Για τα παιδιά που γράφουν εξετάσεις…

chroma_the_great_book_sculpture_by_wetcanvas-d6vmfqoΉθελα απλά να σου πω ότι αυτές οι μέρες δεν είναι διαφορετικές από τις άλλες. Μην ακούς αυτούς που λένε ότι από τις επιδόσεις σου στις εξετάσεις θα εξαρτηθεί το μέλλον σου, η πορεία σου στη ζωή. Γιατί αυτές οι εξετάσεις δεν θα σε αξιολογήσουν πραγματικά. Δεν θα σου εξασφαλίσουν τίποτα, δεν θα σε χαρακτηρίσουν καθόλου. Είναι απλά ένα μικρό, αναπόφευκτο ως ένα βαθμό, εμπόδιο στο δρόμο σου. Μια χάρτινη αλυσίδα που σε κρατάει στα δεσμά της τρία και πλέον χρόνια τώρα και σύντομα θα τη σπάσεις και θα ελευθερωθείς από τα εικονικά και ανούσια δεσμά της. Γιατί κατά βάθος, το ξέρεις κι εσύ πως η αληθινή ζωή είναι αλλού…

Και μη νομίσεις ότι στα λέω αυτά κρίνοντας εκ του ασφαλούς. Πριν κάμποσα χρόνια βρέθηκα κι εγώ στη θέση σου. Δεν ήμουν η σούπερ μαθήτρια-«φυτό», δεν ήμουν η μέτρια ή η αδιάφορη μαθήτρια. Ήμουν μία συνηθισμένο έφηβη, μιας μέσης ελληνικής οικογένειας, που λάτρευε τη λογοτεχνία, τη φύση, τη μουσική και ονειρευόταν ασταμάτητα, έγραφε ασταμάτητα, τόσο στον ύπνο της όσο και στον ξύπνιο της. Ονειρευόταν να σπουδάσει λογοτεχνία και αρχαιολογία, να δει κάποτε τα ποιήματά της δημοσιευμένα, να μοιραστεί με άλλους ανθρώπους την ψίχα της καρδιάς της.

Έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις, χωρίς να έχω κάνει ούτε μία ώρα φροντιστήριο, γιατί η οικογένειά μου δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να μου το προσφέρει, αλλά και γιατί οι καθηγητές μου στο λύκειο τη διαβεβαίωναν ότι δεν το χρειάζομαι. Στην κατεύθυνση της «τρίτης δέσμης»: αρχαία ελληνικά, έκθεση, λατινικά, ιστορία. Και ξέρεις ποιο μάθημα ήταν αυτό που μου στέρησε την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο; Διαβάζοντας το σημερινό βιογραφικό μου, ίσως θα δυσκολευτείς να το πιστέψεις. Κι όμως, είναι αλήθεια: η έκθεση! Οι κυρίες/κύριοι βαθμολογητές μου χάρισαν ένα ωραιότατο 11,5. Σε ένα θέμα παρόμοιο με το φετινό, κάτι σαν «με ποια κριτήρια θα επέλεγες τους φίλους σου». Το σοκ για μένα έμοιαζε με γροθιά στο πρόσωπο. Φαντάσου ένα παιδί που το δείχνουν με το δάχτυλο από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, γιατί γράφει πολύ καλές εκθέσεις. Μία έφηβη που οι συμμαθητές της δανείζονται με τη σειρά τα τετράδιά της, για να πάρουν ιδέες στα νέα και στα αρχαία ελληνικά. Νόμιζα ότι μου έκοψαν το κεφάλι, ότι με έστησαν στα δέκα μέτρα και με εκτέλεσαν κανονικά, ότι με βρήκε κατάστηθα το βέλος του Γουλιέλμου Τέλλου. Οι άλλοι μου βαθμοί ήταν υψηλοί, όμως η έκθεση κατάφερε να μου στερήσει το όνειρο των σπουδών. Ντύθηκα στα μαύρα, μέσα έξω. Βίωσα το πένθος της αποτυχίας με ένταση, σχεδόν με απελπισία. Χάθηκα από τις παρέες. Μόνασα. Εκείνο το καλοκαίρι έπιασα την πρώτη μου δουλειά σε πολυκατάστημα. Ήθελα να βιώσω από πρώτο χέρι το πως βγαίνει ο επιούσιος. Ήθελα να ενηλικιωθώ απότομα και οριστικά. Αλλά ήθελα και να ξεθεώσω το θυμό και την απογοήτευσή μου. Έμαθα να πουλώ σερβίτσια πιάτων, μαχαιροπήρουνα, κατσαρόλες και είδη προικός. Και όταν πέρασε το καλοκαίρι, ανασκουμπώθηκα και είπα ότι θα ξαναδοκιμάσω.

Μεγάλα περιθώρια βελτίωσης της βαθμολογίας μου στα άλλα μαθήματα δεν είχα. ΟΙ βαθμοί μου ήταν πολύ καλοί. Τι να «πειράξεις»; Το 19,5 της ιστορίας και των λατινικών; Ή το 17 των αρχαίων; Η έκθεση ήταν το αγκάθι, αυτήν σίγουρα θα την ξαναέδινα. Τελικά ρίσκαρα και με τα αρχαία. Την ήθελα πολύ τη Φιλοσοφική. Και το 17 στα αρχαία έγινε 19. Αλλά δεν ήταν γραφτό να περάσω στη σχολή της πρώτης μου και διακαούς προτίμησης. Γιατί για δεύτερη συνεχή χρονιά στην έκθεση βαθμολογήθηκα με 12,5. Και πέρασα στο Παιδαγωγικό Νηπιαγωγών της Αθήνας. Η φιλόλογός μου στο λύκειο τράβαγε τα μαλλιά της. «Σε έφαγε το προσωπικό ύφος», μου είπε. «Προχώρα, παιδί μου, εσύ θα βρεις το δρόμο σου, αυτό που έχεις μέσα σου, αυτό που είσαι, κάποτε θα λάμψει. Και αυτούς τους τυπολάτρες και τους στενόκαρδους που σε βαθμολόγησαν με αυτόν τον τρόπο, θα τους διαψεύσεις οικτρά».

Γιατί στα λέω όλα αυτά και σε κουράζω, ενώ εσύ έχεις τώρα το άγχος και την αγωνία σου; Για να σου πω ότι κοιτάζοντας σήμερα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, μπορώ να του χαμογελάσω. Για να σου πω «προχώρα, παιδί μου, εσύ θα βρεις το δρόμο σου,  αυτό που έχεις μέσα σου, αυτό που είσαι, κάποτε θα λάμψει». Αρκεί να μην πάψεις ποτέ να το πιστεύεις και να αγωνίζεσαι γι’ αυτό. Να μην πάψεις ποτέ να καλλιεργείς τη γη των ονείρων σου. Αυτήν που δεν ανήκει σε κανένα εξεταστικό σύστημα, δεν ορίζεται από κανέναν διορισμένο αξιολογητή. Αυτήν που είναι η δική σου tabula rasa. Στερέωσε τον εαυτό σου και ετοιμάσου να γράψεις την ιστορία σου. Τη μοναδική και ανεπανάληπτη ιστορία της ζωής σου, που δεν θα βαθμολογηθεί από κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό σου. Από τον εαυτό σου απέναντι στον καθρέφτη του…

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις δεν είναι ούτε το τέλος ούτε η αρχή. Είναι απλώς στο έργο της ζωής σου μία -και σίγουρα όχι η σπουδαιότερη και η πολυτιμότερη- σκηνή.

Καλή επιτυχία!

Αφιερωμένο με αγάπη στον ανιψιό μου, Παναγιώτη, και σε όλα τα παιδιά που γράφουν εξετάσεις και μαζί τους και οι οικογένειές τους, όλοι όσοι τα νοιάζονται και τα αγαπούν…

Δάσκαλοι, Μαθητές, Γονείς…Όλοι ΜΑΖΙ Εμείς!

MOUSEIO_M_1Αγαπητέ Γονιέ,

Σου γράφω γιατί όσες φορές προσπάθησα να σου μιλήσω δεν με άκουγες.

Είχες υψώσει τη φωνή σαν να αγόρευες στο δικαστήριο, σίγουρος και αποφασισμένος εκ των προτέρων για την καταδίκη μου.

Αλλά όσο εσύ αγόρευες, εγώ σκεφτόμουν πως θα εξηγήσω στο παιδί σου ποιο είναι το Α και το Ω της Ζωής. Το Ω που σημαίνει και Τέλος, το έχει μέσα της, είναι το δίδυμο αδερφάκι της γέννησης. Το Α είναι μέσα στην καρδιά της, όταν ο παλμός της είναι Αγάπη.

Όσο εσύ μου κουνούσες το δάχτυλο απειλητικά, εγώ σκεφτόμουν πως θα εμφυσήσω δυνάμεις φωτοδότριες κι ελπιδοφόρες στο παιδί σου, για να αντιπαλέψει και να νικήσει τις δυσκολίες του.MOUSEIO_M_2

Όσο εσύ με ειρωνευόσουν, έστυβα το μυαλό μου να βρει τρόπους να πλησιάσω το παιδί σου ουσιαστικά, γιατί συνήθισε να ορθώνει κάστρα θυμού και να θάβει μέσα τον πολύτιμο εαυτό του, ξεχνώντας τον.

Όσο εσύ με χαστούκιζες ηθικά και ψυχικά, ανέσυρα θησαυρούς απ’ την πατρίδα Φαντασία, για να πείσω το παιδί σου να εμπιστεύεται τους ανθρώπους χαμογελώντας, αλλά και με κρίση και με φρόνηση ταυτόχρονα.

Όσο εσύ με προπηλάκιζες και πότιζες φαρμάκι την ημέρα μου ήδη από το ξεκίνημά της, με κατέκλυζε η αγωνία του αλχημιστή: θα μπορέσω άραγε και σήμερα να συγκεράσω πιθανότητες, ελλείψεις και εμπόδια για να στηρίξω τις αλήθειες του παιδιού σου;

Όσο εσύ απαξίωνες την επιστημονική μου κατάρτιση, τις δεξιότητες και τα ταλέντα μου, εγώ σκεφτόμουν σε πόση ώρα θα πάρω το αντιπυρετικό και την αντιβίωση, αφού ήρθα και πάλι άρρωστη στο σχολείο, για να μην αναστατώσω τα προγράμματά σου με την απουσία μου.MOUSEIO_M

Αγαπητέ Γονιέ,

Από σένα που είσαι πάντα δίπλα μου, που σέβεσαι, συναισθάνεσαι και εκτιμάς την προσπάθεια και τις αγωνίες μου, ζητώ μόνο συγνώμη. Ευτυχώς η δυστυχώς, σ’ αυτήν την αρένα που ονομάζεται δημόσια εκπαίδευση, ο αγώνας δίνεται πάντα υπέρ του Ασώτου. Ποτέ υπέρ ενός Στρατιώτη Αγνώστου.

Όμως σου υπόσχομαι ότι για σένα και για το παιδί σου συνέχεια θα προσπαθώ να μεταμορφωθώ. Σε στοιχείο παντοδύναμο της φύσης, Πριγκίπισσα Λουλουδένια, Βασίλισσα Λιακάδα, Νεράιδα Λίμνη, Ρήγισσα Θάλασσα, Αρχόντισσα Βροχή, Νεράιδα Ουράνιο Τόξο. Σε Βασιλιά Σύννεφο, σε Άρχοντα Μπουμπουνητό, σε Πρίγκιπα Ποτάμι, σε Ρήγα Ωκεανό. Σε Αρχόντισσα Αστραπή, σε Βασιλιά Ηφαίστειο, σε Πρίγκιπα Άνεμο, σε Βασιλιά Δέντρο, σε Άρχοντα Βουνό. Γιατί αλλιώς να κάνω δεν μπορώ. Και γιατί ξέρω πως αξίζει και πως μπορώ να τ’ αξιωθώ. Και πως θα είναι και για του παιδιού σου και για το δικό μου το καλό. Σ’ ευχαριστώ που με καταλαβαίνεις και που σε έχω αρωγό.SAKOULA_11

Η λέξη «δασκάλα»

Η λέξη «δασκάλα»
κρύβει μέσα της ένα δάκρυ και μια σκάλα.
Δάκρυ για μένα, που σου μετάγγισα ένα χρόνο την ψυχή μου.
Σκάλα για σένα, που η δρασκελιά σου έχει απότομα ψηλώσει,
γιατί αναπόφευκτα έχεις πλάι μου μεγαλώσει.

Η λέξη «δασκάλα»
κρύβει μέσα της ένα δάνειο και το «πάμε γι’ άλλα…».
Δάνειο για μένα, που θα σου χρωστώ αιωνίως το απάνεμο λιμάνι.
Το «πάμε γι’ άλλα…» για σένα,
που θα σαλπάρεις στην κοσμοθαλασσιά μ’ όλα τα σκοινιά λυμένα.SAKOULA_4

Η λέξη «δασκάλα»
κρύβει μέσα της ένα δάσος και μια γυάλα.
Δάσος για μένα, με κάθε λογής θεότητες, ξωτικά, τέρατα και σημεία.
Γυάλα για σένα, που με θόρυβο θα σπάσει,
όταν δεν θα με λες πλέον αυθόρμητα «κυρία».

Η λέξη «δασκάλα»
κρύβει μέσα της ένα «όχι δα!» και μια τραμπάλα.
Το «όχι δα!» είναι δικό σου, γιατί χωρίς αυτό δεν θα ευτυχήσεις.
Και η τραμπάλα είναι δική μου,
αφού μια πάνω και μια κάτω σκαμπανεβάζει η πυγμή κι η αντοχή μου.

Μα ένα να ξέρεις:
Όποια πόρτα στη ζωή σου κι αν χτυπήσεις,
μία δασκάλα, κάπου εκεί κοντά ή και πιο μακριά,
θα περιμένει, λιγότερο ή περισσότερο υπομονετικά,
θ’ αγωνιά, λιγότερο ή περισσότερο φανερά,
θα προσπαθεί, λιγότερο ή περισσότερο ανατρεπτικά,
ν’ αξιωθείς να την ανοίξεις.SAKOULA_5

5 Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών…

Κι εγώ κι εσύ στο ίδιο κλουβί.
Ματώνω σαν φτεροκοπώ
για να σου ανοίξω τη μικρή, κρυμμένη θύρα.
Για να σ’ αγγίξει ο ουρανός, ο ζωοδότης ο θερμός.
Για να μην έρθει η στιγμή που πικραμένος ίσως πεις
– Τι έφταιξε και τη ζωή μου λάθος πήρα;
Δεν κρύβω όπλα. Απλή καρδιά
κι ένα αστέρι φορτωμένο έχω στην πλάτη.
Γιατί πυκνώνουν τα ανήμερα σκοτάδια
κι αυτοί που κρίνουν κι επικρίνουν μ’ άδεια μάτια.

Κι εγώ κι εσύ στο ίδιο κλουβί.
Δείξε μου λίγο σεβασμό κι εμπιστοσύνη.
Δεν γράφει «θαυματοποιός»
η τσακισμένη μου ταυτότητα στην τσέπη.
Γράφει μονάχα ΠΡΟΣΠΑΘΩ
και ούτε θέλω, ούτε μπορώ,
να υποσχεθώ σε κάθε σου όνειρο μια σκέπη.
Στάσου στο πλάι μου.
Είσαι η άλλη μου η όψη.
Ήμουν εσύ, γίνε εγώ, πάρε ό,τι έχω.
Μαζί θ’ αράξουμε στο τέλος στο μιντέρι
να ξεδιαλύνουμε στο ίδιο το τραγούδι
ποιος είναι ο δάσκαλος και ποιο το μαθητούδι.

Κι εγώ κι εσύ στο ίδιο κλουβί.
Λένε τη μέρα μου πως γιόρτασαν απόψε.
Μην τους ακούς. Ψέματα λεν.
Πάει καιρός που έχω να πάω σε γιορτές.
Εσύ απλά στο πέταγμά σου προσηλώσου.
Κι όταν βρεθείς ευθυτενής,
μοναχικός ταξιδευτής
στο μονοπάτι της ζωής σου, απλά στυλώσου.

SAKOULA_3

Evi_monografi

Ξεστολίζοντας…

Οι γιορτές ήρθαν και πέρασαν όπως κάθε χρόνο. Και έμεινε η γνωστή υποχρέωση να ξεστολίσουμε το σπίτι. Που για μια οικογένεια, όπως η δική μας, με μικρό παιδί, δεν το λες απλώς στολισμένο. Γιατί εκτός από κατοικία είναι μαζί και νηπιαγωγείο και παιδική χαρά. Με όλα όσα εμπεριέχονται σε αυτά…kASTRA_Ds

Πώς τυχαίνει πάντα να στολίζω με παρέα και να ξεστολίζω μόνη; Μεταξύ μας, ίσως και να το επιδιώκω να γίνει έτσι. Θέλεις επειδή τη χαρά τη μοιράζομαι πιο εύκολα, ενώ τη λύπη θέλω να την κρατώ μόνο για τον εαυτό μου; Θέλεις επειδή ως νοικοκυρά έχω τον τρόπο μου να οργανώνω την άχαρη αυτή εργασία, ώστε να μοιάζει περισσότερο με διάλειμμα από τα συνηθισμένα παρά με αγγαρεία; Ή ίσως επειδή όταν καταπιάνομαι με πράγματα που πρέπει να γίνουν για να πάμε παρακάτω, θέλω αφοσίωση, τάξη και ησυχία; Το πιθανότερο όλα αυτά μαζί, μπορεί και άλλα που ενεδρεύουν ακόμη στη σφαίρα του ασυνείδητου.

Ξεστολίζω όπως στολίζω. Μετά μουσικής. Στην έναρξη της εορταστικής περιόδου με χριστουγεννιάτικες μελωδίες, κάλαντα, αγαπημένα κλασικά έργα. Στη λήξη, αναλόγως τη διάθεση. Σήμερα, λοιπόν, η εσωτερική μου φωνή ζητούσε επίμονα Χατζιδάκι. Μετά από σύντομο ανασκάλεμα των έργων του, κατέληξα σε ένα δίσκο που είχα καιρό να ακούσω. Χρόνια για την ακρίβεια. «Το χρυσάφι της γης». Ερμηνευτές ο Μητσιάς και η Γαλάνη. Τραγούδια σε στίχους του τεράστιου για μένα Νίκου Γκάτσου. Βάλσαμο. Τραγούδια που σπανίως ακούγονται πια στα ραδιόφωνα και στην τηλεόραση. Κατάντια. Και κρίμα.

Της_γης_το_χρυσαφι

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Και άρχισε η καθιερωμένη τελετουργία. Αποκαθήλωση. Με κάθε μπάλα, κάθε παιχνίδι, κάθε στολίδι που κατέβαζα και τοποθετούσα στην κούτα, απογυμνώνονταν οι λύπες, οι πίκρες και οι καημοί, οι ελλείψεις, οι ατυχίες και οι κακοτοπιές του χρόνου που αποχώρησε. Ενός χρόνου πολύ δύστροπου είναι η αλήθεια. Ελάχιστα τρυφερού. Ελάχιστα δοτικού. Πολύ αναποδιάρη και πολύ εσωστρεφούς. Που έκανε ό,τι μπορούσε για να εντάξει τη γαλήνη και την ευδιαθεσία μας στα συναισθήματα που απειλούνται με εξαφάνιση. Θα μου πείτε, φταίει ο ρέων χρόνος, ή ο κακός μας ο καιρός; Γιατί στραβός δεν μπορεί να είναι ο γιαλός. Μάλλον στραβά αρμενίζουμε. Και όσο προχωράμε, τόσο λιγότερο ελπίζουμε…

Τα στολίδια τακτοποιήθηκαν στην κούτα. Σειρά πήραν τα λαμπάκια. Σιγά σιγά, ξεμπερδεύτηκαν κι αυτά. Κουλουριάστηκαν με τάξη, δέθηκαν με κορδέλες, μπήκαν στα σακουλάκια τους για να ξεκουραστούν. Χιλιάδες φορές αναβόσβησαν, χρωμάτισαν την καθημερινότητά μας και μας χάρισαν λάμψη και μαγεία. Και ελάχιστες φορές μας άλλαξαν την οπτική γωνία που ατενίζουμε τα πράγματα μέσα μας και γύρω μας. Ή μήπως όχι; Κάθε πρωί, μόλις ξυπνούσε, μόλις επιστρέφαμε από έξοδο για δουλειά ή βόλτα, ακόμη κι όταν ήταν αδιάθετος από τις ιώσεις που μας ταλαιπώρησαν αυτές τις μέρες, ο μικρός μας Νικηφόρος ζητούσε επίμονα «να ανάψουμε τα φωτάκια». Και κάθε φορά που το κάναμε, δεν τσιγκουνευόταν να δείξει τον ενθουσιασμό και τη χαρά του. Πόσο συχνά μιμούμαστε άραγε τα παιδιά μας, σε αυτήν την καταπληκτική τους ικανότητα να αναγεννούν τον κόσμο κάθε στιγμή μέσα τους και να τον βλέπουν, να τον ζουν όλο και ομορφότερο;NIFADES_ASTERI

Τελευταίο αποσυναρμολογήθηκε το δέντρο. Ψεύτικο, γι’ αυτό «κόβεται» άφοβα σε κομμάτια και κρατάει χρόνια. Απέθαντο σαν και την απαρχή της ανάγκης του στολισμού. Κάθε κλαδί του και λόγος. Υπόσχεση και στόχος για τη νέα χρονιά. Θα αρμαθιάζω τις χαρές, για να φαίνονται πολλές. Θα ξεμακραίνω τις λύπες τη μια από την άλλη, για να φανούν λιγοστές. Θα διδάξω τη γλώσσα μου να στάζει μέλι ακόμη και στα δύσκολα, ακόμη και στα άδικα. Με κούρασαν οι αγένειες κι οι απρέπειες, οι έριδες και οι διχόνοιες, οι μικροπρέπειες κι οι ψυχαναγκασμοί. Ας μπουκώνει η ασχήμια και η κακεντρέχεια κάθε χαραμάδα γνήσιας ζωής. Δεν θα με μολύνει κι εμένα η σήψη κι η οιμωγή. Δεν θα το επιτρέψω, το λέω με νου και με ψυχή. Και δεν θα βγαίνω στο κουρμπέτι ποτέ πια αφελής και ασκεπής. Θα βάζω ασπίδα τους καλούς μου τρόπους. Θα απλώνω στον ήλιο τους κραταιούς μου φόβους. Για να ξεραίνονται οι χυμοί τους. Να φαντάζουν ζωϋφια άκακα, σαμιαμίδια ταπεινά μπροστά στης ύπαρξής μου την ολάνθιστη θωριά. Θα σκέφτομαι πάντα φωτεινά. Θα νιώθω ανατρεπτικά. Θα πορεύομαι με οδηγό την ανθρωπιά κι όχι μ’ ακόντια και σπαθιά. Θα εργάζομαι για να προσφέρω στην κοινή κληρονομιά κι όχι για να ταϊζω του σκότους τα θεριά. Θα παραστέκομαι, αρωγός ταπεινός και μαχητής πιστός στου Δήμου και όχι στου Τρόμου κάθε εκστρατεία. Μεγάλωσα. Μπορώ να τα διακρίνω πια. Δεν με ζαλίζουν των αφρόνων και των παραφρόνων τα κραυγάζοντα ηχεία…ILIOS_FEGGARI

Μπήκε στο χαρτόκουτό του και το δέντρο. Ασφαλίστηκε. Σύσσωμος ο χριστουγεννιάτικος στολισμός κατηφόρισε για την αποθήκη. Κι έμεινε να μαζευτεί η σκόνη της γιορτής που έγινε ήδη ανάμνηση. Μ’ ανοιχτά παράθυρα. Ν’ απογειωθεί, να ξενιτευτεί. Με αισθήματα αποδημητικά κάπου αλλού να απαγκιάσει, να ξεχειμωνιάσει. Να εναποτεθεί σε τόπους που υποφέρουν και τη χρειάζονται. Γιατί η μόνη σκόνη που τους αγκαλιάζει πλέον δίχως να τους προκαλεί δεινά, είναι εκείνη της ερήμου…

Τελειώνοντας, άφησα επίτηδες στο σαλόνι ετοιμόπλοο και φωταγωγημένο το καράβι μας. Γιατί σπίτι χωρίς καράβι στην καρδιά του, προκοπή δεν κάνει. Έτσι λέμε εμείς οι ναυτικοί, ταξιδεμένοι, θαλασσοδαρμένοι και μη. Προς μεγάλη ανακούφιση του Νικηφόρου μας, που δεν θα άντεχε δύο φωτεινές πηγές στο χώρο του να σβήσουν μαζί…Tama_Karavi

 

 

 

 

 

 

 

 

Να πως το ξεστόλισμα του σπιτιού και του χριστουγεννιάτικου δέντρου μπορεί να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως ψυχοθεραπεία. Καλές στράτες να έχουμε. Και καλές θάλασσες. Και του χρόνου, με υγεία. Και με καλή πατρίδα, σύντροφοι…

Evi_monografiΟ πίνακας είναι από τη σειρά έργων με τίτλο “Κ-άστρων Ποιήματα” της Λίας Καδέρογλου, το ασημένιο καράβι είναι τάμα από τη συλλογή του Μουσείου Μπενάκη.

Παραμονή της 28ης Οκτωβρίου 2014…

συσσίτιο-για-παιδιά-στην-ΚατοχήΣτιγμιότυπο πρώτο: η σχολική γιορτή ενός Δημοτικού Σχολείου ολοκληρώνεται. Μόλις παρακολουθήσαμε ένα συγκινητικό δίωρο υπερθέαμα – χρονικό των γεγονότων από την έναρξη του πολέμου του 1940 μέχρι την απελευθέρωση από τους Γερμανούς και την έναρξη του Εμφυλίου, με παρόντα επί σκηνής πάνω από 100 παιδιά της τετάρτης και της πέμπτης τάξης. Το αποτέλεσμα της δουλειάς δασκάλων και μαθητών είναι εκπληκτικό: ένας δημιουργικός και ευφάνταστος συγκερασμός όλων σχεδόν των τεχνών, εικαστικά, ζωντανή μουσική και τραγούδια, κινηματογράφος, θέατρο, λογοτεχνία. Το νηπιαγωγείο μας έχει προσκληθεί και παρακολουθεί από τις πρώτες θέσεις. Τα μικρά μας έχουν μείνει με ανοικτό το στόμα. Είμαι δακρυσμένη καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης και σκέφτομαι πόσο τυχεροί είναι οι συγκεκριμένοι μαθητές και οι οικογένειές τους, που τους έλαχε να έχουν τόσο καλούς και άξιους δασκάλους. Νέοι συνάδελφοι, με μεράκι και ευαισθησίες. Με όραμα για το λειτούργημά τους. Σκέφτομαι ότι δεν αρκεί να τους χειροκροτήσω. Θέλω να τους αγκαλιάσω, να τους φιλήσω, να τους συγχαρώ έναν έναν προσωπικά. Η αίθουσα είναι ασφυκτικά γεμάτη με γονείς και συγγενείς των παιδιών. Σκέφτομαι ότι θα γίνει «χαμός» μόλις τελειώσει η γιορτή. Θα παραδώσω τα νηπιάκια μας στους γονείς τους και μετά θα επιχειρήσω να το κάνω. Γιατί όλοι αυτό θα θέλουν να κάνουν. Να τους αγκαλιάσουν, να τους φιλήσουν, να τους συγχαρούν έναν έναν προσωπικά. Να τους ευχαριστήσουν για αυτό που προσέφεραν στα παιδιά τους. Και η γιορτή τελειώνει. Ο διευθυντής και οι δάσκαλοι μας ευχαριστούν που την παρακολουθήσαμε, μας εύχονται για την αυριανή μέρα. Κι αυτό που γίνεται με σοκάρει κι απομένω σε μια γωνιά να σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά μ’ εμάς τους νεοέλληνες. Γιατί όλος αυτός ο κόσμος σηκώνεται και φεύγει, εξαφανίζεται στο λεπτό, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Χωρίς ούτε ένα ευχαριστώ. Χωρίς να χαιρετήσει, να αλληλοευχηθεί. Με ένα βιαστικό, χλιαρό χειροκρότημα και με το μυαλό ήδη «να πετάει» αλλού. Όχι στα εξαιρετικά που μόλις έζησε. Αλλά στα καθημερινά, στις επείγουσες προτεραιότητες που τελικά θα ζήσει χωρίς πραγματικά να βιώσει και σίγουρα χωρίς να αξιολογήσει. Από ανάγκη; Από συνήθεια; Από άγνοια; Από περιφρόνηση; Από τί αλήθεια;Paidiki_synavlia_Iakovidis

Στιγμιότυπο δεύτερο: μετά τη σχολική γιορτή που μόλις παρακολουθήσαμε, καθόμαστε με τις συναδέλφους στην τάξη μας για να κουβεντιάσουμε θέματα του σχολείου και να προγραμματίσουμε δράσεις και αντιδράσεις. Αναφέρεται ότι ο νέος υπεύθυνος παιδείας του δήμου μας ζήτησε από όλα τα σχολεία να τον ενημερώσουν για τις ελλείψεις και τα προβλήματά τους. Είθισται κάθε νέος υπεύθυνος να το κάνει. Κι ας έχουν μαζευτεί δεκάδες πανομοιότυπες τέτοιες αναφορές στο δήμο τόσα χρόνια, μια που οι υπεύθυνοι έρχονται και παρέρχονται καμαρωτοί και ακάθεκτοι, αλλά τα προβλήματα στα σχολεία παραμένουν…Το νηπιαγωγείο μας είναι από τα πλέον προβληματικά. Φιλοξενείται σε μεγάλο σχολικό κτηριακό συγκρότημα, δεν έχει κατάλληλους και επαρκείς χώρους, υποδομές, εξοπλισμό, υλικά. Καταγράφουμε τις δυσκολίες και τις ελλείψεις. Ακούγονται και είναι βουνό. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Κι εξαιτίας της είμαστε περισσότερο ο,τιδήποτε άλλο εκτός από παιδαγωγοί. Είμαι ήδη συναισθηματικά φορτισμένη από την εμπειρία της γιορτής που σας ανέφερα παραπάνω. Και τότε ακούγεται η φράση που πάντα με πονά και με κάνει να βγαίνω από τα ρούχα μου. «Ε, τί να κάνουμε; Υπομονή. Υπάρχουν και χειρότερα». Και ξεχειλίζω σα χείμαρρος μετά από ασυγκράτητη νεροποντή. Θυμού και δακρύων. Και ακούω τον εαυτό μου να φωνάζει και να ωρύεται. Ότι εκτός από τα χειρότερα υπάρχουν και τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ. Υπάρχουν και τα ΑΡΙΣΤΑ. Υπάρχουν και τα ΙΔΑΝΙΚΑ. Γιατί επιλέγουμε πάντα να συγκρινόμαστε με τα ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ; Γιατί πιστεύουμε ότι αυτά μας αξίζουν, ότι αυτά μπορούμε, ότι αυτά είναι η μοίρα μας και το μέλλον των παιδιών μας; Πείτε μου. ΓΙΑΤΙ; Τι είδους ψυχική διαστροφή είναι αυτή που μας κατατρέχει; Μήπως μας έχουν μαγέψει οι δυνάμεις του σκότους και της μιζέριας; Μήπως είναι ένα κακό όνειρο όλο αυτό που ζούμε ΚΑΙ εξαιτίας μας; Πότε θα ξυπνήσουμε; Πότε θα σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά; Πότε θα θυμηθούμε πάλι τη φτιάξη μας; Την ουσία μας; Την αλήθεια μας; Πότε θα ξαναβρούμε τον εαυτό μας; Πότε θα το εμπεδώσουμε επιτέλους ότι δεν είμαστε ραγιάδες; Ή μήπως δεν το ξεχάσαμε ποτέ;

Παραμονή της εθνικής επετείου 1940, αυτά σκέφτομαι. Το πότε θα κάνει ξαστεριά. Και θλίβομαι και σέπομαι. Εσείς;

Xatzikiriakos_Gkikas_Xeimarros

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι πίνακες είναι η Παιδική συναυλία του Γεώργιου Ιακωβίδη και ο Χείμαρρος του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα και εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη.

Evi_monografi