Σεισμός, σεισμός! Εγκέλαδος σωστός!

Σήμερα ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με ένα Γίγαντα. Μην τρομάζετε, καλέ! Γίγαντας της μυθολογίας μας είναι. Αλλά όχι όποιος κι όποιος. Ο φοβερός και τρομερός και χοροπηδηχτός Εγκέλαδος! Αφορμή ένα βιβλίο που έφερε στην τάξη η κυρία Εύη, που εκτός από δασκάλα και συγγραφέας είναι και αχόρταγη βιβλιοφάγος. Τρώει, τρώει σελίδες γεμάτες ιστορίες και ζωγραφιές και δεν χορταίνει. Και κάνει ό,τι μπορεί για να το κολλήσει και σε μας αυτό της το χούι, η αθεόφοβη…

Τη χθεσινή ημέρα είχαμε συζητήσει για το σεισμό ως φυσικό φαινόμενο, είχαμε κάνει άσκηση σεισμού, είχαμε μάθει πως μπορούμε να προστατευθούμε αν συμβεί σεισμός την ώρα που είμαστε στο σχολείο και στο σπίτι. Είχαμε δει εικόνες από σχετικά βιβλία γνώσεων και ενημερωθήκαμε και από τη σχετική ιστοσελίδα του Οργανισμού Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας http://www.oasp.gr/. Η κυρία Εύη μας είχε υποσχεθεί ότι την επόμενη ημέρα θα διαβάζαμε το μύθο του Εγκέλαδου. Και τις υποσχέσεις της, όλα κι όλα, πάντα τις τηρεί.

egkelados

Το βιβλίο, λοιπόν, τιτλοφορείται «Η οργή του Εγκέλαδου». Το έχει γράψει ο κύριος Κώστας Πούλος, που η κυρία Εύη μας είπε ότι εκτός από εξαιρετικός συγγραφέας είναι κι εκείνος δάσκαλος, αλλά στα μεγαλύτερα παιδιά, φιλόλογος. Και το έχει εικονογραφήσει με έναν ιδιαίτερο και πολύ ξεχωριστό τρόπο η κυρία Σοφία Παπαδοπούλου. Λοιπόν, αυτό το βιβλίο μας μάγεψε. Μας το διάβαζε η κυρία Εύη και την κοιτούσαμε με ορθάνοιχτα μάτια και ακόμη πιο ορθάνοιχτο στόμα. Σκεφτείτε ότι, αν και με στόμα ορθάνοιχτο τόση ώρα, δεν βγάλαμε άχνα, εκτός από τις στιγμές που η κυρία Εύη έκανε παύση για να τη βοηθήσουμε στην ανάγνωση: όταν δηλαδή ο Εγκέλαδος φτερνιζόταν, έβηχε, πάθαινε λόξυγκα, χασμουριόταν, τεντωνόταν για να ξεπιαστεί, έτρεμε από το συνάχι, θύμωνε και κανόνιζε και μια έκρηξη ηφαιστείου, κ.λ.π.. Επίσης, όταν άναψε η Γιγαντομαχία. Μεγάλο πανηγύρι, δεν το συζητώ. Το τι βράχους και νησιά εκσφενδονίσαμε, Θεοί και Γίγαντες, ο ένας στον άλλον, δεν λέγεται (στα ψέματα εννοείται, μύτη δεν άνοιξε). Η κυρία Εύη λέει ότι είμαστε μανούλες στα ηχητικά εφέ μιας ιστορίας και ότι κανείς ηθοποιός δεν μπορεί να μας φτάσει. Μιλάμε για Όσκαρ στο τσεπάκι μας, όχι αστεία. Το πόσα καταπληκτικά και καθόλου…πληκτικά πράγματα μάθαμε από αυτό το βιβλίο, όμως, δεν θα σας το μαρτυρήσω. Θα το καταλάβετε από αυτά που κάναμε μετά την ανάγνωσή του.egkelados_1

egkelados_4egkelados_13Πρώτα συζητήσαμε πως μπορούμε να φτιάξουμε το Γίγαντα Εγκέλαδο και καταγράψαμε τις ιδέες μας. Μετά η κυρία Εύη μας έκανε έκπληξη. Είπε πως μία απ’ όλες τις ιδέες μπορούμε να την πραγματοποιήσουμε τώρα αμέσως! Και έφερε ένα ρολό χαρτί μακρόστενο σαν το δόρυ της θεάς Αθηνάς. Το άπλωσε στο πάτωμα και σηκωθήκαμε όλοι γύρω του. Διαλέξαμε το πιο ψηλό αγόρι και το πιο ψηλό κορίτσι της τάξης (ισότητα ντε), τα βάλαμε να ξαπλώσουν πάνω στο χαρτί εναλλάξ και σχεδιάσαμε το περίγραμμά τους με μολύβι. Όλοι ανεξαιρέτως! Άλλο παιδί σχεδίασε την παλάμη, άλλο το κεφάλι, άλλο την πατούσα, άλλο τη γάμπα, άλλο το μπράτσο και πάει λέγοντας. Κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος. Μετά μοιραστήκαμε σε δύο μεγάλες ομάδες στα τραπέζια και χρωματίσαμε τους δύο Γίγαντες Εγκέλαδούς μας με μαρκαδόρους. Τελικά ισχύει το «όλοι οι καλοί χωράνε» όταν υπάρχει αρμονική συνεργασία. Καθόλου δεν τσακωθήκαμε. Εντάξει, δυο τρεις φορές μόνο!egkelados_2egkelados_5egkelados_8

Την ώρα που ζωγραφίζαμε, όπως και στο διάλειμμα, στην αυλή, τραγουδούσαμε δυνατά το σύνθημά μας για το σεισμό. Τα παιδιά του Δημοτικού δίπλα έκαναν πρόβες μετά μουσικής για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, οπότε το σύνθημά μας απέκτησε και τον κατάλληλο ρυθμό. Ταράμ, ταράμ, ταράμ ταράμ ταράμ! Η κυρία Εύη μας έκανε το μαέστρο χαρωπή, αλλά εγώ την είδα που πήγε κρυφά στην κουζίνα και πήρε κι ένα ντεπόν μάξιμουμ.egkelados_10egkelados_9egkelados_11

Μετά, φτιάξαμε τον Εγκέλαδο από τουβλάκια και για θεά Αθηνά χρησιμοποιήσαμε μια κούκλα από ύφασμα και χαρτοπολτό που είχαν φτιάξει τα περσινά παιδιά και φορούσε και άσπρο χιτώνα. Ό,τι πρέπει! Έτσι, παίξαμε το μύθο. Η κυρία Εύη μας είπε ότι την άνοιξη θα επισκεφθούμε το Μουσείο της Ακρόπολης και τότε θα δούμε τη θεά Αθηνά αυτοπροσώπως. Το άγαλμά της, δηλαδή, και το…ένα πόδι του Γίγαντα Εγκέλαδου. Το γιατί θα δούμε μόνο το ένα του πόδι είναι μια άλλη ιστορία, θα σας την πω εν καιρώ.

egkelados_12Στο τέλος, μαζί με την κυρία Εύη που της αρέσει πολύ να σκαρώνει ποιηματάκια, γράψαμε κι ένα ποίημα αφιερωμένο εξαιρετικά στον Εγκέλαδο. Μετά από όλα αυτά, αν γίνει σεισμός, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα μας πιάσει πανικός. Γιατί τώρα ξέρουμε τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε για να προστατευθούμε. Και ψύχραιμα ψύχραιμα ένα μύθο στον Εγκέλαδο θα πούμε!

Πρεμιέρα για τη “Βασίλισσα Καλοφαγού”!

Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής η 16η Οκτώβρη και την τιμήσαμε όπως της άξιζε στο 2ο Νηπιαγωγείο Νέας Σμύρνης. Ο…εορτασμός κράτησε 3 ολόκληρες ημέρες και μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι το τέλος της εβδομάδας μας βρήκε χορτασμένους, χαρούμενους και ορεξάτους για πολλές πολλές ακόμη βιβλιοπεριπέτειες!kalofagou_9

Η χαρά και η έκπληξή μας ήταν μεγάλη όταν επισκέφθηκε την τάξη μας ο Μπροκολίνος! Δεν αφήσαμε την ευκαιρία να πάει χαμένη και μιλήσαμε μαζί του για τη θρεπτική αξία όλων των μελών της οικογένειάς του, των ξακουστών Λαχανικών. Μέχρι και τραγούδι του φτιάξαμε!kalofagou_10

Το τραγούδι του Μπροκολίνου
(γραμμένο περπατώντας χοροπηδηχτά και αφιερωμένο με αφάγωτη αγάπη σε όλα τα μικρά και μεγάλα παιδιά)

Σαν μπουλντόζα πάλι ρεύτηκα
και μια δίαιτα ονειρεύτηκα,
να λιγοστέψει τα βαρίδια τα κιλά μου,
για να μη γίνονται εφιάλτες τα όνειρά μου.
Κι ενώ σκεφτόμουνα Υγεία μου που να ’σαι,
έβρασε εκείνος, να μου πει πως με θυμάσαι.

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα φαγιά,
φορτωμένος συνταγές να μαγειρέψω.
Είχε πράσινα, σγουρά, πυκνά μαλλιά,
να τα κόψω, να τα φάω και να χωνέψω.

Μες στην κουζίνα μας ο φίλος αυτός
είχε γαρνίρει ένα πιάτο τελευταίο.
Κι όπως τον κοίταζα με στόμα ανοιχτό,
άρχισα, αγάπη μου, Πεινάλα να με λέω!

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα φαγιά
σε τσουλήθρα – πυραμίδα σκαλωμένος.
Μου ’πε όλα των τροφών τα μυστικά,
για να ζω παντοτινά ευτυχισμένος.

Στο τραγούδι «Ένας φίλος ήρθε απόψε» τη μουσική έγραψε ο Γιώργος Μουζάκης για την επιθεώρηση «Βίρα τις άγκυρες», που παρουσιάστηκε το 1950 στο θέατρο Βέμπο. Οι στίχοι του “κανονικού” τραγουδιού είναι του Φίλωνα Αρία. Συντονιστείτε εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=GNLrfgGDmi4!vasilissa_k

Την επόμενη μέρα ήρθε στο σχολείο μας η συγγραφέας Εύη Τσιτιρίδου. Δηλαδή βγήκε από την τάξη μας, αφού είναι η δασκάλα μας, και ξαναμπήκε (αφού πρώτα χτύπησε την πόρτα και μας ρώτησε αν θέλουμε να τη δεχτούμε, ααα όλα κι όλα με το ζόρι φιλαναγνωσία δεν γίνεται) φορώντας ένα στέμμα φτιαγμένο από τρόφιμα στο κεφάλι! Της πήγαινε, δεν λέω, αλλά πιο πολύ πήγαινε στη βασίλισσα Καλοφαγού! Ποια είναι αυτή; Ε, διαβάστε το βιβλίο για να μάθετε. Εγώ δεν είμαι μαρτυριάρα!kalofagou_1_1

Η κυρία Εύη μας διάβασε το βιβλίο της σαν ηθοποιός (καλά, κάνει κάτι απίστευτες γκριμάτσες και αλλάζει τη φωνή της για να πιστέψουμε ότι οι ήρωες είναι εκεί μπροστά μας ζωντανοί) και εμείς την ανακρίναμε κανονικά, εεε, της πήραμε συνέντευξη δηλαδή. Πως το ένα, γιατί το άλλο, γιατί και πότε έγραψε το βιβλίο, μήπως ήταν απόγευμα; Τι; Ξημερώματα ήταν; Άλλο πάλι και τούτο, που να φανταστούμε ότι η κυρία μας γράφει παραμύθια με τις κότες! Είχαμε πολλές απορίες, μας τις έλυσε όλες. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται και μερικές κυρίες έχουν μια απάντηση για όλα τα μεγάλα ερωτήματα των παιδιών. Για παράδειγμα, πως σκεφτήκατε τους Μανταλάκηδες; Έχει αδερφό η Αριάδνη; Εσείς τα τρώτε όλα αυτά που ζωγράφισε η κυρία Λέλα; Πως κολλήσατε με τη σειρά τις σελίδες του βιβλίου; Από πού της πήρε η μαμά της Αριάδνης αυτό το ωραίο στέμμα και τη βασιλική καρέκλα; Και άλλα τέτοια σημαντικά.kalofagou_7_7kalofagpu_4kalofagou_akalofagou_6

Μετά καθίσαμε στα τραπέζια και όση ώρα η κυρία Εύη έπινε νερό και φούσκωνε μπαλόνια για να ξεκολλήσουν τα μπλα μπλα μπλα με 50 παιδιά από το λαιμό της και να ξαναβρεί την κανονική της αναπνοή, ζωγραφίσαμε ό,τι μας άρεσε και μας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση από την ιστορία του βιβλίου. Ρίχναμε και καμιά κλεφτή ματιά στο τραπεζάκι με τον Μπροκολίνο που είχε γίνει κολλητός με τον Μπαλονάκη και τον Μανταλάκη πλάι στην πυραμίδα. Όχι του Φαραώ, καλέ! Μα τόσο άσχετοι είστε; Της Υγιεινής Διατροφής ντε!kalofagou_5kalofagou_3_3kalofagou_2_2

Την επόμενη μέρα μερικοί ήρθαμε στο σχολείο με τη «Βασίλισσα Καλοφαγού» στο χέρι για αφιέρωση από την κυρία μας που είναι διπλή – και κυρία δασκάλα και κυρία συγγραφέας – και εκείνη καμάρωνε και χαμογελούσε σαν να της καθαρίζανε αυγά, παρόλο που είχε τη μέση της και πόναγε πολύ. Μετά, μαζευτήκαμε στην παρεούλα και παίξαμε τρία απίθανα παιχνίδια με τον Μπροκολίνο και τους υπόλοιπους ήρωες του βιβλίου. Ήταν φανταστικά! Την κερδίσαμε σε όλα την κυρία δασκάλα – συγγραφέα!omades_trofonkalof_bkalof_d

Στο πρώτο, χωρισμένοι σε ομάδες, βρήκαμε ό,τι φαγώσιμο παιχνίδι υπήρχε στην τάξη μας και στρώσαμε τραπέζι για πικ νικ στο πάτωμα. Αλλά δεν αραδιάσαμε τα τρόφιμα ανακατεμένα, όχι. Τα χωρίσαμε στις ομάδες τους κι αυτά. Είπαμε από ποια πρέπει να τρώμε πιο πολλά από ποια λιγότερα, από ποια πολύ λίγα. Γιατί πρέπει να τρώμε ποικιλία τροφών, να μην παραμελούμε καμία ομάδα, αν θέλουμε να έχουμε γερό σώμα, κοφτερό μυαλό και καλή διάθεση καθημερινά. Να πίνουμε νερό, να κάνουμε και γυμναστική. Είπαμε ποια είναι τα αγαπημένα μας φαγητά. Προς μεγάλη έκπληξη της κυρίας μας, περισσότερους ψήφους πήραν τα γιουβαρλάκια, νικώντας κατά κράτος τα μακαρόνια με κιμά, αγαπημένο παραδοσιακά φαγητό των περισσότερων παιδιών της χώρας! Η κυρία μας δήλωσε εντυπωσιασμένη από το αναπάντεχο αυτό αποτέλεσμα και μας έδωσε θερμά συγχαρητήρια.arithmoi_kaloffrouta_laxanikaarithm_kalofkalof_arithmpaixni_kalofteliko_paixni

edo_nipiagogeioΣτο δεύτερο παιχνίδι ανακατέψαμε φρούτα και λαχανικά με τους αριθμούς. Η κυρία Εύη έχει γράψει και ένα βιβλίο με δραστηριότητες και ασκήσεις που το λένε «Εδώ Νηπιαγωγείο!». Από εκεί μέσα πήρε τα 10 Παιχνιδοποιηματάκια της (άλλη λόξα κι αυτή, να μας φλομώνει με ποιήματα στην τάξη) και τα έκανε επιτραπέζιο παιχνίδι. Είπαμε δυνατά το ποιηματάκι κάθε αριθμού, γελάσαμε, το παίξαμε με παντομίμα, «γεμίσαμε» το κουτάκι του με τα αντίστοιχα φρούτα και λαχανικά του. Τη νικήσαμε και σ’ αυτό, αλλά πάλι δεν ησύχασε.pyramida_touvlakiakataskevi_pyramidaspyramida

kalofagou_8_8Έτσι κι εμείς, κατασκευάσαμε μία πυραμίδα από τα τουβλάκια μας, κόψαμε τα διάφορα τρόφιμα από σελίδες με εικόνες που βρήκαμε και τυπώσαμε από τον υπολογιστή και συμπληρώσαμε όσα δεν βρήκαμε με δικές μας ζωγραφιές. Μετά τα κολλήσαμε στην τούβλινη πυραμίδα μας με τη σειρά, ανά ομάδα, όπως είναι το σωστό. Οπότε η κυρία – συγγραφέας μας πείστηκε ότι το εμπεδώσαμε το μάθημα και μας άφησε επιτέλους ήσυχους. Περιττό να σας πω ότι αυτές τις τρεις μέρες που γιορτάζαμε τη διατροφή, τρώγαμε και το δεκατιανό και το μεσημεριανό μας με απίστευτη όρεξη. Μεγαλύτερη από ποτέ! Γιατί το φαγητό δεν ήταν πια για μας απλώς μια καθημερινή, απαραίτητη συνήθεια. Έγινε γνώση, παιχνίδι, χαρά. Το διασκεδάσαμε πραγματικά! Και μπουκώσαμε και τους γονείς μας στο σπίτι με τρομερές πληροφορίες για τη διατροφή. Ψου ψου ψου και ψι ψι ψι ήταν αυτό το τριήμερο συνέχεια με την κυρία Εύη στην πόρτα του σχολείου. Όλο κάτι μαγειρεύουν αυτοί οι μεγάλοι πίσω από την πλάτη μας!spit_kalofkalof_markalof_mankal_diast

kalof_ioanΕδώ θα σας αφήσω γιατί λέγε λέγε και γράφε γράφε για το φαγητό μου άνοιξε η όρεξη. Πάω να παίξω εξερεύνηση ντουλαπιών και ψυγείου στην κουζίνα. Αλλά πριν φύγω, σημειώστε κάτι για να το μάθετε κι εσείς: Καλοφαγάς και καλοφαγού δεν είναι αυτός κι αυτή που τρώνε πολύ, αλλά αυτός κι αυτή που τρώνε σωστά και άρα καλά. Κι έχουν γεμάτη αλλά όχι τεράστια, ούτε σχεδόν αόρατη κοιλιά!kalofagou

 

 

ΜΕ ΤΑ γονίδια ΑΛΛΑΓΜΕΝΑ!

2091Αγαπητοί μου τηλεθεατές, κυρίες και κύριοι, καλημέρα σας από το Νικόλα Ταψή, δηλαδή την αφεντιά μου. Στη σημερινή μας εκπομπή «Στο μάτι της κουζίνας» θα ασχοληθούμε με ένα φλέγον και κάπως…δύσπεπτο ζήτημα της εποχής μας, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα. Στο στρωμένο, εεε στρογγυλό μας τραπέζι έχουμε καλεσμένους τη συνάδελφο ερευνήτρια Βαγγελίτσα Ανησυχίδου, τον επίτιμο καθηγητή Βιολογίας κύριο Περικλή Σαλάτογλου, τη διαιτολόγο κυρία Ρόιδω Βαλεφάβα και το διευθυντή δημοσίων σχέσεων της εταιρείας «Σπορέξ» κύριο Μικέ Φαταούλα. Στα γνωστά τηλέφωνα της εκπομπής μπορείτε να απευθύνετε τα ερωτήματά σας στους καλεσμένους μας.

Κι ας έρθουμε στην πρώτη καλεσμένη μας. Γιατί, βρε Βαγγελίτσα μου, φαγώθηκες να κάνουμε εκπομπή με αυτό το θέμα;article8460_1392146557.w_l

Β.Ανησ.: Κατ’ αρχήν, κ. Ταψή μου, σ’ ευχαριστώ που με κάλεσες στην εκπομπή σου. Ο βασικός λόγος που σ’ έψηνα τόσον καιρό να ερευνήσουμε το θέμα αυτό, είναι οι απορίες και η ανησυχία τόσο η δική μου, όσο και άλλων ερευνητών. Τι είναι τα «μεταλλαγμένα» ή «γενετικώς τροποποιημένα τρόφιμα»; Τρώγονται; Όταν τρώγονται χωνεύονται; Κι αν ναι, μήπως αυτό είναι επικίνδυνο για την υγεία μας και για το περιβάλλον; Ποιος τα δημιούργησε και γιατί; Πώς μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε από τα υπόλοιπα τρόφιμα;

Ν.Ταψής: Σιγά Βαγγελίτσα μου, μία-μία οι ερωτήσεις. Άλλωστε έχουμε κοντά μας τον καθηγητή κ. Σαλάτογλου, ειδικό για να μας δώσει τις σωστές απαντήσεις. Τι λέτε κι εσείς κ. καθηγητά μου;metallagmena-genetika-tropopoiimena-trofima

Π.Σαλάτ.: Βεβαιότατα κ. Ταψή μου, τα ερωτήματα είναι πολλά και χμ, καυτά -με εννοείτε; Ας αρχίσουμε από το πρώτο. Τα γενετικώς τροποποιημένα τρόφιμα είναι τρόφιμα που τους έχουμε ελαφρώς αλλάξει τα…φώτα, χμ, τα γονίδια -με εννοείτε; Δηλαδή, έχουμε επέμβει επιστημονικώς κι έχουμε αντικαταστάσει ένα ή περισσότερα από τα γονίδιά τους με άλλα, που προέρχονται από ποικίλους άλλους οργανισμούς, έτσι ώστε να τα εφοδιάσουμε με καινούργιες ιδιότητες, όπως μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στα ζιζάνια και στις δυσμενείς κλιματολογικές συνθήκες, καλύτερη εμφάνιση, εντονότερη γεύση κ.τ.λ. –με εννοείτε;

Β.Ανησ.: Δεν μας το κάνετε λίγο πιο λιανά αυτό, κ. Σαλάτογλου;

Ρ.Βαλ.: Τι πιο λιανά, καλή μου, άλλο ντομάτα κι άλλο πατάτα! Εδώ κάνουν ενέσεις στα σιτάρια για να μυρίζουν σα φουντούκια και διασταυρώνουν τον καπνό με γονίδια πυγολαμπίδας, για να φωσφορίζει όταν θέλει πότισμα, ή όταν προσβάλλεται από ζιζάνια! Πώς να φτιάξω μετά εγώ ασφαλείς δίαιτες για τις πελάτισσές μου, όταν χάνει ο σπόρος το φυτό και το φυτό το σπόρο;GMO_apple_11

Ν.Ταψής: Είναι αλήθεια αυτό κ. Φαταούλα μου; Τι υποστηρίζει η εταιρεία σας, η «Σπορέξ»;

Μ.Φατ.: Η «Σπορέξ», κ. Ταψή μου, υποστηρίζει την πρόοδο και την ανάπτυξη. Δεν μπορεί την εποχή της παγκοσμιοποίησης να μας κάνουνε κουμάντο τα μπιζέλια κι οι ανανάδες. Η επιστήμη θα μας οδηγήσει σ’ ένα καινούργιο, αστραφτερό μέλλον, όπου όλα θα τρώγονται κι όλα θα χωνεύονται…

Β.Ανησ.: Αφού πρώτα όλα θα μεταλλάσσονται, όπως συμφέρει σε μερικούς μερικούς; Και νομίζετε ότι η φύση θα το καταπιεί εύκολα και χωρίς συνέπειες αυτό το…φρούτο;

Kartinki, prikoly, video, anekdoty, foto, zvjozdy, shutki, jumor, na www.zapilili.ru demotivatory fotozhaba videozhaba

Π.Σαλ.: Αν μου επιτρέπετε, ως καθηγητής Σαλάτογλου έχω ήδη κάποιες επιφυλάξεις για την ασφάλεια και τη σκοπιμότητα του εγχειρήματος αυτού. Διότι όταν παραβιάζουμε τους κανόνες της φύσης, διαταράσσεται επικίνδυνα η οικολογική ισορροπία. Εάν οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί έρθουν σε επαφή με τους «καθαρούς», θα παραβιαστεί η αλυσίδα της ζωής -με εννοείτε; Και τότε ποιος ξέρει τι έχουν να δουν τα μάτια μας…-με εννοείτε;

Ρ.Βαλ.: Σημεία και τέρατα, κυρίες μου και κύριοι! Λαχανικά-ράμπο που θα σκοτώνουν από μόνα τους τα ενοχλητικά έντομα, σπόρους-καμικάζι που, αφού φυτρώσουν μια φορά, θα αυτοκαταστρέφονται για να αναγκάζονται να αγοράζουν καινούργιους κάθε χρόνο οι αγρότες, βαμβάκι μπλε ώστε να φτιάχνονται τα μπλου-τζην απευθείας χωρίς βαφή και πατάτες «δύο σε ένα», που θα εμπεριέχουν το εντομοκτόνο τους και δεν θα χρειάζονται ψεκασμό!metallagmena

Ν.Ταψής: Κι η υγεία μας; Αυτή η πολύτιμη υγεία του ανύποπτου καταναλωτή δεν θα τα…παίξει -συγχωρήστε μου την έκφραση- με όλα αυτά τα διαβολικά ανακατέματα;

Μ.Φατ.: Ας μην είμαστε υπερβολικοί, αγαπητοί μου. Κάτι μικροαλλεργίες που μπορεί να εμφανιστούν, θα βάλουν φρένο στη μεγαλύτερη εποποιία όλων των εποχών, την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση; Έχετε αμφιβολίες ότι η βιοτεχνολογία στοχεύει στο καλό της ανθρωπότητας; Ακόμη και οι λαοί που λιμοκτονούν στις φτωχότερες χώρες του πλανήτη θα χορτάσουν! Τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα θα είναι όλο και πιο φτηνά, όλο και πιο ανθεκτικά, όλο και πιο γευστικά, όλο και πιο εμφανίσιμα, όλο και πιο τέλεια…

Β.Ανησ.: Όλο και περισσότερο προϊόντα κι όλο και λιγότερο τρόφιμα!

Ν.Ταψής: Αγαπητοί μου καλεσμένοι, με ειδοποιούν από την αίθουσα σύνταξης, ότι θα συνδεθούμε ζωντανά με μια κάπως περίεργη συνομιλήτρια. Και να, στο παράθυρο της εκπομπής μας μια…ntomates2701-540x367

Μεταλλαγμένη Ντομάτα: «Είμαι μια μετα-ντομάτα
από μόνη μου σαλάτα!
Μου ’χουν μπλέξει τα γονίδια
και με ζώσανε τα φίδια…

Η φλούδα μου γυαλιστερή,
κι αργώ να ωριμάσω,
μα με φωνάζουν άνοστη
και μου ’ρχεται να σκάσω!».

Π.Σαλ.: Μα είναι δυνατόν! Μια ντομάτα που μιλάει με στιχάκια -με εννοείτε; Εδώ Σαλάτογλου, καθηγητής βιολόγος. Με ποιο γονίδιο σας μετάλλαξαν εσάς αγαπητή μου;

Μ.Ντομ.: «Με το γονίδιο της ομοιοκαταληξίας
κι είμαι μεγάλος ταραξίας!
Δεν έχω και σπόρους, γιατί κάτι γερόντια
παραπονιόνταν πως τους μπαίνανε στα δόντια!».GMO-Mango-Peas

Ρ.Βαλ.: Αίσχος, είναι και αναιδέστατη! Που να δείτε και τι άλλες διασταυρώσεις έχουν να γίνουν! Και μάλιστα όχι μόνο σε φυτά, αλλά και σε ζώα και -γιατί όχι- σε ανθρώπους. Σόδομα και Γόμορρα σας λέω!

Β.Ανησ.: Ευτυχώς που ο Νώε δεν ζει στην εποχή μας. Δε θα ’ξερε ποιον να μαζέψει ως είδος αντιπροσωπευτικό στην Κιβωτό και ποιον ν’ αφήσει να χαθεί στον κατακλυσμό…

Ν.Ταψής: Αγαπητοί μου τηλεθεατές, ο χρόνος μας τελείωσε και φοβάμαι πως η κατάσταση μπορεί και να έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Γι’ αυτό διαβάζετε προσεκτικά τις ετικέτες των τροφίμων που αγοράζετε. Κάντε ερωτήσεις, μην τρώτε αδιαμαρτύρητα ό,τι σας σερβίρουν. Η άγνοια και η αδιαφορία μας παραμορφώνουν! Ενοχλήστε τους αρμόδιους. Ενημερωθείτε και αντιδράστε. Γιατί μόνο μια κοινωνία συνειδητοποιημένη δεν έχει φόβο να καταντήσει γενετικώς τροποποιημένη!

ΤΕΛΟΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ

apple with orange content

Ο διαφορετικός Ε-Αυτός μας

autosΕίναι δύσκολο να διοχετεύσεις σε ένα ανάγνωσμα -που μάλιστα αφορά κυρίως στα παιδιά- ιδέες, αξίες και έννοιες που δεν αποτυπώνονται και δεν γίνονται αντιληπτές με τρόπο αποκλειστικά ορθολογικό και «χειροπιαστό» στην καθημερινότητά μας, αλλά απευθύνονται πρωτίστως στον ψυχισμό, στα συναισθήματα, στο ένστικτο και στην πνευματικότητα κάθε αναγνώστη. Και είναι άπειρες φορές πιο δύσκολο να μιλήσεις για τη διαφορετικότητα και τις σύμφυτες εκφάνσεις της, όπως τη βιώνεις ο ίδιος ή κάποια οικεία σου πρόσωπα, εξαιτίας κάποιου θέματος υγείας.

Τα τελευταία χρόνια υποδεχόμαστε στις σχολικές τάξεις όλο και περισσότερα διαφορετικά παιδιά. Η προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε τις ιδιαιτερότητες και τις δυσκολίες τους και να τους προσφέρουμε αυτό που πραγματικά θα τα βοηθήσει να προχωρήσουν τη ζωή τους παρακάτω όντας ο καλύτερος εαυτός τους, γιγαντώνεται και δεν μας αφήνει περιθώρια να κλείσουμε τα μάτια ή να παραμείνουμε προσκολλημένοι σε παλιές «ευκολίες» και παρωχημένες τακτικές. Έτσι, βρίσκεται σε εξέλιξη μία διαρκής αναζήτηση προσιτής και διαθέσιμης στον μη ειδικό βιβλιογραφίας, καθώς και εύχρηστων μεθοδολογικών εργαλείων και επαρκούς και κατάλληλου παιδαγωγικού υλικού, που θα μας προσφέρουν τα κατάλληλα ερεθίσματα, δυνατότητες και ευκαιρίες ώστε να δράσουμε αποτελεσματικά ως παιδαγωγοί, ως εμψυχωτές, ως γονείς και συγγενείς, ως συνάνθρωποι.

Ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και βρήκα εξαιρετικό για τον τρόπο με τον οποίο πραγματεύεται το θέμα του αυτισμού, είναι Ο Αυτός, του Πέτρου Πουλάκη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, σε εικονογράφηση του Βασίλη Παπατσαρούχα. Θεωρώ ότι είναι η καλύτερη ιστορία για παιδιά με αυτό το ευαίσθητο θέμα, που έχω εντοπίσει και διαβάσει ως τώρα στην ελληνική εκδοτική παραγωγή.

Η δράση εξελίσσεται στη φύση και ειδικότερα στον μικρόκοσμο της θαλάσσιας χελώνας, εύρημα που αυτομάτως κάνει το βιβλίο πολύ ελκυστικό για τα παιδιά, αφού ο,τιδήποτε αφορά στο φυσικό περιβάλλον και τα πλάσματά του πάντα τα ενδιαφέρει και τα χαροποιεί. Η κυρία Πηνελόπη, μια υπέροχη θαλάσσια χελώνα, γεννάει 75 αυγά στην φιλόξενη αμμουδιά! Ως στοργική μητέρα περιμένει με αγωνία να σκάσουν μύτη τα χελωνάκια της. Κι όταν αυτό συμβαίνει, είναι εκεί για να δώσει από ένα όνομα στο καθένα και μαζί τις πρώτες «οδηγίες» επιβίωσης. Αλλά η πρώτη επαφή με ένα από τα χελωνάκια της δεν θα είναι η αναμενόμενη:

«Ήταν έτοιμη να τα πάει για την πρώτη τους βουτιά στη θάλασσα, όμως ένας περίεργος θόρυβος την έκανε να γυρίσει πίσω.
Κρρριιιουουουίκ!
«Τι ’ναι αυτό;» φώναξε ξαφνιασμένη.
«Αυτό, αυτό, αυτό, αυτό, αυτό…» ακούστηκε μια τσιριχτή φωνή να επαναλαμβάνει την τελευταία λέξη της μαμάς Πηνελόπης σαν να ήταν ηχώ.
Και ξεπρόβαλε ένα μικρούτσικο χελωνάκι…».

Από αυτή τη στιγμή θα ξεκινήσει η συνεχής προσπάθεια της μαμάς Πηνελόπης και των υπόλοιπων παιδιών της να επικοινωνήσουν με το χελωνάκι που δεν συμπεριφερόταν όπως τα άλλα. Με το χελωνάκι που δεν άκουσε το όνομα «Γιάννης» που του έδωσε η μαμά του, που δυσκολευόταν να σταθεί στη σειρά όπως τ’ αδέρφια του, που αδυνατούσε να ακολουθήσει πιστά και συγκροτημένα τις οδηγίες της, που επέμενε και αποτολμούσε να κάνει πράγματα που δεν έκαναν τα αδέρφια του, που αντιλαμβανόταν τον κόσμο γύρω του με ένα διαφορετικό, «μυστηριώδη» και συχνά ακατανόητο και απαράδεκτο τρόπο για τους όμοιούς του. Και που τελικά αποδέχθηκε ως προσωπική ταυτότητα την πρώτη λέξη που είπε μόλις αντίκρισε τον κόσμο: «Αυτός».

Ο Αυτός είναι από μόνος του ένας διαφορετικός κόσμος. Για τα περισσότερα αδέρφια του απόκοσμος και απόμακρος, απογοητευτικός και απροσδιόριστος. Η μητέρα του τον αγαπά όπως όλα τα παιδιά της. Μυριάδες συναισθήματα, θετικά και αρνητικά, την κατακλύζουν στον αγώνα της να τον καταλάβει και να τον βοηθήσει. Προσπαθεί να αναμετρηθεί ταυτόχρονα με τον πόνο, τη λύπη, την περιέργεια, το θυμό, την ανησυχία, το φόβο, την ενοχή, την αμηχανία, την υπομονή, την ελπίδα, την προσμονή…Να οχυρώσει τον εαυτό της απέναντι σε όλα τα τεράστια ΓΙΑΤΙ που τη βασανίζουν. Αλλά η αδερφή του, η Βαγού, προσπαθεί να τον πλησιάσει με έναν άλλο τρόπο, τον ακριβώς αντίθετο από εκείνον των αδερφών της, συχνά και της μητέρας της. Έχοντας αποδεχτεί ως φυσιολογική, έχοντας ακόμη και θαυμάσει τη διαφορετικότητά του. Ο Αυτός -προσπαθεί να τους εξηγήσει- δεν είναι διαφορετικός, αλλά εξαιρετικός. Εξαίρεση στον κανόνα, ναι, αλλά όχι με αρνητικό πρόσημο. Εξαίρεση…εξαιρετική!

Πως φτάνει σε αυτό το συμπέρασμα; Με την υπομονή, την εξυπνάδα, την παρατηρητικότητα και την απέραντη αγάπη της. Η Βαγού προσφέρει ποιοτικό χρόνο στη σχέση της με τον Αυτό. Και τον προσφέρει με πραγματικό ενδιαφέρον. Στέκεται στο πλάι του ισότιμα, τον προστατεύει διακριτικά από την άγνοια, τις επικρίσεις και τις επιθέσεις των άλλων αδερφών. Προσπαθεί με ειλικρίνεια και αγνή, αφειδώλευτη αγάπη να κατανοήσει τον τρόπο που σκέφτεται και λειτουργεί, να ερευνήσει το πώς θα μπορέσει να σχετιστεί μαζί του πιο λειτουργικά, σεβόμενη ταυτόχρονα τις ιδιαιτερότητές του. Το σημαντικότερο όπλο σε αυτήν της την προσπάθεια είναι η συστηματική παρατήρηση της συμπεριφοράς του. Αυτή θα τη βοηθήσει να «εξιχνιάσει» πολλές από τις συμπεριφορές του, που εύκολα και αβασάνιστα χαρακτηρίζονται από τους πολλούς ως ακατανόητες, ενοχλητικές, αδιάφορες έως και παραβατικές. Το επιστέγασμα της προσπάθειάς της, που περιγράφει με πολύ παραστατικό, χαριτωμένο και τρυφερό τρόπο τι σημαίνει ενσυναίσθηση, είναι η ενέργειά της να μπει κυριολεκτικά μέσα στο καβούκι του Αυτού. Κοιτώντας τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια, θα αποκρυπτογραφήσει τον τρόπο με τον οποίο εκείνος βιώνει, αντιλαμβάνεται, κατανοεί, ερμηνεύει, εκφράζει και επικοινωνεί αυτό που συμβαίνει γύρω του. Και θα γίνει ο καταλύτης στην αποκατάσταση της σχέσης του με τη μητέρα και τα υπόλοιπα αδέρφια τους.

«…Η Βαγού δεν πίστευε στα μάτια της. Ανακάλυψε πως το καβούκι του Αυτού ήταν διάφανο! Μπορούσε από κει μέσα να βλέπει και να παρακολουθεί τα πάντα, μόνο που τα έβλεπε όλα διαφορετικά. Γιατί το καβούκι του ήταν σαν ένας τεράστιος μεγεθυντικός φακός! Μέσα εκεί πραγματικά χωρούσε ολόκληρος ο κόσμος, αλλά κομματιασμένος σ’ εκατομμύρια λεπτομέρειες. Κοιτώντας ένα δέντρο, η Βαγού δεν έβλεπε μόνο το δέντρο, την επόμενη στιγμή έβλεπε σε μεγέθυνση κάθε φύλλο, και μετά ήταν σαν να ερχόταν το φύλλο ακόμα πιο κοντά, κι έβλεπε τις ίνες και τα νεύρα του και τις σκονίτσες πάνω του σαν μεγάλες πέτρες.
Όταν κοιτούσε κάποιο πράγμα, τόσο αυτό μεγάλωνε, και η Βαγού αντίκριζε ένα σωρό σημαντικές και ασήμαντες λεπτομέρειές του.
«Τόσα πολλά πράγματα χρήσιμα κι άχρηστα μαζί! Χάνεσαι! Δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις, τι να πρωτοπροσέξεις!» μονολόγησε…».

Ο Πέτρος Πουλάκης γράφει με ευαισθησία και γνώση. Ο λόγος του είναι απλός, προσιτός, κατανοητός. Η ιστορία του Αυτού εξελίσσεται κλιμακωτά, ήπια, χωρίς να προκαλεί έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις στον αναγνώστη, κάτι που θα τον αποπροσανατόλιζε από την ουσία του θέματος. Και έτσι, σιγανά και απαλά, αλλά με ενάργεια, εγκυρότητα και πληρότητα, τον προετοιμάζει για τη μεγάλη ανατροπή: αυτήν που θα μετατρέψει έναν φαινομενικό αντιήρωα σε πραγματικό ήρωα. Έναν «αρνητικό» -με το συμβατικό τρόπο σκέψης- πρωταγωνιστή σε θετικό αγωνιστή, άξιο ευρύτερης αποδοχής, ανυπόκριτου θαυμασμού και αληθινής αγάπης, χωρίς τα συνήθη φτιασιδώματα συγκαλυμμένης λύπησης, αμηχανίας, διδακτισμού, καθωσπρεπισμού και ενοχών. Αγάπης που προσφέρεται αυθόρμητα, ισότιμα, λειτουργικά και τελικά φυσιολογικά και όχι από ελεημοσύνη, υπολογισμό, τακτικισμό, ή από ανάγκη και υποχρέωση.

Το κείμενο του Πέτρου Πουλάκη συνιστά ένα θαυμάσιο και αποτελεσματικό εργαλείο συμβουλευτικής, εκπαίδευσης και εμψύχωσης για το θέμα του αυτισμού. Μπορεί να αξιοποιηθεί ποικιλοτρόπως από κάθε νηπιαγωγό και δάσκαλο στην τάξη του, να αποτελέσει την αφορμή για εκπόνηση σχετικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων, να γίνει μοχλός συνεργασίας και αλληλοεπίδρασης με φορείς και με την ευρύτερη κοινότητα του κοινωνικού σχολείου, συνδυάζοντας τη φιλαναγνωσία με την αγωγή υγείας, την περιβαλλοντική, αισθητική και πολιτιστική εκπαίδευση. Και κυρίως να βοηθήσει στην καλλιέργεια και εδραίωση του θετικού και ευφρόσυνου παιδαγωγικού κλίματος που -ανεξαρτήτως του ρόλου μας- όλοι έχουμε ανάγκη στη σχολική καθημερινότητα: μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς, ειδικοί θεραπευτές, εξωτερικοί συνεργάτες.

Η εικονογράφηση του βιβλίου από τον ξεχωριστό και ταλαντούχο Βασίλη Παπατσαρούχα δένει αρμονικά με το κείμενο. Ανακουφίζει την απολύτως δικαιολογημένη συναισθηματική διέγερση του αναγνώστη, υποστηρίζει την κατανόηση και εμπέδωση των γνωστικών στοιχείων, πληροφοριών, αξιών και νοημάτων κατά την εξέλιξη της ιστορίας. «Παίζει» με το κείμενο, όπως αρέσει στα παιδιά, διεγείροντας την περιέργεια, την παρατηρητικότητα και τη φαντασία τους. Κάθε εικόνα του καλού και όμορφου αυτού βιβλίου τα προκαλεί να φτιάξουν μια δική τους ιστορία μέσα στην ιστορία, είτε με την ηθελημένη αφαιρετικότητά της, είτε με τις μικρές, ιδιαίτερες και κάποτε απροσδόκητες λεπτομέρειες-πινελιές της. Τα χρώματα είναι καθαρά, φωτεινά, αποπνέουν γαλήνη, αισιοδοξία, γλυκύτητα. Ολοκληρώνεις την ανάγνωση του βιβλίου και το συναίσθημα που σε διακατέχει ως κατακλείδα πρόταση των δημιουργών του είναι η χαρά και η ελπίδα. Η πίστη ότι κάθε δύσκολη στιγμή, κάθε τι που βιώνουμε ως πρόβλημα, μπορεί να κυοφορεί ένα θαύμα, έναν μυστικό κώδικα επιβίωσης και επικοινωνίας που καλούμαστε να ανακαλύψουμε και να σεβαστούμε, να μοιραστούμε και να απολαύσουμε. Αρκεί να θέλουμε να το αναγνωρίσουμε ως τέτοιο ανάμεσα στις καθημερινές μας περιπλανήσεις. Αρκεί να πιστεύουμε ότι αξίζει, ότι έχει νόημα για μας να το ζήσουμε…

Η διαφορετικότητα ζει, λειτουργεί, εκφράζεται και δημιουργεί ανάμεσά μας. Άλλοι από μας τη θεωρούν ενοχλητική και προβληματική. Άλλοι χαρισματική και δώρο Θεού. Άλλοι δυσκολεύονται να την κατατάξουν, γιατί επιμένουν να το κάνουν χρησιμοποιώντας μόνο το μυαλό τους. Άλλοι παραμένουν ουδέτεροι, αδιάφοροι, τυπικοί απέναντί της, ο καθένας για τους λόγους του. Άλλοι αποφεύγουν ακόμη και να την πλησιάσουν, από άγνοια, αμηχανία, αδεξιότητα. Άλλοι τη λυπούνται και θλίβονται, νομίζοντας πως έτσι τη συμπονούν. Αλλά η διαφορετικότητα δεν χρειάζεται τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι τόσο ουράνια, τόσο υδάτινη, τόσο γήινη, όπως όλοι μας. Είναι το παιδί που είμαστε, που έχουμε, που μπορεί να αποκτήσουμε, ή να κληθούμε να εκπαιδεύσουμε. Είναι ο ενήλικος με τον οποίο μπορεί να σπουδάσουμε παρέα, να συνταξιδέψουμε, να συνεργαστούμε επαγγελματικά μαζί του. Είναι το άλλο μας μισό, που σε ανύποπτο χρόνο μπορεί να ερωτευθούμε και να συμπορευτούμε μαζί του στη ζωή. Είναι η επαφή και η σύνδεση με τον καλύτερο εαυτό μας. Η ικανότερη και επαρκέστερη αξιολόγηση του δείκτη ανθρωπιάς μας.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τις εκδόσεις ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ για την προσφορά σε όλους μας αυτού του εξαιρετικού βιβλίου. Και να ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου πάντα τέτοια…

 

Τραγουδάτε στο μπάνιο;

Επειδή ζούμε ένα μακρύ, αλλιώτικο καλοκαίρι και οι διακοπές θα αργήσουν λιγάκι ακόμη, ενώ για κάποιους μπορεί και να μην προκύψουν τελικά, τι θα λέγατε να δροσιστούμε, πλατσουρίζοντας στις μπανιέρες διαφόρων λαών και εποχών; Χνουδωτή πετσέτα στο λαιμό, σαγιονάρες, μια καθαρή αλλαξιά ρούχα και φύγαμε!to banio

Στην Κρήτη και στην Αίγυπτο
Στα 1800 π.Χ. η βασίλισσα και οι πριγκίπισσες της Κνωσού, όταν ήθελαν να πάρουν το μπάνιο τους, αποσύρονταν στα ιδιαίτερα διαμερίσματά τους μαζί με τις πιστές τους υπηρέτριες. Οι μπανιέρες τους ήταν πήλινες και ζωγραφισμένες με έντονα χρώματα και σχέδια εμπνευσμένα από τη ζωή τη φύση. Απέναντι, στην Αίγυπτο, ο ποταμός Νείλος υπήρξε ανέκαθεν η υπαίθρια, κοινόχρηστη μπανιέρα των φτωχών. Οι πλούσιοι Αιγύπτιοι, βλέπετε, διέθεταν συνήθως ντους! Αποτελούνταν από ένα λείο πέτρινο δίσκο, ο οποίος συνδεόταν με ένα υπόγειο πιθάρι, όπου συγκεντρώνονταν τα απόνερα. Η διαδικασία ήταν απλή: στέκονταν πάνω στο δίσκο και οι υπηρέτες έχυναν πάνω τους το νερό. Οι ιερείς λούζονταν τέσσερις φορές την ημέρα!Λουτρό 4 001

Το λουτρό του Ρωμαίου, επιστήμη!
Τα περισσότερα σπίτια στην αρχαία Ρώμη δε διέθεταν μπάνιο. Υπήρχαν όμως τα λουτρά, άλλα ιδιωτικά, ανοικτά μόνο στα φουσκωτά πορτοφόλια των ευπατρίδων που γίνονταν τακτικά μέλη τους και άλλα δημόσια. Τον 3Ο αιώνα μ.Χ. υπήρχαν 1000 ιδιωτικά και 11 δημόσια λουτρά στη Ρώμη, που ήταν συγχρόνως γυμναστήρια και χώροι κοινωνικών συναναστροφών και διέθεταν ως και μουσείο και βιβλιοθήκη. Το φημισμένο λουτρό του Καρακάλλα μπορούσε να φιλοξενήσει 1600 λουόμενους ταυτόχρονα! Υπήρχε νόμος οι άνδρες να λούζονται χωριστά από τις γυναίκες, αλλά όπως όλοι οι νόμοι, έτσι κι αυτός είχε τα «παραθυράκια» του…Αφού άφηνες τα ρούχα σου στα αποδυτήρια, ζεσταινόσουν με ασκήσεις γυμναστικής και πέρναγες διαδοχικά από την αίθουσα του ατμόλουτρου (για να συνηθίσει το σώμα στην υψηλή θερμοκρασία), στην πισίνα με το ζεστό νερό και τέλος στην αίθουσα της…ψυχρολουσίας για αναζωογόνηση, στέγνωμα και περιποίηση με μασάζ. Το σαπούνι δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Φτιαγμένο από λίπος προβάτων και στάχτη από καυσόξυλα, μάλλον έγδερνε αντί να χαϊδεύει το δέρμα. Και τι δεν είχαν δει οι πισίνες των ρωμαϊκών λουτρών, τα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: από καλλιτεχνικές εκδηλώσεις κάθε είδους και ήθους, μέχρι πολιτικές συνωμοσίες και δολοφονίες!

medieval-8Ο…βρωμερός Μεσαίωνας
Οι κακές γλώσσες λένε ότι οι χωρικοί την εποχή του Μεσαίωνα λούζονταν δυο φορές κατά τη διάρκεια της ζωής τους: όταν βαφτίζονταν και λίγο πριν την κηδεία τους! Οι πλούσιοι γαιοκτήμονες πλήρωναν για να απολαμβάνουν το μπάνιο τους στο σπίτι τους, με τη βοήθεια υπηρετικού προσωπικού, μέσα σε μπανιέρες που έμοιαζαν με ξύλινα βαρέλια κομμένα στη μέση. Η αλήθεια είναι ότι το να κρατηθείς καθαρός κλεισμένος μέσα σε ένα κάστρο που το πολιορκούσαν κατακτητές, αποτελούσε ζήτημα ζωής και θανάτου. Τα κάστρα, βλέπετε, δε διέθεταν όχι μπάνια, αλλά ούτε καν αποχωρητήρια, με συνέπεια τα λύματα να χύνονται αυθαίρετα οπουδήποτε. Αν μάλιστα οι πολιορκητές τους έκαναν «βρώμικο» πόλεμο, μολύνοντας επίτηδες τα γύρω ποτάμια και τις πηγές, οι αρρώστιες και οι επιδημίες έφταναν να απειλούν τους πολιορκημένους περισσότερο από τα κανόνια και τα βέλη των εχθρών.GeromeMoorishBath

Μαμ, χαμάμ και νάνι!
Για τους μουσουλμάνους τα μπάνιο αποτελούσε ανέκαθεν σωστή ιεροτελεστία. Πιστεύουν, βλέπετε, ότι εξαγνίζει τον άνθρωπο από τα αμαρτήματα της ψυχής. Τα οθωμανικά λουτρά, γνωστά και ως χαμάμ, ήταν το στολίδι κάθε μουσουλμανικής πόλης και το πρώτο πράγμα που έφτιαχναν σε κάθε νέα περιοχή που κατακτούσαν οι σουλτάνοι και οι ανώτεροι αξιωματούχοι τους. Στην Κωνσταντινούπολη, τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, τη Βέροια, τη Μυτιλήνη, τη Ρόδο, τα Χανιά, αλλά και την Αθήνα, μπορείτε να επισκεφθείτε και να θαυμάσετε τα παράξενα αυτά κτίρια, φτιαγμένα συνήθως από μάρμαρο και πέτρα και διακοσμημένα με πολύχρωμα γεωμετρικά σχέδια. Φορώντας τα ειδικά ξύλινα τσόκαρα για να μη γλιστρούν στις σαπουνάδες, κατέφθαναν οι όμορφες Ανατολίτισσες κυράδες στα γυναικεία χαμάμ. Έπαιρναν το μπάνιο τους στις γούρνες, περιποιούνταν τα μαλλιά και το σώμα τους με κρέμες, βότανα και μύρα και κουτσομπόλευαν με τις φιλενάδες τους, πίνοντας καφεδάκι και τρώγοντας σερμπέτια. Μη μου πείτε, αυτό θα πει καλοπέραση!Ε.Degas, Tο Λουτρό (1886),Παρίσι, Μουσείο Λούβρου.

Αναγεννησιακές…μπουρμπουλήθρες!
Μπορεί το συχνό λούσιμο να θεωρούνταν ακόμη περιττή πολυτέλεια, αλλά η μόδα στην εποχή της Αναγέννησης πρόσταζε να είναι τα σπίτια καθαρά, ευάερα και χωρίς ενοχλητικές μυρωδιές! Περίφημοι σχεδιαστές κατασκεύαζαν μπανιέρες που έμοιαζαν με έπιπλα, περίτεχνες και κομψές σαν έργα τέχνης, αλλά μόνο για τους ευγενείς και τους οικονομικά ευκατάστατους αστούς. Αν διέθετες χρήματα και πατούσες σε στεριά, είχες εξασφαλίσει την προσωπική σου υγιεινή. Αν ήσουν φτωχός και ταξίδευες με πλοίο, τη λύση έδινε η φύση: έκανες μπάνιο σε λίμνες και ποτάμια (αρκεί να μην ήσουν γυναίκα, γιατί αυτό θεωρούνταν μεγάλη ντροπή), ή έκανες υπομονή μέχρι να φτάσει το πλοίο σε λιμάνι! Αυτά, μέχρι που ανέλαβαν οι επιστήμονες να πείσουν για την αναγκαιότητα της καθημερινής υγιεινής και για το πόσο βολικό είναι το λουτρό να έχει το δικό του μόνιμο χώρο μέσα στο σπίτι.Γιώργος_Ιακωβίδης_Μπάνιο_Μωρού

Ιππότες στη μπανιέρα
Ζεις στην εποχή του Μεσαίωνα, κατάγεσαι από αρχοντική γενιά ή είσαι αποδεδειγμένα θαρραλέος στρατιώτης και ο βασιλιάς αποφασίζει να σε χρίσει ιππότη; Μεγάλη σου τιμή, αλλά το μπάνιο δε θα το γλιτώσεις, ακόμη κι αν επιστρατεύσεις όλα τα κόλπα του κατεργάρη του Τομ Σώγιερ. Η τελετή του μπάνιου έχει, βλέπεις, συμβολική σημασία: ξεπλένει τα «στραβά» του χαρακτήρα σου κι όλες τις ζαβολιές σου και σηματοδοτεί το πέρασμα από την παλιά σου κατάσταση σε μια νέα ζωή, αφιερωμένη σε υψηλά ιδανικά! Κατ’ αρχήν βγάζεις την πανοπλία σου και μαζί με τα όπλα σου την πας στο παρεκκλήσι του κάστρου, για να την αφιερώσεις στο Θεό. Οι δυο πιστοί σου ακόλουθοι σε οδηγούν στο ειδικό λουτρό, όπου θα πλυθείς με νερό μπούζι (θέλει θάρρος η ιπποσύνη), θα ξυριστείς, θα κουρευτείς και γενικώς θα σουλουπωθείς. Όλη αυτήν την ώρα δυο παλιοί ιππότες σου παίρνουν το κεφάλι, εεε…σου περιγράφουν τα νέα σου καθήκοντα, με κάθε λεπτομέρεια. Μετά, σου φοράνε ένα ράσο και σε στέλνουν στο παρεκκλήσι, όπου μόνος, γονατισμένος δίπλα στα όπλα σου, προσεύχεσαι όλη τη νύχτα. Την επόμενη μέρα ο βασιλιάς σε χρίζει ιππότη κι από δω και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα…Θεόδωρος_Ράλλης_Η πισίνα

Το μπάνιο του αστροναύτη
Φανταστείτε ότι σας φιλοξενούν σε ένα διαστημικό σταθμό κι έρχεται η ώρα που πρέπει οπωσδήποτε να επιβεβαιώσετε την παροιμία «η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά». Μερικά πράγματα, ωστόσο, που στη γη μας φαίνονται αυτονόητα, σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας μπορεί να είναι από φοβερά αστεία, μέχρι σωστός μπελάς! Ένα απλό μπανάκι, ας πούμε, ισοδυναμεί με ολόκληρη εκστρατεία προετοιμασίας και…κλείσιμο στην απομόνωση. Ο αστροναύτης μπαίνει στο ειδικά σχεδιασμένο «καβούκι» του, από το οποίο ψεκάζεται με σταγόνες νερού και υγρού σαπουνιού. Το «καβούκι» χρησιμεύει, όπως θα καταλάβατε, για να μην του ξεφύγουν οι άτακτες σταγόνες και τρέχει μετά να τις μαζέψει σε ολόκληρο το διαστημόπλοιο!LOUSIMO-DIASTHMA-PATRATORA

banioA_542_355Φίλες και φίλοι, ελπίζω να μη μουλιάσατε μετά από τόσα απανωτά μπανιαρίσματα. Όπως και να ’χει πάντως το πράγμα, μ’ αυτό το άρθρο…καθαρίσαμε!tragoudate_sto_mpanio