Γράμμα απ’ τη Χιονάτη!

snow-white-the-7-dwarves-3Ο Πρίγκιπας καβάλησε πρωί πρωί το χιονάτο του άλογο και μην τον είδατε! Όλο το βασίλειο θα διατρέξει αψηφώντας τη χιονοθύελλα ο λεβέντης μου, για να δει μήπως κάπου χρειάζονται βοήθεια. «Που πας με τέτοιο ψοφόκρυο; Στείλε μια κουκουβάγια του χιονιού να ειδοποιήσει την ΕΜΑΚ, δική τους δουλειά είναι. Μαθημένα, άλλωστε, τα βουνά απ’ τα χιόνια!», του φώναξα. Μα που να μ’ ακούσει! Το χιόνι, ως γνωστό, απορροφά τους ήχους όταν πέφτει…Έκατσα κι εγώ να γράψω ένα γράμμα στα φιλαράκια μου, τους Εφτά Νάνους, για να περάσει η ώρα. Κι επειδή κάθε φορά που παίρνουν γράμμα μου τσακώνονται ποιος θα το πρωτοδιαβάσει, το χώρισα σε εφτά παραγράφους, για να διαβάσει ο καθένας από μία και να μην προκληθεί εμφύλιος…Νανοχιονοπόλεμος!great-grey-snow-finland_85290_990x742-700x524

nifades-xioniou-macro-fwtografies-07Χιονονιφάδες για τον Πρώτο Νάνο!
Η πόλη μας έγινε άσπρη ξέξασπρη κι απ’ το χιόνι ξεξασπρότερη, Νάνε Επιστήμονά μου! Φαντάζομαι ότι το δάσος σας θα είναι μια ομορφιά…Διάβασα ότι το χιόνι δημιουργείται στα σύννεφα. Αν ο αέρας εκεί ψηλά είναι αρκετά κρύος, τα δισεκατομμύρια νεροσταγόνες τους παγώνουν και σχηματίζουν λεπτούς κρυστάλλους. Αυτοί με τη σειρά τους κολλάνε μεταξύ τους και δημιουργούν τις νιφάδες. Αν ο αέρας είναι πολύ κρύος και ξηρός, είναι λεπτές και μικρές και δημιουργούν χιόνι σα σκόνη. Αν ο αέρας είναι παγωμένος και υγρός, είναι πιο αφράτες και στρουμπουλές, ό,τι πρέπει για να παίξουμε χιονιές. Αχ, τι όμορφες που είναι οι νιφάδες! Αλλά, αν και όλες τους έχουν έξι «ακρούλες», καμιά δεν είναι ίδια με την άλλη! Με γυμνό μάτι είναι δύσκολο να το καταλάβεις, αν όμως χρησιμοποιήσεις μικροσκόπιο, το θέαμα είναι εντυπωσιακό.

xionostivada-alpeis-570bluepenguins2Χιονο…τεχνήματα για το Δεύτερο Νάνο
Το χιόνι αντανακλά το φως, κάνοντας το έδαφος να δείχνει φωτεινό ακόμη και τη νύχτα. Στρογγυλοκάθεται σε κάθε επιφάνεια και «μεταμορφώνει» τον κόσμο. Σκεπασμένα με χιόνι, όλα φαίνονται ήσυχα, ακίνητα και πεντακάθαρα. Έχει και…καλλιτεχνικές τάσεις: όταν παγώνει πάνω στα κλαδιά των δέντρων, τα κάνει να αστράφτουν σαν κοσμήματα! Μερικές φορές δημιουργεί λιώνοντας παράξενους σταλακτίτες. Αλλά, αν «ξυπνήσει» απότομα από κάποιο δυνατό ήχο, μπορεί, κατρακυλώντας από ψηλά, να σχηματίσει μία ασυγκράτητη χιονοστιβάδα! Οι χιονοστιβάδες κινούνται με ταχύτητα 200 περίπου χιλιομέτρων την ώρα και αλίμονο σ’ ότι βρεθεί στο δρόμο τους…Αν το νερό παγώσει μέσα στους σωλήνες που το οδηγούν μέχρι τις βρύσες των σπιτιών ή μέχρι τα χωράφια μας, μπορεί και να τις σπάσει! Τότε θα σε χρειαστούμε, Νανούλη Υδραυλικούλη μου!

Jean Beraud 1849-1936 Woman scating Id.Χιονοπαίχνιδα για τον Τρίτο Νάνο
Χιονανθρώπους με καρότα στη μύτη, χιονοπόλεμο χωρίς νικητές και νικημένους αλλά με όλους τους πολεμιστές… αναψοκοκκινισμένους, τσουλήθρες με το έλκηθρο και αγώνες σκι και σνόουμπορντ ονειρεύεσαι, Νάνε Παιχνιδιάρη μου! Θυμήσου, όμως, να ντυθείς σαν κρεμμύδι και να φορέσεις γυαλιά ηλίου, αδιάβροχες μπότες, σκούφο ή καπέλο που σκεπάζει και τ’ αυτιά, γάντια, το κασκόλ και το μπουφάν σου, γιατί τα κρυοπαγήματα παραμονεύουν. Ρώτησα τη Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας και μου είπαν να προσέξεις, επίσης, να μην πάθεις υποθερμία. Τι σημαίνει αυτό; Αν πέσει η θερμοκρασία του σώματός σου κάτω από τους 36,6 βαθμούς Κελσίου, αρχίζεις να έχεις κρυάδες και μουδιάσματα και να μπουρδουκλώνεις τα λόγια και τις κινήσεις σου. Τότε, μόνο μια ζεστή σούπα και μια θερμή αγκαλιά μπορεί να σε κρατήσει στη ζωή, πριν μεταφερθείς επειγόντως στο κοντινότερο νοσοκομείο. Και κάτι ακόμη για σένα που τρελαίνεσαι να παριστάνεις τον…πρίγκιπα στη «Λίμνη των Κύκνων»: το στρώμα πάγου στα χιονισμένα ποτάμια και λίμνες μπορεί να είναι αλλού παχύ κι αλλού λεπτό, γι’ αυτό οι γλίστρες και το πατινάζ επάνω τους, είναι πολύ επικίνδυνα!

ÊÉÓÁÂÏÓ ×ÉÏÍÉÁΧιονομπελάδες για τον Τέταρτο Νάνο
Μια εκτεταμένη χιονόπτωση, Νάνε Γιατρέ μου, μπορεί να προκαλέσει τεράστια προβλήματα στο οδικό δίκτυο, στις τηλεπικοινωνίες και στην ηλεκτροδότηση. Τότε οι περισσότερες εργασίες σταματούν και τα σχολεία κλείνουν. Ειδικά εκχιονιστικά μηχανήματα καθαρίζουν τους δρόμους, ενώ άλλα τους ραντίζουν με χοντρή άμμο, για να μη γλιστρούν τα οχήματα, που πρέπει να «φοράνε» και τις αντιολισθητικές αλυσίδες τους. Συνηθίζεται να σκορπίζουμε αλάτι στα πεζοδρόμια και στους δρόμους, γιατί, ανακατεμένο με νερό, παγώνει σε χαμηλότερες θερμοκρασίες απ’ ότι το σκέτο νερό. Ελικόπτερα ρίχνουν τρόφιμα, ζωοτροφές και φάρμακα στις αποκλεισμένες από το χιόνι περιοχές, που κηρύσσονται «σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης». Ομάδες διάσωσης με ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά ψάχνουν για…ανεμόμυαλους ανθρώπους, συχνά ορειβάτες, που αψηφούν τις συστάσεις και παγιδεύονται στα χιονισμένα βουνά.

bulkupload_animal-wallpapers_Bears_Polar-Bears-1Χιονο..οικολογία για τον Πέμπτο Νάνο
Όταν το χιόνι σκεπάσει το έδαφος, Νάνε Φυσιολάτρη μου, είναι δύσκολο για τα ζώα να βρουν φαγητό και νερό. Κρέμασες την ταΐστρα για τα πουλιά που σου έκανα δώρο πέρυσι, κάτω από το υπόστεγο της καλύβας σας; Ξέρω, η Φουντίτσα η αρκουδίτσα κοιμάται ήδη του καλού καιρού. Αχ πόσο ζηλεύω που δεν έχω το λευκό παλτουδάκι του χαϊδεμένου σου κουναβιού! Θα γκρινιάξω, μου φαίνεται, στον Πρίγκιπα ότι με παραμελεί! Ακόμη τρελαίνεσαι να βλέπεις ντοκιμαντέρ με πιγκουϊνάκια που κάθονται πάνω στα πόδια των γονιών τους για να… χουζουρεύουν στα ζεστά; Και με ελάφια του χιονιού που έχουν φαρδιές οπλές στα πόδια για να μη βουλιάζουν εύκολα στο χιόνι; Δεν ανησυχώ καθόλου για τα πεύκα και τα έλατα: έχουν ευλύγιστα κλαδιά που γέρνουν αλλά δε σπάνε και σκληρές βελόνες αντί για φύλλα, απ’ όπου το χιόνι γλιστράει εύκολα. Τα βρύα δεν ψηλώνουν πολύ, για να μην κρυώνουν και αναπτύσσονται πολύ αργά, για να εξοικονομούν ενέργεια. Μήπως αυτό είναι και το μυστικό μακροζωίας των Νάνων;

igloophotoinuitsΧιονοϊστορίες για τον Έκτο Νάνο
Η φυλή των Ινουϊτ ζει στις μόνιμα χιονισμένες εκτάσεις της Αρκτικής. Έχουν αμέτρητες λέξεις για το χιόνι. Qanik σημαίνει χιόνι στεγνό και λεπτό σα σκόνη. Οι παραδόσεις τους μιλούν για το Nootaikok, το πνεύμα των παγόβουνων, που τους βοηθάει να κυνηγήσουν φώκιες. Παλαιότερα, κατοικούσαν στα ιγκλού και ταξίδευαν στο χιόνι πάνω σε έλκηθρα, που τα έσερναν τάρανδοι ή σκυλιά. Σήμερα, οι περισσότεροι ζουν σε ξύλινα σπίτια, στερεωμένα σε πασάλους πάνω στο χιόνι και μετακινούνται με χιονομηχανάκια! Στη Βόρεια Ευρώπη έλεγαν κάποτε ιστορίες για τον Τζακ Φροστ, που έφτιαχνε πάγο με τα μακριά μπρρρ…παγωμένα του δάχτυλα. Άλλες χώρες διοργανώνουν «φεστιβάλ χιονιού», όπως η Ιαπωνία, όπου τα παιδιά φτιάχνουν σπιτάκια από χιόνι και κοιμούνται μέσα τους για μία νύχτα! Ήξερες, Νάνε Παραμυθά μου, ότι «Ιμαλάια» στη γλώσσα των κατοίκων τους σημαίνει το «σπίτι του χιονιού»; Μερικοί απ’ αυτούς πιστεύουν ότι υπάρχει ένα τέρας, το yeti, που ζει σε αυτά τα επιβλητικά βουνά και αφήνει γιγάντια ίχνη στο χιόνι!

STAMPSΧιονο…παροιμίες και αινίγματα για τον Έβδομο Νάνο

«Χιόνι του Δεκεμβριού, χρυσάφι του καλοκαιριού»

«Ο Μάρτης ο πεντάγνωμος πέντε φορές εχιόνισε
και πάλι το μετάνιωσε πως δεν εξαναχιόνισε!»

«Να ’ναι Χριστούγεννα στεγνά, τα Φώτα χιονισμένα
και τα Λαμπρά βρεχούμενα, αμπάρια γιομισμένα»

«Σαν πεταλούδα έρχεται,
σαν ανθός κατεβαίνει
και σαν καλός διοικητής
στη χώρα πάει και μπαίνει!»
Τι είναι;

«Πάντα πέφτει από ψηλά,
μα ποτέ του δεν χτυπά!»
Τι είναι;snowflake12

Τραγουδισμένοι κόσμοι

364pab Είμαι το μεγάλο κόκκινο καγκουρό και σας γράφω από τα απέραντα λιβάδια της Αυστραλίας. Συνήθως εσείς οι άνθρωποι μελετάτε εμάς τα ζώα, γράφετε επιστημονικές εργασίες και μας φωτογραφίζετε, ιδιαίτερα όταν είμαστε σπάνια -όπως λέτε- είδη, ή κινδυνεύουμε να εξαφανιστούμε. Αυτή τη φορά, όμως, οι ρόλοι θα αντιστραφούν…Αποφάσισα να σας μιλήσω για μερικούς σπάνιους ανθρώπους, που και αυτοί κινδυνεύουν δυστυχώς να εξαφανιστούν: τους ιθαγενείς Αβορίγινες, αυτόχθονες κατοίκους της Αυστραλίας.Avorigines_Voukino

Οι Αβορίγινες πέρασαν από τη Νοτιανατολική Ασία στην Αυστραλία πριν από 50.000 περίπου χρόνια. Βρέθηκαν σε μια άγνωστη χώρα, που το μόνο που είχε να τους προσφέρει ήταν τεράστιες εκτάσεις γης, με μοναδικές στον κόσμο μορφές ζωής. Οι Αβορίγινες, όπως κι εγώ, μαζί με τα άλλα είδη μαρσιποφόρων -το γκρίζο καγκουρό, το καγκουρό-ποντίκι, τα δεντρόβια καγκουρό, τα ουάλαμπι, τα κοάλα, τον γατοτίγρη, το μαρσιποφόρο μυρμηγκοφάγο- και τόσα άλλα ζώα, ερπετά, σαρκοβόρα θηλαστικά, πουλιά και ψάρια, που τα περισσότερα δεν θα τα συναντήσετε σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, ανήκουν στη μεγάλη οικογένεια της Αυστραλιανής ηπείρου, που ονομάζεται και Ωκεανία.

Η Αυστραλία είναι γοητευτικός, αλλά δύσκολος τόπος. Η ζωή των πρώτων της κατοίκων ήταν ένα αδιάκοπο ταξίδι με σκοπό την αναζήτηση της τροφής τους. Κι επειδή όλα τα ταξίδια απαιτούν να έχουμε τις κεραίες μας προτεταμένες για να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους, αλλά και για να γευτούμε τις εκπλήξεις τους, οι Αβορίγινες έγιναν άνθρωποι σοφοί και επομένως ασυνήθιστοι, παράξενοι και…ενοχλητικοί για τους Ευρωπαίους κατακτητές της Αυστραλίας. 497267

Η έλλειψη πλουτοπαραγωγικών πηγών και νερού και οι δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες της Αυστραλίας τους ανάγκασαν να αποβάλλουν από την καθημερινότητά τους ο,τιδήποτε έμοιαζε περιττό ή περίπλοκο, προκειμένου να επιβιώσουν σε περιβάλλον όχι και τόσο φιλικό προς τον άνθρωπο. Έγιναν λαός περιπλανώμενος, ο οποίος έμαθε να συνεργάζεται για το κοινό καλό και να σέβεται με θρησκευτική ευλάβεια τα αγαθά που του παρείχε η φύση -τροφή, νερό και ασφαλές κατάλυμα- ακριβώς επειδή κοπίαζε πολύ για να τα αποκτήσει. Ο νομαδικός τρόπος ζωής του σημάδεψε και την εξέλιξή του στο χρόνο. Αborigines-3

Η ανθρώπινη ιστορία μαρτυρά ότι δεν υπάρχει λαός που δεν προσπάθησε να εξηγήσει το πως δημιουργήθηκε αυτός ο κόσμος. Ίσως γιατί για να καταλήξεις κάπου ολοκληρώνοντας με νόημα τον κύκλο της ζωής σου, πρέπει να ξέρεις από που ξεκίνησες. Οι ιθαγενείς Αβορίγινες, ζώντας τόσο κοντά στη φύση, έβαλαν στη μεγάλη ξύλινη γαβάθα της φαντασίας τους στοιχεία από τα τοπία της Αυστραλίας και τις μορφές ζωής που αυτά φιλοξενούσαν, αρχέγονους μύθους και θρησκευτικά σύμβολα και αφού τα ανακάτεψαν με όνειρα και με το αλάθητο ένστικτο της επιβίωσης, έπλασαν μια κοσμοθεωρία εντελώς πρωτότυπη. dunghutti-ngaku-aboriginal-art-gallery-9336895

Σύμφωνα με αυτήν την κοσμοθεωρία, η Αυστραλία, ο δικός τους δηλαδή κόσμος, δημιουργήθηκε από τα τραγούδια των Προγόνων τους, που έζησαν στην πανάρχαια Εποχή των Ονείρων. Αυτοί οι Πρόγονοι ήταν πλάσματα παράξενα, που ζούσαν στο σκοτάδι, κάτω από την επιφάνεια της γης. Κάποτε, τα πάρα πολύ παλιά χρόνια, ξύπνησαν και αποφάσισαν να βγουν στην επιφάνεια, για να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Περιπλανήθηκαν στη χώρα τραγουδώντας και δίνοντας όνομα με τα τραγούδια τους σε ό,τι συναντούσαν στο δρόμο τους, πέτρα, ρυάκι, βουνό, φυτό, ζώο, καιρικό φαινόμενο, ορυκτό. Από όλα αυτά τα φυσικά στοιχεία πήραν κομμάτια, τα έκοψαν, χάραξαν μορφές, τα κόλλησαν σε νέες συνθέσεις και έπλασαν και τους πρώτους ανθρώπους. Έτσι…συναρμολογήθηκε ο κόσμος. Οι Πρόγονοι, αφού ολοκλήρωσαν το έργο τους επέστρεψαν και πάλι στα υπόγεια λημέρια τους, ή μεταμορφώθηκαν σε ζώα και φυτά, συνεχίζοντας τη ζωή τους αιώνια, ως πνεύματα, μέσα από τα σώματα άλλων όντων. Δεν είναι απίθανο κάποτε να ξαναγυρίσουν στη γη με διαφορετικά όνειρα και ίσως τότε ν’ αλλάξει ο κόσμος…Aboriginal_art

Ολόκληρη η Αυστραλία είναι για τους Αβορίγινες ένας λαβύρινθος από φανταστικά μονοπάτια, τα «Μονοπάτια των Τραγουδιών», ή «Χνάρια των Προγόνων» και καθένας τους αποτελεί ζωντανή συνέχεια της πορείας των Προγόνων. Στις θρησκευτικές τους τελετουργίες «ζωντανεύουν» αυτά τους τα πιστεύω και περνάνε από γενιά σε γενιά το μήνυμα ότι η ζωή και ο θάνατος δεν είναι καταστάσεις αντίθετες και εχθρικές, αλλά αλληλένδετες μεταξύ τους και απαραίτητες για τη συνέχιση της ύπαρξης αυτού του κόσμου. Είναι χωρισμένοι σε φυλές, που άλλοτε ξεπερνούσαν τις 500, και κάθε μία είχε τη δική της διάλεκτο, τις δικές της οργανωμένες κοινότητες, τη δική της τέχνη και τα δικά της ήθη κι έθιμα. Μετά το 1600, οπότε η Αυστραλία ανακαλύφθηκε και αποικίστηκε από τους Ευρωπαίους, άρχισαν να εκδιώκονται από τη γη τους και οι πληθυσμοί τους συρρικνώθηκαν δραματικά.dreamtime_sisters_185_photo_slideshow.CACHE-1000x1000

Σήμερα, ο σύγχρονος κόσμος προσπαθεί να αφομοιώσει τους Αυτόχθονες κατοίκους της Αυστραλίας (και όχι μόνο) και να φέρει με την οικονομική ανάπτυξη και τον αναγκαστικό «εκπολιτισμό» τους το οριστικό τέλος των «Δρόμων της Εποχής των Ονείρων». Εγώ, το μεγάλο κόκκινο καγκουρό, που για τους Αβορίγινες εξακολουθώ να είμαι ένας από τους μεταμορφωμένους αιώνιους Προγόνους τους, δεν ξέρω να σας πω τι είναι καλύτερο. Να ακολουθεί κανείς το τραγουδισμένο μονοπάτι των ονείρων του, στα χνάρια των προγόνων του και των προσωπικών του ρυθμών, ή τις απρόσωπες, πολύβουες και πολυσύχναστες λεωφόρους της ανάπτυξης, ίδιες κι απαράλλαχτες για όλους; Την απάντηση ας τη δώσει ο καθένας μοναχός του.Woodmancote-2006-013-crop-1024x792

“Κυνηγώντας τον ήλιο!

Ο Μπαμαπάμα ήταν ένας τρελούτσικος άνθρωπος που ζούσε την Εποχή των Ονείρων. Ήταν κλεφταράκος και μεγάλο πειραχτήρι και συχνά έμπλεκε σε φασαρίες, γιατί κυνηγούσε τα κορίτσια. Ζούσε κάτω από την επιφάνεια της γης, στη χώρα που ο ήλιος δε δύει ποτέ. Μια μέρα αποφάσισε να περάσει στον επάνω κόσμο και να πάει για κυνήγι. Μόλις ανέβηκε, είδε ένα μεγάλο, όμορφο καγκουρό και άρχισε να το κυνηγάει, αλλά εκείνο όλο και του ξέφευγε. Ξαφνικά το καγκουρό στάθηκε ακίνητο και ο Μπαμαπάμα το σημάδεψε με το ακόντιό του, αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο ήλιος έδυσε. Μην ξέροντας τι θα πει νύχτα, ο Μπαμαπάμα φοβήθηκε πολύ και άρχισε να κλαίει. Ανέβηκε στα ψηλότερα κλαδιά ενός δέντρου, μήπως δει πέρα από το σκοτάδι, αλλά μάταια. Τότε κατέβηκε από το δέντρο και κουρασμένος όπως ήταν, αποκοιμήθηκε στο έδαφος. Όταν ξύπνησε το άλλο πρωί, είδε με μεγάλη του χαρά ότι το φως είχε επιστρέψει. Κοιτάζοντας τον ήλιο, σκέφτηκε: «Αυτός είναι ένας καλός τρόπος να κάνεις πράγματα εδώ πάνω. Κοιμάσαι τη νύχτα και ξεκινάς τη μέρα σου μαζί με τον ήλιο». Όταν επέστρεψε στη χώρα του, οι άλλοι άνθρωποι τον ρώτησαν τι του είχε συμβεί και εκείνος τους διηγήθηκε την περιπέτειά του. Τους προέτρεψε να ανέβουν όλοι μαζί στον επάνω κόσμο. Έτσι κι έγινε. Όταν ο ήλιος βασίλεψε, οι άνθρωποι της φυλής του φοβήθηκαν κι ανέβηκαν στα δέντρα αναζητώντας το φως, αλλά ο Μπαμαπάμα τους φώναζε «κατεβείτε και μη φοβάστε, ξέρω τι κάνω». Το άλλο πρωί όλοι υποδέχτηκαν χαρούμενοι τον ήλιο, που ανέτειλε χρυσαφένιος. «Αυτό είναι πολύ καλό», είπαν. «Είναι καλύτερο από το να ζεις κάτω από τη γη, που είναι πάντα τόσο ζεστά. Εξάλλου, εδώ υπάρχουν και ξύλα για να ανάβουμε φωτιές όποτε κρυώνουμε. Ας μείνουμε εδώ». Έτσι οι άνθρωποι της φυλής του Μπαμαπάμα έμειναν στην επιφάνεια της γης. Μη φανταστείτε όμως ότι μοιάζουν μ’ εσάς. Δεν έχουν στόμα, μόνο μία τρύπα στην κορυφή του κεφαλιού τους. Μια φορά, ένας απ’ αυτούς βρήκε μια κυψέλη γεμάτη μέλι. Γέμισε ένα καλάθι με μέλι, το έβαλε στο κεφάλι του και μετά έκανε μια τρύπα στον πάτο του καλαθιού για να πέφτει το μέλι απευθείας στο στομάχι του. Όλοι τους έτσι παράξενοι είναι…”.

(από τους μύθους της δημιουργίας των Αβοριγίνων)55351

Διαβάστε το καταπληκτικό βιβλίο «Τα μονοπάτια των τραγουδιών» του Μπρους Τσάτουιν, εκδόσεις Χατζηνικολή, 1990. Ο Μπρους Τσάτουιν έζησε μια μυθιστορηματική ζωή, ταξιδεύοντας και γράφοντας. Περιέγραψε τους Αβορίγινες με τρόπο μοναδικό, δημιουργώντας μία νέα «σχολή» στην ταξιδιωτική λογοτεχνία. Το βιβλίο του με είχε μαγέψει όταν το διάβασα. Και κάθε φορά που το πιάνω στα χέρια μου, ταξιδεύω…Γιατί «ένα ταξίδι χιλίων μιλίων ξεκινά με ένα μόνο βήμα». Περισσότερα για τον Μπρους Τσάτουιν εδώ http://www.brucechatwin.co.uk/ και εδώ http://www.lifo.gr/mag/features/3364. Evi_monografi