Παραμονή της 28ης Οκτωβρίου 2014…

συσσίτιο-για-παιδιά-στην-ΚατοχήΣτιγμιότυπο πρώτο: η σχολική γιορτή ενός Δημοτικού Σχολείου ολοκληρώνεται. Μόλις παρακολουθήσαμε ένα συγκινητικό δίωρο υπερθέαμα – χρονικό των γεγονότων από την έναρξη του πολέμου του 1940 μέχρι την απελευθέρωση από τους Γερμανούς και την έναρξη του Εμφυλίου, με παρόντα επί σκηνής πάνω από 100 παιδιά της τετάρτης και της πέμπτης τάξης. Το αποτέλεσμα της δουλειάς δασκάλων και μαθητών είναι εκπληκτικό: ένας δημιουργικός και ευφάνταστος συγκερασμός όλων σχεδόν των τεχνών, εικαστικά, ζωντανή μουσική και τραγούδια, κινηματογράφος, θέατρο, λογοτεχνία. Το νηπιαγωγείο μας έχει προσκληθεί και παρακολουθεί από τις πρώτες θέσεις. Τα μικρά μας έχουν μείνει με ανοικτό το στόμα. Είμαι δακρυσμένη καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης και σκέφτομαι πόσο τυχεροί είναι οι συγκεκριμένοι μαθητές και οι οικογένειές τους, που τους έλαχε να έχουν τόσο καλούς και άξιους δασκάλους. Νέοι συνάδελφοι, με μεράκι και ευαισθησίες. Με όραμα για το λειτούργημά τους. Σκέφτομαι ότι δεν αρκεί να τους χειροκροτήσω. Θέλω να τους αγκαλιάσω, να τους φιλήσω, να τους συγχαρώ έναν έναν προσωπικά. Η αίθουσα είναι ασφυκτικά γεμάτη με γονείς και συγγενείς των παιδιών. Σκέφτομαι ότι θα γίνει «χαμός» μόλις τελειώσει η γιορτή. Θα παραδώσω τα νηπιάκια μας στους γονείς τους και μετά θα επιχειρήσω να το κάνω. Γιατί όλοι αυτό θα θέλουν να κάνουν. Να τους αγκαλιάσουν, να τους φιλήσουν, να τους συγχαρούν έναν έναν προσωπικά. Να τους ευχαριστήσουν για αυτό που προσέφεραν στα παιδιά τους. Και η γιορτή τελειώνει. Ο διευθυντής και οι δάσκαλοι μας ευχαριστούν που την παρακολουθήσαμε, μας εύχονται για την αυριανή μέρα. Κι αυτό που γίνεται με σοκάρει κι απομένω σε μια γωνιά να σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά μ’ εμάς τους νεοέλληνες. Γιατί όλος αυτός ο κόσμος σηκώνεται και φεύγει, εξαφανίζεται στο λεπτό, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Χωρίς ούτε ένα ευχαριστώ. Χωρίς να χαιρετήσει, να αλληλοευχηθεί. Με ένα βιαστικό, χλιαρό χειροκρότημα και με το μυαλό ήδη «να πετάει» αλλού. Όχι στα εξαιρετικά που μόλις έζησε. Αλλά στα καθημερινά, στις επείγουσες προτεραιότητες που τελικά θα ζήσει χωρίς πραγματικά να βιώσει και σίγουρα χωρίς να αξιολογήσει. Από ανάγκη; Από συνήθεια; Από άγνοια; Από περιφρόνηση; Από τί αλήθεια;Paidiki_synavlia_Iakovidis

Στιγμιότυπο δεύτερο: μετά τη σχολική γιορτή που μόλις παρακολουθήσαμε, καθόμαστε με τις συναδέλφους στην τάξη μας για να κουβεντιάσουμε θέματα του σχολείου και να προγραμματίσουμε δράσεις και αντιδράσεις. Αναφέρεται ότι ο νέος υπεύθυνος παιδείας του δήμου μας ζήτησε από όλα τα σχολεία να τον ενημερώσουν για τις ελλείψεις και τα προβλήματά τους. Είθισται κάθε νέος υπεύθυνος να το κάνει. Κι ας έχουν μαζευτεί δεκάδες πανομοιότυπες τέτοιες αναφορές στο δήμο τόσα χρόνια, μια που οι υπεύθυνοι έρχονται και παρέρχονται καμαρωτοί και ακάθεκτοι, αλλά τα προβλήματα στα σχολεία παραμένουν…Το νηπιαγωγείο μας είναι από τα πλέον προβληματικά. Φιλοξενείται σε μεγάλο σχολικό κτηριακό συγκρότημα, δεν έχει κατάλληλους και επαρκείς χώρους, υποδομές, εξοπλισμό, υλικά. Καταγράφουμε τις δυσκολίες και τις ελλείψεις. Ακούγονται και είναι βουνό. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Κι εξαιτίας της είμαστε περισσότερο ο,τιδήποτε άλλο εκτός από παιδαγωγοί. Είμαι ήδη συναισθηματικά φορτισμένη από την εμπειρία της γιορτής που σας ανέφερα παραπάνω. Και τότε ακούγεται η φράση που πάντα με πονά και με κάνει να βγαίνω από τα ρούχα μου. «Ε, τί να κάνουμε; Υπομονή. Υπάρχουν και χειρότερα». Και ξεχειλίζω σα χείμαρρος μετά από ασυγκράτητη νεροποντή. Θυμού και δακρύων. Και ακούω τον εαυτό μου να φωνάζει και να ωρύεται. Ότι εκτός από τα χειρότερα υπάρχουν και τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ. Υπάρχουν και τα ΑΡΙΣΤΑ. Υπάρχουν και τα ΙΔΑΝΙΚΑ. Γιατί επιλέγουμε πάντα να συγκρινόμαστε με τα ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ; Γιατί πιστεύουμε ότι αυτά μας αξίζουν, ότι αυτά μπορούμε, ότι αυτά είναι η μοίρα μας και το μέλλον των παιδιών μας; Πείτε μου. ΓΙΑΤΙ; Τι είδους ψυχική διαστροφή είναι αυτή που μας κατατρέχει; Μήπως μας έχουν μαγέψει οι δυνάμεις του σκότους και της μιζέριας; Μήπως είναι ένα κακό όνειρο όλο αυτό που ζούμε ΚΑΙ εξαιτίας μας; Πότε θα ξυπνήσουμε; Πότε θα σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά; Πότε θα θυμηθούμε πάλι τη φτιάξη μας; Την ουσία μας; Την αλήθεια μας; Πότε θα ξαναβρούμε τον εαυτό μας; Πότε θα το εμπεδώσουμε επιτέλους ότι δεν είμαστε ραγιάδες; Ή μήπως δεν το ξεχάσαμε ποτέ;

Παραμονή της εθνικής επετείου 1940, αυτά σκέφτομαι. Το πότε θα κάνει ξαστεριά. Και θλίβομαι και σέπομαι. Εσείς;

Xatzikiriakos_Gkikas_Xeimarros

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι πίνακες είναι η Παιδική συναυλία του Γεώργιου Ιακωβίδη και ο Χείμαρρος του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα και εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη.

Evi_monografi

 

Κ-άστρων Ποιήματα

KASTRA_LIA_2_s Της Χαράς

Όλα της Μοίρας τα παιδιά είν’ παραχαϊδεμένα
μ’ άσβηστη γραμματοσειρά στα σύννεφα γραμμένα.

Κι όποιος σηκώσει τη ματιά κι άκριτα τα γυρέψει,
διπλό στιλέτο στην καρδιά μονάχος θα φυτέψει.

Γιατί θα δει συντροφιαστές τη Δόξα με τη Λήθη,
την πιο μεγάλη Μοναξιά να κατοικεί στα Πλήθη.

Τους δυο ομογάλακτους θα δει, τον Πόθο και τον Πόνο,
να ’χουν για πρωτοξάδερφα τη Ζήλεια και το Φθόνο.

Την Αυταπάρνηση θα δει καρσί με τη Δειλία,
τη Λαίδη Μάκβεθ να κερνά πορτό την Οφηλία.

Την Αρετή γειτόνισσα να έχει την Κακία,
αφού οι οντάδες που κρατούν είναι μεσοτοιχία.

Την Ομορφιά να γίνεται ένα με την Ασχήμια,
κι απ’ τ’ ακριβό το Στόλισμα ωραιότερη τη Γύμνια.

Όλα τα ξόμπλια θα τα βρει στης Μοίρας το δισάκι.
Ένα μονάχα της παιδί άπιαστο είν’ πουλάκι.

Δεν έχει τόπο να σταθεί, γωνίτσα για να στρώσει,
δέντρο να χτίσει τη φωλιά, αγάπη ν’ ανταμώσει.

Χαρά το λένε και βαστά όσο μια ψίχα χιόνι,
που πριν το χώμα αγκαλιαστεί σαν το κεράκι λιώνει.

Να τη γυρέψεις σαν θα βγεις στα τρίστρατα του κόσμου,
όλα θε να τ’ απαρνηθείς για ένα κλωνάκι δυόσμου.KASTRA_LIA_1_s

Θαλασσινό

Η Μοίρα που με βάφτισε, του κοχυλιού ήταν μοίρα.
και το κονάκι μου έχτισα απ’ άνεμο κι αλμύρα.

Μόνη γραδάρω τα νερά, τ’ αμπάρι ξεσκαρτάρω.
Δεξιά μου έχω τα μάτια σου κι αριστερά το Χάρο.

Ζώνη από φίλντισι φορεί, με δυο αετούς στο πλάι.
Έναν ψηλά για να πετά κι έναν για να φυλάει.

Κράτα ουρανέ τα μπόσικα, τ’ άστρα σου οχιές γεννάνε.
Δεμένο στη Χρυσοσπηλιά τον Προμηθέα κρατάνε.

Κι αν ίσως τον ονειρευτεί του Κάστρου η Παινεμένη,
ένα σταμνάκι δίκταμο ο Ανήλιαγος της φέρνει.

Δέσε, ψυχή μου, την τριχιά σ’ ολάνθιστο φεγγίτη.
Τα γόνατά σου μάτωσε πριν τον αποσπερίτη.

Τι για ν’ ανέβεις στα ψηλά, τον ήλιο να φιλήσεις,
ό,τι ορίζεις κι αγαπάς πίσω πρέπει ν’ αφήσεις.

Κι αν κουμαντάρεις νιο σκαρί με ξομπλιαστό πανάκι,
πυξίδα ας είναι η κούπα σου, προσκέφαλο το δοιάκι.

Μεθύσια που δεν βάζει ο νους ζωή, θάλασσα τάζουν,
μ’ αν κάνεις πως αφήνεσαι, άγρια στοιχειά σ’ αρπάζουν.KASTRA_LIA_s

Ερωτικό

Να σεργιανίσω ορέχτηκα μες στ’ άπαρτά σου κάστρα
κι από τις πολεμίστρες τους να σημαδεύω τ’ άστρα.

Διπλές να ρίχνω μπαλωθιές στου Κένταυρου το στέρνο
και με τ’ αποκαρώματα στα κιόσκια να γιαγέρνω.

Κει που ξεκλείδωτα αγρυπνούν τα μάτια σου τα μπλάβα
και σαν παίζουν τα τσίνορα τη νύχτα πιάνουν σκλάβα.

Να στρώνω θέλω πλάι τους λευκό πουκαμισάκι.
Σ’ αγάπη παρακαλετή δεν άπλωσα δισάκι.

Κατέχει ο αητός περάσματα κι ο λύκος μονοπάτια,
για ν’ αψηφούν τα δόκανα που στήνουν μαύρα μάτια.

Του λόγου μου γεννήθηκα σε χώρα κυματούσα.
Κι έχω την Άρτεμη αδερφή, νόνα την Αρετούσα.

Η μάνα όταν με γέννησε, φώναξε «Παναγιά μου!».
Λωξάντρα μου παρήγγειλε πως λέγαν τη γιαγιά μου.

Για τούτο και την κεφαλή δεν έμαθα να σκύβω.
Μόνο απ’ το λίγο στο πολύ κι απ’ το πολύ στο λίγο,

όπως τον βρίσκω τον καιρό, έτσι τον αρμενίζω.
Κι όσα με δάκρυ έσπειρα, με γέλιο τα θερίζω.KASTRA_LIA_4_s

Το συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο – καφέ POETA δίπλα στο εργατικό κέντρο στη γραφική γωνιά της Αρχαίας αγοράς στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ανοίγει τις πόρτες του την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014 σε κόσμους αλλαργινούς κι όμως τόσο κοντινούς όσο το κέντρο της ίδιας της καρδιάς μας.

Η Λία Καδέρογλου στην πρώτη ατομική της έκθεση με τίτλο “Κ-άστρων ποιήματα” αναδεύει χρώματα και αισθήματα, δυνάμεις και δυνατότητες μέσα από μία σειρά 50 εικαστικών έργων με θέμα τα Κ-άστρα. Το σημαντικό με το κάθε Κ-άστρο που αναδύεται, είναι η υψηλή του δυνατότητα, το Άστρο που έχει μέσα του.

Τα έργα είναι μεικτής τεχνικής με marbling μελανιών πάνω στον καμβά και χρήση balsa με μαρκαδόρους, τέμπερες και ακρυλικά. Τα εγκαίνια της έκθεσης που θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Νοεμβρίου θα συνοδευθούν μελωδικά από τη μουσική του StarClassic Radio που είναι ο επικοινωνιακός υποστηρικτής της εκδήλωσης. Θα είναι μία υπέροχη βραδιά γιατί θα είμαστε μαζί.

Λοιπόν, εσείς θα ανακαλύψετε το δικό σας Κ- άστρο; kastron_poihmata_1

Evi_monografi

 

Μια…αθάνατη φιλία

Κάποια πράγματα εισέρχονται στη ζωή μας διακριτικά και αθόρυβα, χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε. Η εμπλοκή μας σε αυτά μπορεί να γίνει τυχαία ή και από πρόθεση και επιδίωξή μας, χωρίς όμως να έχουμε εκ των προτέρων συνειδητοποιήσει που μπορεί να μας οδηγήσει. Σαν ένα σιγανό, επιφανειακό ρυάκι διασχίζουν την καθημερινότητά μας και είναι άγνωστο πως θα εξελιχθεί η ροή τους. Θα γίνουν πηγή αναβλύζουσα, ποτάμι ορμητικό, λίμνη παρηγορητική, καταρράκτης ασυγκράτητος; Άγνωσται αι βουλαί…mia-athanath-filia

Αυτές οι σκέψεις με τριγύριζαν καθώς διάβαζα το βιβλίο «Μια…αθάνατη φιλία» της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σαββάλας, με τη συνεργασία του Αντώνη Ασπρόμουργου στα κείμενα και στην εικονογράφηση. Απευθύνεται, σύμφωνα με όσα αναγράφονται στο οπισθόφυλλό του, σε παιδιά 8-11 ετών, αλλά εγώ πιστεύω ότι άνετα μπορεί να ενδιαφέρει και τους εφήβους. Η αφήγηση θα έλεγα ότι αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα, που σκαλί σκαλί την ανεβάζει κλιμακωτά, με ένα γαλήνιο και τρυφερό λόγο, έως το σημείο όπου είναι απαραίτητο και επιθυμητό, ώστε να υπηρετήσει το κεντρικό μήνυμα: την αξία της φιλίας.

Πρώτο επίπεδο και σταθμός του αφηγηματικού ταξιδιού η Ρήνεια, ένα ακατοίκητο μικρονήσι που γειτονεύει με τη Δήλο και τη Μύκονο. Μύθοι και ιστορία συνθέτουν ένα γοητευτικό κουβάρι που εξάπτει τη φαντασία και ενεργοποιεί τη λογική και κριτική σκέψη, χωρίς να κουράζει. Η συζήτηση «ανάβει» σταδιακά, παράλληλα με την εξέλιξη της πλοκής και στους ζωντανούς διαλόγους συμμετέχει μία πλειάδα ηρώων, που όμως δεν ανήκουν στον κόσμο των ανθρώπων. Και αυτό είναι ακόμη πιο ελκυστικό! Ο ανιμισμός στις δόξες του, η φύση ολόκληρη, μέσω των εκπροσώπων της, παίρνει μέρος στην κουβέντα και αφήνει τον αναγνώστη έκπληκτο με την ευφράδεια, τις γνώσεις της, αλλά και τη διαλογική της δεξιότητα. Το αρμυρίκι, ο γλάρος, η σαύρα, η μέλισσα, το αγριοκούνελο, το φίδι, το κοράκι, η χελώνα, η κουκουβάγια, το γεράκι, ο μπάμπουρας, το σπουργίτι, το χελιδόνι, αλλά και ο αέρας, ο ήλιος, το φεγγάρι είναι συμπρωταγωνιστές, παρόντες ενεργητικά, συνομιλητές και συμμέτοχοι σε ό,τι συμβαίνει στο ζευγάρι των δύο βασικών ηρώων: του Αθάνατου και της Αγράμπελης.athanatos

Δεύτερο επίπεδο και «καρδιά» της εν λόγω μυθοπλασίας η έναρξη της σχέσης ανάμεσα στον Αθάνατο και την Αγράμπελη. Τα δύο φυτά-χαρακτήρες σκιαγραφούνται με επιμέλεια και ζωντάνια, η διαφορετικότητά τους περιγράφεται με τόνους απαλούς και αποχρώσεις ποιητικές, συγκινεί και προκαλεί την περιέργεια και μια ενδόμυχη αγωνία για την εξέλιξη αυτής της σχέσης. Μιας σχέσης που είναι ταυτόχρονα εύθραυστη αλλά και απροσμέτρητα δυνατή. Μιας σχέσης δύσκολης και αναπάντεχης, γιατί «χρειάζεται υπομονή και θάρρος για να αγγίξεις την καρδιά». Αλλά υπάρχει σχέση ουσιαστική, μοίρασμα ανόθευτο από ταπεινές συμβάσεις, αλήθεια βιωματική που να μην είναι δύσκολη; Κομβικής σημασίας στοιχείο στην εξέλιξη αυτής της «επικίνδυνης» σχέσης το πιθάρι, μέσα στο οποίο είναι φυτρωμένος ο Αθάνατος, προστατευμένος αλλά και περιχαρακωμένος ταυτόχρονα. Έτσι είναι οι προστατευτικοί ιστοί, προσφέρουν θαλπωρή αλλά ενίοτε προκαλούν και ασφυξία, όταν έχεις μεγαλώσει τόσο ώστε να σε πονάνε τα διπλωμένα φτερά σου…

Τρίτο επίπεδο και κορύφωση της αφήγησης, η αναμέτρηση των δύο καρδιακών φίλων με τον εαυτό τους και τη φύση τους. Αναμέτρηση που θα τους βάλει σε περιπέτειες, αλλά και που μέσα από τον πόνο, την αξιοπρέπεια, την αυτοθυσία, τη χαρά, την προσφορά, το ξόδεμα, την αυταπάρνηση, την ανιδιοτέλεια και την απογείωση της αγάπης θα κάνει αθάνατη και ζηλευτή τη φιλία τους. «Να ξέρεις ότι ούτε που με νοιάζει να είναι αυτή βασίλισσα κι εγώ θρονί…», λέει θυμωμένα ο Αθάνατος στο γεράκι, που μάταια προσπαθεί να τον πείσει ότι ως «σύμβολο εξουσίας, τόλμης και μεγαλείου» πρέπει να είναι και να δείχνει περήφανος και σκληρός. «Να…πεθαίνει από μοναξιά και να μην το μολογά, παράδειγμα δύναμης να δίνει!». Αυτή τη δύναμη όλοι τη λαχταράμε. Μόνο που διαφορετικά ορίζουμε την πηγή της: άλλος στο χρήμα, άλλος στην εξουσία, άλλος στο Θεό, άλλος στη Μούσα του, άλλος στη φιλία…agrrampeli_melissa

Δεν θα μακρηγορήσω περισσότερο. Θα σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε και εσείς το βιβλίο αυτό της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη, πριν το δώσετε να το διαβάσουν τα παιδιά σας. Βάλτε να παίζει το «Μπολερό» του Μορίς Ραβέλ και αφεθείτε στο γλαφυρό λόγο της συγγραφέα. Αφήστε τον εαυτό σας να νιώσει το συναισθηματικό φάσμα που ρέει μέσα από τις φροντισμένες, αγαπητικές λέξεις της. Αναλογιστείτε τις δικές σας φιλίες ζωής, τα παλαιά, στιβαρά θεμέλια πάνω στα οποία χτίσατε τα όνειρά σας και μοιραστήκατε τις λύπες, τους φόβους, τις αγωνίες αλλά και τις χαρές και τα επιτεύγματά σας. Ευχηθείτε να υπάρξουν πολλές ακόμη ευκαιρίες στο παρόν και το μέλλον σας να υφάνετε καινούργιες, ανεξίτηλες φιλίες-αξίες ζωής.

Διαβάστε αυτό το καλό βιβλίο και βιώστε το με τα παιδιά και τους μαθητές σας. Γιατί, εκτός από το κυρίως κείμενο και μία πολύ όμορφη έμμετρη απόδοση της ραχοκοκαλιάς της ιστορίας, περιλαμβάνει επίσης μία διασκεδαστική ποικιλία εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και χρήσιμες προτάσεις για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας, ενισχυμένες από την πλούσια εμπειρία της συγγραφέα στη διδασκαλική έδρα. Αποκλείεται να μη βρείτε κάτι που να εξάψει το ενδιαφέρον τόσο το δικό σας όσο και των παιδιών σας. Προσωπικά πιστεύω ότι σε ένα τέτοιο κείμενο θα ταίριαζε καλύτερα μια εικονογράφηση ζωγραφική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η δουλειά του Αντώνη Ασπρόμουργου δεν είναι αξιόλογη στο είδος της. Ο ρεαλισμός των εικόνων του είναι αξιοθαύμαστος, ειδικά όταν αποδίδει πλάσματα της φύσης.

Εύχομαι στο ταξίδι της ζωής σας να απαντήσετε και να προκαλέσετε πολλές φιλίες σαν αυτή του Αθάνατου με την Αγράμπελη. Γιατί όπως λέει ένα σανσκριτικό ρητό «Ξεκινάνε μια σταλιά, δυναμώνουν και βαθαίνουν με τα χρόνια και δε γυρνάνε πίσω: τα ποτάμια, τα χρόνια κι οι φιλίες».

Πολλά χρήσιμα και ενδιαφέροντα για το φυτό αθάνατος μπορείτε να διαβάσετε εδώ: http://www.herb.gr/index.php/catalog/product/view/id/551/ .

Maya Plisetskaya, Le Ballet du XXe Siècle, BOLÉRO de Ravel,
Fête de l’Humanité, Théâtre Royal de la Monnaie, Bruxelles, Belgique, 1976
Coregrafie / Choreography: Maurice Béjart εδώ: http://vimeo.com/9053501

Ακούστε την «Αγράμπελη» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη από το μουσικό CD «40 Τραγούδια για παιδάκια και παιδιά» του Μίκη Θεοδωράκη, με την παιδική χορωδία και ορχήστρα του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας:

 

Σπόροι όπως στόχοι…

sporoiΣεπτέμβρης, αρχή της Ινδίκτου, μια άλλη πρωτοχρονιά για τα σχολεία, τους αγρότες, την εκκλησία. «Ό, τι έσπειρες, θα θερίσεις…», λέει μια παροιμία. Γι’ αυτό, προσέξτε τι θα σπείρετε! Στο σπίτι, στο σχολείο, στην παρέα, οι καλοί σπόροι δίνουν -με την ανάλογη φροντίδα- και καλούς καρπούς. Μ’ ένα σποράκι-καλό λόγο μπορεί να…ξεφυτρώσει στη ζωή μας ένας νέος φίλος. Με μια απροσεξία στο δρόμο, να έχουμε ένα άσχημο ατύχημα. Με μια μεγάλη αταξία (ας δεχτούμε ότι υπάρχουν και οι «μικρές» που γενικώς δικαιολογούνται), να εμφανιστεί μπροστά μας η μαμά ή ο προϊστάμενος, ως μαινόμενος ταύρος! Με μια «τοσοδούλα» αμέλεια, όπως το να βουρτσίζουμε τα δόντια μας μόνο κάθε Κυριακή και σκόλη, να αποκτήσουμε ένα πελώριο σφράγισμα! Όλα τα αποτελέσματα-καρποί, έχουν και μια τουλάχιστον αιτία-σπόρο. Οπότε προσοχή, τα σποράκια σας και τα μάτια σας…Γιατί δεν είναι καθόλου δύσκολο, σπέρνοντας λάθος σπόρους, με λάθος τρόπους, να θερίσουμε τερατουργήματα, ακόμη και φυσικές καταστροφές. Οι απίστευτες κλιματικές αλλαγές που όλοι πλέον παρατηρούμε γύρω μας και ήδη ταλαιπωρούν τον πλανήτη μας με τυφώνες, πλημμύρες και ξηρασία, οφείλονται στο «κακό» σποράκι που λέγεται κυνήγι του κέρδους, χωρίς μέτρο και σεβασμό στους νόμους της φύσης και στα δικαιώματα του ανθρώπου. PsathinoKapeloNikolaosLytra

Και μια ιδέα σαν παιχνίδι: ας αρχίσουμε τον καινούργιο, ελπιδοφόρο προγραμματισμό μας φτιάχνοντας ένα προσωπικό (ή και ομαδικό) «Ετήσιο Σπορολόγιο»! Τι θα είναι αυτό; Μπορεί ένα δισέλιδο σ’ ένα πρόχειρο τετράδιο ή στο καλό μας σημειωματάριο, ένα χαρτόνι στον πίνακα ανακοινώσεων της τάξης ή του γραφείου μας, ή μια χειροποίητη αφίσα στερεωμένη στην πόρτα του δωματίου μας. Αποφασίστε το πού και σχεδιάστε σε αυτόν το χώρο έναν πίνακα με 6 κάθετες στήλες και τόσες οριζόντιες, όσοι και οι σπόροι που…αντέχετε να φυτέψετε εφέτος. aniceΣτην πρώτη στήλη σημειώστε τα είδη των σπόρων-στόχων σας, αφού ζητήσετε ένα χεράκι βοήθειας από τη φαντασία και το χιούμορ σας και καταλήξετε, με οδηγό τη λογική και την κρίση σας, ότι αυτοί οι σπόροι-στόχοι είναι οι πιο σημαντικοί για σας και τους αξίζει να έχουν προτεραιότητα έναντι κάποιων άλλων. Στη δεύτερη στήλη σημειώστε την ημερομηνία που τους σπείρατε. Η τρίτη και η τέταρτη στήλη έχουν πολύ μεγάλη σημασία και πρέπει να ενημερώνονται τακτικά. Σ’ αυτές θα καταγράφετε τους τρόπους με τους οποίους φροντίζετε τους σπόρους-στόχους σας για να μεγαλώσουν και να καρπίσουν και τα σημαντικά γεγονότα που παρατηρήσατε κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής τους. Οι δύο τελευταίες στήλες θα φιλοξενήσουν τους καρπούς των σπόρων σας και τις ημερομηνίες θερισμού τους. Έτσι το αρχικό σας «Σπορολόγιο» θα μετατραπεί σταδιακά σε «Φυτολόγιο», σε «Ανθολόγιο» και σε «Καρπολόγιο»! Agios_Mamas

Ας προσπαθήσουμε να είμαστε δίκαιοι και αντικειμενικοί με τον εαυτό μας, παράδειγμα προς μίμηση και για τα παιδιά, τους μαθητές μας. Η μεγαλύτερη επιτυχία αυτής της άσκησης στο παιχνίδι, αλλά και στη ζωή, είναι να μάθουμε από τα λάθη και τις αποτυχίες μας. Γι’ αυτό μη σπείρετε…ζαβολιές και ψέματα, η συγκομιδή θα είναι φτωχή…Καλή σπορά και καλή σοδειά σε όλους μας!

Ο πίνακας “Το ψάθινο καπέλο” είναι του Νικολάου Λύτρα. Ο Άγιος Μάμας, προστάτης της φύσης, των ζώων και των ποιμένων, γιορτάζει στις 2/9.

Evi_monografi

Ένας σχολικός τοίχος εξομολογείται…

Είμαι ένας τοίχος χτισμένος πριν από 70 περίπου χρόνια. Όταν η γιγάντια γερασμένη πόλη μας ήταν ακόμη πιτσιρίκα και στις οικοδομές εργάζονταν χτιστάδες μερακλήδες. Ο μπάρμπα – Ανέστης από τον Πόντο, με έχτισε. Σαν ψηφιδωτό το κέντησε το σώμα μου: δεκάδες πέτρες σμιλεμένες κατάλληλα με το χέρι, ώστε να πάρουν σχήμα ταιριαστό, σώριασε στη γωνιά το φορτηγό. Για να «κουμπώσουν» η μία με την άλλη, να ενωθούν τέλεια σαν αγαπημένοι εραστές, ανταλλάσοντας φιλιά από άμμο, νερό, τσιμέντο και ασβέστη. Όσο μ’ έχτιζε, το χωρατό δεν έλειπε από το στόμα του. Και σαν γουργούριζε λιγάκι το στομάχι, έχωνε το βαρύ, ροζιασμένο χέρι στις τσέπες και γέμιζε το στόμα του φουντούκια. Μεγάλα, τραγανά, αρωματικά λεπτοκάρυα. Καρπούς της πατρίδας του, της Κερασούντας. Που την άφησε επτάχρονο παιδάκι το ’22, για να φτάσει σαν άλλος Οδυσσέας, μετά από πάθη και βάσανα μεγάλα, στον Πειραιά. Αλλά η προσφυγιά δεν τον σκότωσε. Σκληρή κι ανθεκτική σαν τις πέτρες μου έκανε την καρδιά του. Και πήγε τη ζωή του παρακάτω. klee-wοmen_aweking_1920

Αποστολή μου είναι να προστατεύω τον αυλόγυρο ενός σχολείου. Τους μαθητές, τους δασκάλους, τα δέντρα και τα φυτά του σχολικού κήπου, τα όνειρα όλων. Και τι δεν έχω δει και τι δεν έχω ακούσει τόσα χρόνια. Πόσες και πόσες μπάλες όλων των ειδών και των μεγεθών δεν έχω φάει…τοιχοκούτελα. Τα πρωτάκια παίζουν αχόρταγα. Κυνηγιούνται κι όλο καταφεύγουν επάνω μου για να ξαποστάσουν, ή για να κρυφτούν. Τα μεγαλύτερα παιδιά σκαρφαλώνουν στο πεζούλι μου, αράζουν σαν τεμπέλικα γατάκια και κουβεντιάζουν. Ροδάνι πάει το στόμα τους μέχρι να ηχήσει το κουδούνι για να επιστρέψουν στο μάθημα. Το διάλειμμά τους είναι το δικό μου μάθημα. Και τι δεν μαθαίνω από τις κουβέντες τους: πώς έγραψε ο Δημήτρης στο διαγώνισμα της φυσικής, ποιον τιμώρησε η δασκάλα της τετάρτης επειδή πέταγε σαϊτες την ώρα της παράδοσης, με ποιον είναι ερωτοχτυπημένη η Αριάδνη, τι αδικία έκανε ο διαιτητής στο σχολικό πρωτάθλημα και έχασε την πρόκριση η ομάδα, ποια έχει την καλύτερη φωνή από την παρέα της έκτης για να μπει επικεφαλής στο μαθητικό συγκρότημα, πως φτιάχνεις σελίδα στο facebook. Όρεξη να ’χεις ν’ ακούς! kandinsky-c8

Μερικές φορές συμβαίνουν και πράγματα που με κάνουν να νιώθω ευάλωτος και διάφανος σαν πούπουλο κι ας είμαι σκληρός και αδιαπέραστος. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα δάκρυα που με πότισε ο Χρηστάκης όταν χώρισαν οι γονείς του. Ή το σφιχταγκάλιασμα της Μαίρης με τον Ιάσονα όταν έμαθαν ότι ο μεγάλος τους ξάδερφος, ο Στέλιος, πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών. klee-ad_parnassum_1032

Τις νύχτες που το σχολείο ερημώνει και ησυχάζει, στρέφω την προσοχή μου στη λεωφόρο. Άλλοτε με ταχύτητα και άλλοτε σημειωτόν, εξαιτίας της κίνησης, κάθε είδος τροχοφόρου ρίχνει επάνω μου τα φώτα του, λες και με περνά από ανάκριση για να του αποκαλύψω τα μυστικά μου. Που να ησυχάσεις…Άλλοτε ξιπάζομαι σαν παππούς που τον σκούντησαν απότομα, ενώ είχε πάρει τον υπνάκο του στην πολυθρόνα με την εφημερίδα στο χέρι. Άλλοτε με πιάνει περιέργεια και αγωνία, όταν με «χτενίζουν» εξεταστικά οι προβολείς των περιπολικών. Ποιον να ψάχνουν πάλι, τι κακό να έγινε; Άλλοτε χαμογελάω όταν με κατακλύζουν σαν ένα μπουκέτο από πυροτεχνήματα τα φώτα μιας νυφικής πομπής. Μπροστά μπροστά, στο αυτοκίνητο της νύφης, οι λευκές μεταξωτές κορδέλες ανεμίζουν παιχνιδιάρικα, οι κόρνες ηχούν πανηγυρικά και όλοι είναι ντυμένοι τον πιο λαμπερό εαυτό τους…

Paul-Klee-Lemon-HarvestΕίναι στιγμές που θα ήθελα να έχω στόμα, για να φωνάξω και να διαμαρτυρηθώ. Όπως τότε που είδα ένα κλεφτρόνι να χτυπάει μια γριούλα για να αρπάξει την τσάντα της. Να διαλαλήσω ότι δεν μου αρέσει να με μαυρίζει το καυσαέριο που με μπουκώνουν κάθε ώρα και στιγμή οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων σας. Κι ότι επειδή το σώμα μου είναι πετρόχτιστο, δεν είμαι και η καταλληλότερη επιφάνεια για γκράφιτι. Μάλλον με ασχημαίνετε παρά με καλλωπίζετε με τα σπρέυ σας. Να σας θυμίσω ότι στο ανάγλυφο σώμα μου έχουν αποτυπωθεί στιγμές από τη συλλογική μνήμη αυτής της πόλης. Από τους σεισμούς που τραντάζουν κατά καιρούς βίαια την καθημερινότητά σας, μέχρι τη συγκέντρωση ρούχων και τροφίμων για τους ανθρώπους – θύματα της νέας ανέχειας που ονομάσατε «οικονομική κρίση». KRINAKIA_VRAXOU

Ένα ατίθασο κρινάκι φυτρώνει κάθε Απρίλη σε μια σχισμή, κάπου κοντά στην καρδιά μου. Του ψιθυρίζω χαϊδευτικά πως είναι η δική μου βασιλική πορφύρα, το ρούχο της χαράς και της σχόλης, ο πολύτιμος οιωνός της αναγέννησης. Κάθε χρόνο σας ατενίζει με τις χρυσαφιές του βλεφαρίδες φορτωμένες ανοιξιάτικες προσδοκίες. Ποιος το προσέχει; Ποιος καταλαβαίνει πως είμαι “ζωντανός”, για να πάρει το μήνυμα;

Καλή σχολική χρονιά!

Οι πίνακες είναι του Πάουλ Κλέε, η φωτογραφία από το προσωπικό μου άλμπουμ. Evi_monografi

Ανάμεσα στο ΑΠΟ και στο ΕΠΙ

EPANASTASI_aKRITHAKIS Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Για άλλους χαράς ευαγγέλια. Για άλλους της λύπης τα μαχαίρια. Ο καθένας μας κάτι αντίστοιχο έχει να θυμηθεί. Κι αν το καλοσκεφτούμε, ανάμεσα σε ένα Από και σε ένα Επί ταλαντεύεται η ζωή μας. Το δεύτερο συνθετικό που «κολλάει» στις δύο κυρίαρχες προθέσεις μπορεί να αλλάζει, αλλά η αλληλουχία τους επιμένει να μας σφυρηλατεί. Με όλες τις διαφορετικές αποχρώσεις ενός και μόνο νοήματος, ή και μίας ατέρμονης ποικιλίας νοημάτων. Αποτυχία και Επιτυχία. Αποδοχή και Απόρριψη. Αποδοκιμασία και Επιδοκιμασία. Απόφαση και Επίφαση. Επιβολή και Αποβολή. Απόδειξη και Επίδειξη. Επιστράτευση και Αποστράτευση. Επίθεση και Απόθεση. Επίγνωση και Απόγνωση. Απομόνωση και Επιστροφή. Επιμονή, Επιβράβευση, Απόλαυση. Απόσταση. Και πάλι Από την αρχή. Επί της ουσίας. AKRITHAKIS_0

Μετά από μια Αποτυχία ή μια Απόρριψη, η Λύπη η Μεγαλοκυρά, κάθεται σαν την Πυθία πάνω στον τρίποδα της Αμφιβολίας και ιερουργεί. Μηρυκάζει τα πως και τα γιατί, τα μήπως, τα αν και τα ίσως. Και παλεύει να χωνέψει τον κατα(π)ληκτικό χρησμό. Που δεν μπορεί, παρά να είναι διφορούμενος. Γιατί «Ήξεις αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις». Η τελεία μπαίνει σε μία και μοναδική θέση. Το κόμμα όμως, που θα καθορίσει την ερμηνεία του χρησμού και τη μελλοντική ενσάρκωσή του στα χαρακώματα της βιογραφίας μας, όπου επιλέξουμε εμείς. Γιατί καθένας μας ερμηνεύει διαφορετικά το απροσδόκητο. Άλλος εξαπολύει μύδρους και θυμούς εναντίον εαυτού και αλλήλων. Άλλος σιωπά. Άλλος ξεκαρδίζεται. Άλλος απλά ξεχνά. Άλλος πεισματώνει. Άλλος κλαίει και βαλαντώνει. Άλλος γκρινιάζει, περί πολλών τυρβάζει. Άλλος παραπονιέται μέχρι τελικής πτώσης. Άλλος περιχαρακώνεται. Άλλος υπερφίαλα κομπάζει, γελοία καμαρώνεται. Άλλος σκύβει το κεφάλι. Άλλος σφίγγει τα δόντια. Άλλος χαμογελά, ευχαριστεί και συνεχίζει. AKRITHAKIS_1

Η Απόρριψη είναι συγγενής όλων μας. Μακρινή, κοντινή, ή ενδιάμεση, όλους μας έχει τρατάρει τον καφέ της παρηγοριάς στο τυπικά μικροαστικό σαλονάκι της. Απόρριψη από το σύντροφο, από τον εργοδότη, από το φίλο, από το γονιό, από τον αδερφό, από το γείτονα, από το συνάδελφο, από τον εκδότη. Το θέμα είναι πως συνεχίζουμε τη ζωή μας απορριπτόμενοι. Ως ανακυκλωμένα απορρίμματα, ως ανοιγμένα ρήγματα, ως περιφερόμενα διαβήματα, ή ως επιμένοντα ποιήματα; ergo-vernikou-akrithakis

Σταχυολόγησα μερικές ρήσεις σπουδαίων ανθρώπων, περί Αποτυχίας και Επιτυχίας. Διαβάστε τις και αναρτήστε τις με τη σειρά που σας ταιριάζει καλύτερα στην καρδιά και στο μυαλό σας. Συνεχίζουμε. Δυνατά και Σταθερά. Ανάμεσα στο ΑΠΟ και το ΕΠΙ. ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.

«Τα τρία Τ της επιτυχίας: Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη».
Οδυσσέας Ελύτης

«Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της».
Βίκτωρ Ουγκό

«Για να κάνεις μεγάλα πράγματα, δεν είναι ανάγκη να είσαι μεγαλοφυΐα. Δεν είναι ανάγκη να είσαι πάνω από τους άλλους ανθρώπους. Πρέπει να είσαι μαζί τους».
Μοντεσκιέ

«Πάντα προσπάθεια. Πάντα αποτυχία. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».
Σάμουελ Μπέκετ

«Πολλοί από τους αποτυχημένους είναι άνθρωποι που δεν κατάλαβαν πόσο κοντά ήταν στην επιτυχία, λίγο προτού τα παρατήσουν».
Τόμας Έντισον

«Απέτυχε μεγαλειωδώς. Αλλά είχε τολμήσει μεγαλειωδώς».
Οβίδιος

«Καλύτερα να αποτύχεις πρωτοτυπώντας παρά να πετύχεις μιμούμενος».
Χέρμαν Μέλβιλ

«Τόσα πολλά και αγαπημένα πράγματα είναι στοιβαγμένα στη σοφίτα του κόσμου, επειδή δεν τα θέλουμε τριγύρω μας και δεν τολμούμε να τα πετάξουμε».
Τζων Στάινμπεκ AKRITHAKIS

Οι υπέροχοι πίνακες είναι του Αλέξη Ακριθάκη. Διαβάστε και ένα παλιό άρθρο που λέει πολλά…http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=171141. Και απολαύστε και ένα μουσικό κέρασμα για τη χαρά του δρόμου… https://www.youtube.com/watch?v=OPoadOHtYAE. Evi_monografi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Βοτσαλάκια του γιαλού, μαγεία του παραμυθιού

FI_LIΣτο εισαγωγικό σημείωμα της συλλογής του «Παραμύθια του λαού μας», (Ερμής, 2008), ο Γιώργος Ιωάννου γράφει, μεταξύ άλλων:

«Το παραμύθι είναι η πεζή λογοτεχνική αφήγηση του λαού, το διήγημά του ή η νουβέλα του. Μοναδικός στόχος του είναι η ευχαρίστηση των ακροατών. Όλα μες στο παραμύθι είναι θαμπά και αόριστα• και ο τόπος και ο χρόνος και τα πρόσωπα. […] Το παραμύθι ξεκινάει απ’ την ηρεμία ή μάλλον από μια παγιωμένη κατάσταση ανάγκης και καταλήγει πάλι στην ηρεμία, στην πλήρωση της ανάγκης, αφού όμως ενδιάμεσα έχει κυριαρχηθεί από υπεράνθρωπη δράση και κίνηση για να κατανικηθούν τα εμπόδια. Μέσα στο παραμύθι δε χάνεται κανείς σε λεπτομερείς περιγραφές προσώπων ή πραγμάτων, ένας σύντομος χαρακτηρισμός αρκεί. Όλα θεωρούνται γνωστά – και είναι γνωστά – είτε απ’ την υλική, είτε απ’ τη μυθολογική, μα ζωντανή πραγματικότητα. Γι’ αυτό και το πραγματικό με το υπερφυσικό συσχετίζονται και συνυπάρχουν σαν κάτι το απόλυτα συνηθισμένο. […] Στο παραμύθι οι καταστάσεις και τα πρόσωπα είναι τραβηγμένα στα άκρα. Όλα είναι δυνατό να συμβούν και να κατορθωθούν – αδύνατο δεν υπάρχει…».

Αναρίθμητες οι απόψεις και οι θεωρίες για το παραμύθι. Εξετάζοντάς το ως κείμενο έχεις πολλά να μελετήσεις, να συγκρίνεις, να επεξεργαστείς, να αφομοιώσεις, να μεταδώσεις. Αλλά η καλύτερη στιγμή είναι όταν έχεις την τύχη να τα βιώσεις, να κάνεις μία πανηγυρική επαλήθευση και να συνεχίσεις τη μέρα ή τη νύχτα σου με ένα αδιόρατο χαμόγελο στην σκέψη κι έναν ανάλαφρο ανασασμό στην ψυχή…

Σε αυτήν την κατάσταση βρέθηκα σήμερα, όταν μετά από ένα κουραστικό και ανυπόφορα θερμό πρωινό στο κέντρο της Αθήνας, έκατσα ήσυχα στην τεχνητή δροσιά του καθιστικού μας και βούτηξα στη «Μεγάλη περιπέτεια του Φι και του Λι», της Λίνας Μουσιώνη, που κυκλοφόρησε φέτος τον Ιούλιο από την Ελληνοεκδοτική. Σελίδα τη σελίδα ένιωθα το σώμα μου ολοένα να μικραίνει και να σκληραίνει, πότε να λευκαίνει εκτυφλωτικά και να στρογγυλεύει «σα χάντρα» και πότε να γίνεται «κατάμαυρο, πλακουτσωτό σαν κέρμα». Λες να κρατάω από σόι μαρμαρόπετρας καλλιτεχνικό, ή μήπως από ηφαιστείου πολεμική γενιά; αναρωτήθηκα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ένα μάτι ορθάνοιχτο, αχόρταγα περίεργο και θαυμαστικό για τον κόσμο γύρω μου, σα βότσαλο…αμυγδαλωτό, το διαθέτω! Και με αυτό το μάτι αφέθηκα να ταξιδέψω στη μεγάλη περιπέτεια των δύο γοητευτικών κεντρικών ηρώων της συγγραφέα. Γίνεται να περάσουν απαρατήρητοι, αφού, αν τους βάλεις δίπλα δίπλα, φτιάχνουν μαζί ένα ΦΙΛΙ;

FI_LI_2

Θα μου πείτε, είναι μόνο δύο ταπεινά βοτσαλάκια του γιαλού! Ναι, αλλά τι βίο και τι πολιτεία αξιώνονται! Όλες οι χαρές, όλες οι αγωνίες, όλες οι λύπες κι οι ομορφιές στο διάβα τους στρωμένες, με περισσή γλύκα και φροντίδα, τόσο λεκτικά όσο και εικονογραφικά αποδομένες. Κάθε δευτεραγωνιστής και ένας μικρόκοσμος με τη δική του επιμέρους ιστορία: η πιτσιρίκα της αρχής του παραμυθιού με το πλατύγυρο καπέλο, ο ζαβολιάρης μπάτης, το μπουρίνι τ’ αληθινό, οι κατεργάρες δίδυμες, ο θαρραλέος μακροβουτηχτής, η μικρή τουρίστρια με το ξεβαμμένο τζην, η φωνακλού μπουρού, το ναυτάκι που κατάφερε να δει πίσω απ’ την λουλακί κουρτίνα των ονείρων του…Κι ανάμεσά τους, τα δύο θαλασσοδαρμένα και θαλασσοΦΙΛΗμένα βοτσαλάκια, ΦΙΛΟΙ κολλητοί, ΦΙΛΙδόνια αγέραστα κι ακούραστα ταξιδεμένα μέσα στα χρόνια, να πηγαινοέρχονται αδιαμαρτύρητα. Να χωρίζουν, να ξανασμίγουν, να διαβαίνουν τα σαράντα κύματα, ν’ ανταλλάζουν κρυφές ματιές και φανερά μιλήματα, να βυθίζονται και ν’ αναδύονται, να κρύβονται και ν’ αποκαλύπτονται, ν’ αγαπούν και ν’ ανησυχούν, μα ποτέ να μη γερνούν, ποτέ να μην σταματούν με λαχτάρα και με όρεξη για περιπέτεια να ΖΟΥΝ…

Η γραφή της Λίνας Μουσιώνη είναι χαδιάρικα ποιητική, τόσο οικεία και τόσο αλαργινή. Οι λέξεις της μικροί πολύτιμοι λίθοι σ’ ένα αφηγηματικό βοτσαλωτό που παραπέμπει στο συμβολικό και φιλοσοφικό παραμύθι, χωρίς περιττούς γλυκασμούς και ηθικοπλαστικά μηνύματα. Μου προκάλεσε τα ίδια απαλά και ανάμεικτα συναισθήματα που λουλουδίζουν μέσα μου, όταν διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον «Μικρό Πρίγκιπα» του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Αδιόρατα αλληγορικός ο λόγος της, σε παίρνει από το χέρι και σε σπρώχνει απαλά να κάνεις τους δικούς σου προσωπικούς συνειρμούς, να παραμυθολογήσεις και να λυτρωθείς, χωρίς ούτε στιγμούλα να κουραστείς ή να παραμυθιαστείς…

FI_LI_1

Η Βανέσσα Ιωάννου «βούτηξε» τα πινέλα της στο κείμενο με κέφι, φαντασία, μοντέρνα και παραδοσιακή μαζί ευρηματικότητα. Τα χρώματά της, χάρμα οφθαλμών, λειτουργούν σχεδόν θεραπευτικά, εγκαρδιώνουν τις λέξεις και εμψυχώνουν τα συναισθήματα που αυτές κυοφορούν. Το βιβλίο αυτό “κεντάει” μια τόσο ανοιχτόκαρδη σύνθεση, μια ευτυχισμένη συνεύρεση, τη μαγική στιγμή που η συγγραφέας συναντά στην εικονογράφο το…άλλο της μισό. Το δημιουργικό κολλάζ – πάντρεμα της τέχνης και των δύο πραγματικά με ενθουσίασε.

«Η μεγάλη περιπέτεια του Φι και του Λι» μπορεί κάλλιστα να είναι ένα παραμύθι χωρίς τέλος. Επιλέξτε το για να το διαβάσετε στα παιδιά και στους μαθητές σας στην αρχή της νέας σχολικής χρονιάς και καλωσορίστε την βουτηγμένοι στη γλύκα, την τρυφερότητα και στην ανθρωπιά που αποπνέει. Παίξτε μαζί του, προσθέστε τους δικούς σας ήρωες, ανακαλύψτε πλάι τους καινούργιες, αναπάντεχες επιλογές χαράς και δημιουργίας, «χτίστε» τα δικά σας ονειρεμένα βοτσαλωτά. Αποχαιρετίστε μ’ ευγνωμοσύνη το καλοκαίρι και υποδεχτείτε με ανοιχτές αγκάλες το φθινόπωρο, καθώς «έρχεται σαν χαρταετός που στην ουρά έχει δεμένο το χειμώνα». Γιατί στο παραμύθι «όλα είναι δυνατό να συμβούν και να κατορθωθούν – αδύνατο δεν υπάρχει». Και όπως έχει πει ο Βίκτωρ Ουγκό, «Μια φωτιά είναι κρυμμένη σε κάθε τι που βλέπεις…».

 

Το Α το δοτικό και το Α το στερητικό…

ΓΙΑΝΝΗΣ_ΓΑΙΤΗΣ_MONOPLANE

Το Α το δοτικό και το Α το στερητικό…

Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας δύο χθεσινά στιγμιότυπα, που με έβαλαν σε σκέψεις και μου προκάλεσαν διάφορα συναισθήματα. Το ένα διαδραματίστηκε στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου, όπου είχα πάει το γιο μου να παίξει. Καθώς έκανε κούνια, πιάσαμε την κουβέντα με μία συμπαθητική κυρία που συνόδευε το εγγονάκι της.
«Αναρωτιέμαι γιατί αφήνουν τόσο αφρόντιστους αυτούς τους χώρους που απευθύνονται στα παιδιά. Τόση βρωμιά, τόση προχειρότητα και κακοτεχνία! Δεν ξέρεις πού να πατήσεις, έχεις συνεχώς άγχος να μην τραυματιστείς κι εσύ και το παιδί…». Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τις ευθύνες της δημοτικής αρχής αλλά και των μεμονωμένων πολιτών που αδιαφορούν για τα κοινά και εστιάζουν αποκλειστικά και μόνο στο ίδιον όφελος, στην προσωπική τους καλοπέραση. Και, ως συνήθως, κατέληξε σε απαισιόδοξα συμπεράσματα και σε ένα ευχολόγιο για το μέλλον, μια που η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Αυτό είναι το πρώτο Α στερητικό, για το οποίο θέλησα να σας απασχολήσω σήμερα, από τη λέξη Ασχήμια, που όλοι κοινωνούμε στο στενό και ευρύτερο περιβάλλον μας. Ασχήμια, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την καλαισθησία, την πάστρα και τη νοικοκυροσύνη, τις οποίες άνθρωποι μιας άλλης Ελλάδας επεδείκνυαν κάποτε σε πόλεις και χωριά, χωρίς να απαιτούν ειδικά κονδύλια για να την εξαργυρώσουν. Τους έφτανε να υπάρχει Ομορφιά γύρω τους. Ήταν αυτονόητη και επιτακτική ανάγκη η ψήφος στην Ομορφιά και όχι αντικείμενο διαπραγμάτευσης διαφόρων ετεροκαθοριζόμενων καρεκλοκένταυρων και είδηση στα Μ.Μ.Ε.. Νοιάζονταν, με λόγο και με έργο, όχι μόνο για τα εν οίκω αλλά και για τα εν δήμω. Έτσι, «των Ελλήνων οι κοινότητες έφτιαχναν άλλο γαλαξία», για να παραφράσω ως προς το χρόνο του ρήματος «φτιάχνω» και το γνωστό άσμα του αγαπημένου Διονύση Σαββόπουλου.

Το άλλο συμβάν διαδραματίστηκε στο Facebook. Έγινα πρόσφατα μέλος μίας ομάδας με κεντρικό θέμα την ελληνική γλώσσα. Θεώρησα, λοιπόν, σημαντικό, να κοινοποιήσω στην ομάδα αυτή την ανάρτησή μου σχετικά με τη δήλωση του Υφυπουργού Παιδείας κ. Κουκοδήμου, ο οποίος ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι «στο νηπιαγωγείο τα παιδιά δεν μαθαίνουν τίποτα, παίζουν και ζωγραφίζουν». Δεν θα μακρηγορήσω σχετικά, όσες και όσοι επιθυμείτε μπορείτε να επισκεφθείτε τον «τοίχο» μου και να τη διαβάσετε. Αυτό που συνέβη και με έβαλε σε σκέψεις είναι ότι ένας από τους διαχειριστές της εν λόγω σελίδας διέγραψε ακαριαία την ανάρτησή μου, με το σκεπτικό ότι δεν είχε καμία σχέση με το κεντρικό θέμα της ομάδας. Όπως σχολίασε, η παιδεία και ό,τι την αφορά, δεν έχει σχέση με τη γλώσσα μας. Δεν θα μπω στη σχετική συζήτηση, είναι μεγάλη και προφανώς δεν εξαντλείται στο Facebook. Θα εστιάσω στο ότι ενώ εγώ ζήτησα ευγενικά από τον κύριο αυτόν να συζητήσουμε αυτό που συνέβη (περισσότερο για να κατανοήσω το σκεπτικό του και όχι επειδή ενοχλήθηκα από το βίαιο τρόπο που με «έσβησε») και το ίδιο έπραξαν και κάποια άλλα μέλη της ομάδας, εκείνος μας έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του και αφαίρεσε και τα σχετικά σχόλια. Έτσι «καθάρισε», προστατεύοντας αυτό που θεωρεί «πολιτικά ορθό», με απρόσωπες, συνοπτικές διαδικασίες. Ούτε διάλογος, ούτε ομάδα. Γιατί και τα δύο προϋποθέτουν την παρουσία πολλών Προσώπων, δεν αρκεί ο ένας, όποιος κι αν είναι αυτός…Αυτό σημαίνει Κοινωνία και Επικοινωνία.

Αυτό είναι το δεύτερο Α στερητικό για το οποίο θέλησα να σας απασχολήσω σήμερα, από τη λέξη Αγένεια. Και εδώ δεν χρειάζονται περισσότερες επεξηγήσεις, ο καθένας μας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Προσωπικά θεωρώ τόσο την Ασχήμια όσο και την Αγένεια μάστιγα της καθημερινότητάς μας στη χώρα των Νεοελλήνων. Αναλογιστείτε πώς και πόσο μας προικίζουν με τοξικά και επικίνδυνα συναισθήματα στο καθημερινό μας βίωμα, πόσο μας πληγώνουν, πόσο μας αρρωσταίνουν. Και μετά, για να “ξεφύγουμε” παίζοντας λίγο με τις λέξεις και με τις έννοιες, καθότι καλοκαίρι και καταχνιά, καθίστε και σημειώστε με πόσα Α δοτικά (και όχι στερητικά) συντασσόμαστε τόσο στον πραγματικό όσο και στον ιδεατό μας βίο: Αγάπη; Αλληλεγγύη; Ανοχή; Αλτρουϊσμός; Καλή εβδομάδα σε όλους!

Evi_monografi

Καζαντζάκης, ο προφητικός…

motherandsonon-theshore1902jpg

Πάμπλο Πικάσο, Μητέρα και παιδί στην παραλία. 1902. Ιδιωτική Συλλογή.

Ο Νίκος Καζαντζάκης ταξίδεψε στην Ιερουσαλήμ το 1926. Κι όμως, υπήρξε τόσο προφητικός…

«Η εβραίικη ψυχή θέλει να κυριέψει τη Γης, να υποτάξει όλα τα έθνη στο ρυθμό της, να συντρίψει το τωρινό, γιατί δεν τη χωράει και την πνίγει. Τούτο είναι το βαθύτερο γνώρισμά της. Οι Έλληνες αγαπούν ν’ αρμονίζουν τις αντίθετες δυνάμες, χαίρουνται και χωρούν ολάκεροι μέσα στην κάθε εφήμερη στιγμή. Έφεραν στον κόσμο την ισορρόπηση. Οι Οβραίοι μάχουνται ακατάπαυστα να διασπάσουν την ισορρόπηση και ν’ αναστατώσουν την καρδιά του ανθρώπου. Ποτέ η πραγματικότητα δεν τους χωράει• ζητούν πέρα από την κάθε εφήμερη στιγμή, το απόλυτο. […]

Γι’ αυτό η οβραίικη ράτσα, που αυτό ακριβώς, η διάσπαση της εκάστοτε αρμονίας, είναι η ουσία της, κυριαρχεί σήμερα. Γι’ αυτό οι ανώτατοι αρχηγοί στη σκέψη και στην πράξη είναι Οβραίοι. Γιατί όλη τούτη η άνθιση; Γιατί είστε ανήσυχοι, σκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο, σε μιαν εποχή μεταβατική που γκρεμίζει…Πατρίδα σας είναι η Διασπορά. Του κάκου μάχεστε ν’ αποφύγετε τη μοίρα σας και ζητάτε ευτυχία κι ασφάλεια στην παράμερη τούτη επαρχία. […]

Είχαμε πια φτάσει στον παιδικό κήπο. Οβραιόπουλα ξανθά, καστανά, μαύρα έπαιζαν κάτω από τα δέντρα και ττίβιζαν σαν πουλιά. Χάδεψα τα σγουρά απαλότατα μαλλιά τους με απροσδόκητη συγκίνηση• ξαφνικά, τραγικό προαίστημα κυρίεψε την καρδιά μου».

Νίκος Καζαντζάκης, ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ, Ιταλία – Αίγυπτος – Σινά – Ιερουσαλήμ -Κύπρος – Μοριάς