται.

Αν η μαμά μου είχε κάστρο γρανιτένιο,
θα της μαγείρευα γλυκό σοκολατένιο,
να δοκιμάζει στο ψηλό της μπαλκονάκι,
κάθε φορά που θα πικραίνεται λιγάκι.

Αν η μαμά μου ήταν χάρτης και βιβλίο,
θα φυλλομέτραγα το έλα και τ’ αντίο.
Στην ωμοπλάτη θα το κρέμαγα δισάκι,
θα το γευόμουν και θα το ’πινα νεράκι.

Αν η μαμά μου ζούσε σ’ ένα παραμύθι,
θα ήταν το βότανο ενάντια στη λήθη.
Αυτό που πίνεις και ποτέ δε λησμονιέσαι,
γιατί όπως είσαι, αγαπάς και αγαπιέσαι.

Μα η μαμά μου είναι σούπερ ηρωίδα
που όμοιά της πουθενά εγώ δεν είδα.
Χιλιάδες πράγματα μπορεί και προλαβαίνει,
κι η αγκαλιά της να αντέχω με μαθαίνει.Ventouzakis_7

Η Νεράιδα Υπομονή

Η Υπομονή είναι μια νεράιδα
που όμοιά της δεν ξανάδα.
Δεν ξέρει τι θα πει βιασύνη
και σου μιλάει με καλοσύνη.

Δεν κατοικεί σε ροζ παλάτι,
ούτε ιππεύει άγριο άτι.
Πετάει μ’ ένα πεφταστέρι,
για χάδια μόνο απλώνει χέρι.

Όταν φοβάσαι, όταν θυμώνεις,
ή απ’ το κλάμα βαλαντώνεις,
με μια ματιά της σ’ αγκαλιάζει,
μέλι στον πόνο σου σταλάζει.

Αν η στιγμή σου έχει αγκαθάκια
που σου τσιμπούν τα μαγουλάκια,
εκείνη στέλνει ένα γλάρο
ν’ ανάψει της ελπίδας φάρο.

Η Υπομονή είναι μια νεράιδα
που όμοιά της δεν ξανάδα.
Χαμόγελο έχει για σπίτι
και μια καρδούλα για φεγγίτη.NERAIDA_YPOMONI_AΥΠΟΜΟΝΙ_ΚΕΙΜΕΝΟ

Μαγιάτικο

Τα πεύκα έκανα σκαλιά, τ’ αηδόνια καλντερίμια
και της ψυχής μου τα φιλιά αργόσυρτα ταξίμια.

Κι έκατσα και ξαπόστασα στα μάτια σου απέξω
και το λαγούτο κούρντισα τραγούδι να σου παίξω.

Μα εσύ έχεις μάνα τη φωτιά, τον άνεμο καρντάση
και το κρασί σου το κερνάς σε μιας νεράιδας τάσι.

Όποιος ρουφήξει μια φορά, χάνει το μυστικό του.
Όποιος ρουφήξει δυο και τρεις, χαρίζει τον εαυτό του.

Έτσι μια νύχτα μέθυσες του Μάη τη Σειρήνα,
του ξέφωτου την αγριελιά, την πετροκαρδερίνα.

Κι η νύχτα βαλαντώθηκε για τη δική σου χάρη
κι αντί σκοτάδι, τίναξε φεγγάρι απ’ το θηκάρι.

Κι έστησε αμάχη φοβερή, πόλεμο δίχως τέλος
με του θανάτου το παιδί, του έρωτα το βέλος.

Όποτε χάνει, φαίνεται δρεπάνι ματωμένο,
μα σαν κερδίζει, ολόγιομο, φλουρί μαλαματένιο.

Κι όπως δεν έχει τίποτα, δεν ζήτησα, δεν πήρα.
Γι’ αυτό όλα μου τα όνειρα γίναν σκουριά κι αλμύρα.maria_grazia_luffarelli__blueluffarelli-maria-grazia-brezza-sui-papaveri

Οι πίνακες είναι της Maria Grazia Luffarelli

Θα σου στείλω ένα γράμμα!

TaxydromeioΓραμματάκι θα σου στείλω.
Θέλω να σε κάνω φίλο!Gramma_1

Gramma_2Ταχυδρόμος θα στο φέρει,
γρήγορα, χέρι με χέρι.ZOI_GRAMMA

Violeta_GrammaΓραμματόσημο κολλάω,
στο ταχυδρομείο πάω.GRAMMATA_2

GrammataΓράφω τη διεύθυνση σωστή,
ρίχνω το γράμμα στο κουτί.Devora_Gramma

Elisavet_GrammaΓια τα γενέθλια, τη γιορτή,
δωράκι στέλνω, επιταγή.Athina_Gramma

Πήραν σειρά, στα μανταλάκια,
της Φιλίας τα ραβασάκια.Mantalakia_1

MantalakiaΣτου κόσμου όλου τα παιδιά,
ανοίγουμε την αγκαλιά.Andreas_Gramma

Gramma_3Αποστολέας η καρδιά μας
και παραλήπτης τα όνειρά μας!Stefania_Gramma

Είσαι γι’ αλληλογραφία;
Με λένε………Εσένα;………! Vasilis_Gramma

Μαθαίνοντας τα γράμματα, πολλά συμβαίνουν θαύματα…Αρκεί να έχεις φαντασία κι η γνώση γίνεται μαγεία…

Το Αόρατο Χωριό

StrogyleniaΉταν μια φορά κι έναν καιρό ένα Χωριό, που δύσκολα το εντόπιζε κανείς στο χάρτη. Το έλεγαν «Αόρατο Χωριό», γιατί όλοι του οι κάτοικοι ήταν Αόρατοι. Κι επειδή κανένας τους δεν…φαινόταν, δεν είχαν και ονόματα. Έτσι κι αλλιώς δεν θα τους χρησίμευαν σε τίποτα! Μιλούσαν μεταξύ τους χωρίς ποτέ να έχουν επισήμως συστηθεί και αγαπούσαν και εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλο, χωρίς ποτέ να έχουν ειδωθεί. Έτρωγαν αόρατες πίτες, έπιναν αόρατη βυσσινάδα κι έβλεπαν στον ύπνο τους αόρατα όνειρα. Ποτέ τους δε μαλώνανε, αφού δεν υπήρχαν «ορατοί λόγοι» για να τους κάνουν να θυμώσουν κι έτσι δεν γνώριζαν τι θα πει δυστυχία και πόλεμος. Έπαιζαν και άκουγαν, μάλιστα, πολύ συχνά χαρούμενες μουσικές και τραγούδια, που -έτσι κι αλλιώς- είναι αόρατα!Skantaliariko_Molivi

Ώσπου μια μέρα έφτασε στο Αόρατο Χωριό ένα σκανταλιάρικο Μολύβι, με βελουδένιο παπιγιόν και φρεσκοξυσμένη μύτη. Στάθηκε στη μέση της κεντρικής αόρατης πλατείας και φώναξε δυνατά:

– «Καλημέρα! Είναι κανείς εδώ;».

– «Καλημέρα και σε σένα», απάντησαν εν χορώ οι κάτοικοι του Αόρατου Χωριού, που την ίδια στιγμή μπορούσαν, αφού ήταν αόρατοι, να βρίσκονται παντού.

– «Μα που κρύβεστε; Από που μου μιλάτε;», απόρησε το Μολύβι, στριφογυρίζοντας σαν σβούρα, μπας και ανακαλύψει τους αόρατους συνομιλητές του.

– «Εδώ είμαστε, ολόγυρά σου, μόνο που δεν μπορείς να μας δεις!», του φώναξαν οι Αόρατοι κι έσκασαν στα γέλια.

– «Μπα, μπα, μπα, τι κόλπα είναι αυτά! Και γιατί, παρακαλώ, δεν φανερώνεστε; Μήπως σας μαγέψανε;», ρώτησε παραξενεμένο το Μολύβι.

– «Όχι καλέ», απάντησαν οι Αόρατοι. «Εμείς έτσι γεννηθήκαμε, να είμαστε και να μη φαινόμαστε…».

– «Μα την γκρινιάρα θείτσα μου, την Ξεχαρβαλωμένη Ξύστρα, εκτός από πλάκα, έχετε και τρομερό ενδιαφέρον!», ξεφώνισε με θαυμασμό το Μολύβι.Molivi

Κι επειδή ήταν σκανταλιάρικο, μια ζαβολιά σκαρφάλωσε στο πι και φι από την άκρη της σουβλερής του μύτης και στρογγυλοκάθισε στο ξυλένιο κεφαλάκι του, ακριβώς κάτω από το καπέλο του, που -όπως και εσείς θα φανταστήκατε- βρισκόταν μια…μαλακή, ροζ γόμα!

«Ώστε είσαστε Αόρατοι εε; Όχι για πολύ ακόμη!», σκέφτηκε και χαλάρωσε το βελουδένιο παπιγιόν του, για να μπορεί να σχεδιάζει πιο άνετα. «Ας φτιάξουμε πρώτα τον κύριο Μακροστενάκη…», μονολόγησε με πονηρό χαμόγελο. Κι ευθύς σχεδίασε μια ευρύχωρη αλάνα κι επάνω της ένα περίεργο ανθρωπάκι, που έμοιαζε πολύ με μπουκάλι, είχε γκρίζο τσιγκελωτό μουστάκι και ξαφνικά ανοιγόκλεισε τα μάτια του και ζωντάνεψε για τα καλά! Έπειτα ήρθε η σειρά της Στρογγυλένιας, μιας καθώς-πρέπει δεσποινίδας, με πλισέ γαλάζια φούστα, που θύμιζε μπαλάκι του τένις και καμάρωνε για τις πολύχρωμες τιράντες της. Τρίτος σχεδιάστηκε ο Τριγώνης Σκαληνός, ένας πιτσιρίκος με αθλητική κορμοστασιά, άψογη χωρίστρα και μελιτζανί πουά γιλέκο.Trigonis

Το Μολύβι εργαζόταν ακούραστα. Έτσι, μέσα σε λίγη ώρα, κανένας κάτοικος του Αόρατου Χωριού δεν είχε παραμείνει Αόρατος. Και το πιο εκπληκτικό ήταν ότι, όταν όλοι παρατάχτηκαν στη σειρά, ούτε ένας δεν έμοιαζε με τον άλλο! Μιλάμε για ένα σχεδιαστικό επίτευγμα!

– «Άχου, καλέ δέστε με τι όμορφη που είμαι!», τσίριξε η κυρία Μαρίτσα Ελαφρύτσα, μια καστανόξανθη μαντάμ που έμοιαζε με μανταλάκι, έτοιμη να λιποθυμήσει από τον ενθουσιασμό της και την…εξαντλητική δίαιτα.

– «Όχι δα, εγώ είμαι ολοφάνερα πιο κομψός…», τη διέκοψε ο Δον Πέπης Σαλέπης, ένας μελαχρινός νεαρός με καλλιτεχνικές ανησυχίες, που φορούσε εμπριμέ φράκο κι όλο σούφρωνε υπεροπτικά τα πυκνά του φρύδια.

– «Σε γελάσανε αν νομίζεις πως είσαι καλύτερος από μένα, κακομαθημένε μορφονιέ μου!», ακούστηκε η αγριοφωνάρα του Μηνά Βαρέλα, κρεοπώλη με κατακόκκινα μαλλιά και μουσταρδί ποδιά, από την επάνω πρώην αόρατη γειτονιά.Varelas

Αμέσως έγινε μεγάλη φασαρία. Όλοι τσακώνονταν για το ποιος είναι καλύτερος, δυνατότερος, εξυπνότερος κι ομορφότερος από τον άλλο. Λίγο έλειψε να προκληθούν σοβαρά επεισόδια, όταν η γυναίκα του Αγαμέμνονα Χαλιμπακάλη πέταξε δυο κλούβια αυγά στην αρραβωνιαστικιά του κυρίου Γιάγκου Σπαγγοραμμένου, αξιοσέβαστου διευθυντή τραπέζης. Από την πρώτη στιγμή που την είδε με εκείνο το ξώπλατο μοντελάκι, στο λαιμό της είχε κάτσει η ψηλομύτα!

Το Μολύβι είχε σαστίσει και τους κοιτούσε μπερδεμένο, ώσπου η υπομονή του εξαντλήθηκε. Λίγο έλειψε να μουντζουρωθεί απ’ το θυμό του!Makrostenakis

– «ΑΑΑ! ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ!», φώναξε δυνατά κι όλοι σώπασαν τρομαγμένοι. «Όσο ήσασταν Αόρατοι, ζούσατε αγαπημένοι και ποτέ δε μαλώνατε. Τώρα που αποκτήσατε μορφή και όνομα, μου γίνατε γκρινιάρηδες, εγωιστές και ψωροπερήφανοι; Ε, λοιπόν, σας προειδοποιώ: αυτό καθόλου δε θα το ανεχτώ!».

Το πλήθος των πρώην Αόρατων ένιωσε αβάσταχτη ντροπή. Ένας ένας άρχισαν να σκέφτονται καλύτερα τα λόγια του Μολυβιού, να μετανιώνουν για τη συμπεριφορά τους και να σκύβουν το κεφάλι μουδιασμένα. Το Μολύβι ξύστηκε λίγο για να ηρεμήσει, τέντωσε το τσαλακωμένο του παπιγιόν και αποφάσισε να τους μιλήσει αυστηρά, όπως ταίριαζε στην περίσταση.Xorio

– «Ακούστε τι έχω να δηλώσω! Ή θα ξαναγίνετε φίλοι και θα αποδεχτείτε ο ένας τον άλλο όπως ακριβώς είστε, χωρίς κρίσεις και επικρίσεις, ή θα σας σβήσω με την κολλητή μου, τη Γομολάστιχα και θα μείνετε για πάντα Αόρατοι!».

– «Όχι, όχι, σε παρακαλούμε, μη μας το κάνεις αυτό, να χαίρεσαι τη μύτη σου, εεε…το γραφίτη σου! Πριν που ήμασταν Αόρατοι, δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε καθαρά ότι ο καθένας μας είναι τόσο μοναδικός και σημαντικός, όσο και διαφορετικός. Τώρα όμως καταλάβαμε το λάθος μας και θέλουμε να κάνουμε μια νέα αρχή», είπαν οι πρώην Αόρατοι με μια φωνή και με αποφασιστικότητα απολύτως…ορατή.xerakia

Το Μολύβι, φανερά ευχαριστημένο, έβαλε τελεία και παύλα στο ατυχές γεγονός. Κι επειδή οι πρώην Αόρατοι κράτησαν το λόγο τους και μέχρι και σήμερα ζουν ειρηνικά και μονοιασμένα, το Αόρατο Χωριό ξαναβαφτίστηκε! Το είπαν…Σαλατοχωριό! Ένας χωρατατζής μάγειρας σκέφτηκε πως το όνομα αυτό του ταίριαζε πολύ. Γιατί, όπως οι σαλάτες είναι θρεπτικές και γευστικές, αν και αποτελούνται από πολλά και διαφορετικά υλικά, έτσι και η ζωή στο χωριό με τους διαφορετικούς αλλά αγαπημένους και συμπληρωματικούς μεταξύ τους κατοίκους, είχε ιδιαίτερη νοστιμιά και ενδιαφέρον. Και μη με ρωτήσετε που βρίσκεται το Σαλατοχωριό, γιατί αυτό είναι μυστικό, που ασφαλώς δεν θα σας πω!Sximatoxora

Evi_monografi