Σπόροι όπως στόχοι…

sporoiΣεπτέμβρης, αρχή της Ινδίκτου, μια άλλη πρωτοχρονιά για τα σχολεία, τους αγρότες, την εκκλησία. «Ό, τι έσπειρες, θα θερίσεις…», λέει μια παροιμία. Γι’ αυτό, προσέξτε τι θα σπείρετε! Στο σπίτι, στο σχολείο, στην παρέα, οι καλοί σπόροι δίνουν -με την ανάλογη φροντίδα- και καλούς καρπούς. Μ’ ένα σποράκι-καλό λόγο μπορεί να…ξεφυτρώσει στη ζωή μας ένας νέος φίλος. Με μια απροσεξία στο δρόμο, να έχουμε ένα άσχημο ατύχημα. Με μια μεγάλη αταξία (ας δεχτούμε ότι υπάρχουν και οι «μικρές» που γενικώς δικαιολογούνται), να εμφανιστεί μπροστά μας η μαμά ή ο προϊστάμενος, ως μαινόμενος ταύρος! Με μια «τοσοδούλα» αμέλεια, όπως το να βουρτσίζουμε τα δόντια μας μόνο κάθε Κυριακή και σκόλη, να αποκτήσουμε ένα πελώριο σφράγισμα! Όλα τα αποτελέσματα-καρποί, έχουν και μια τουλάχιστον αιτία-σπόρο. Οπότε προσοχή, τα σποράκια σας και τα μάτια σας…Γιατί δεν είναι καθόλου δύσκολο, σπέρνοντας λάθος σπόρους, με λάθος τρόπους, να θερίσουμε τερατουργήματα, ακόμη και φυσικές καταστροφές. Οι απίστευτες κλιματικές αλλαγές που όλοι πλέον παρατηρούμε γύρω μας και ήδη ταλαιπωρούν τον πλανήτη μας με τυφώνες, πλημμύρες και ξηρασία, οφείλονται στο «κακό» σποράκι που λέγεται κυνήγι του κέρδους, χωρίς μέτρο και σεβασμό στους νόμους της φύσης και στα δικαιώματα του ανθρώπου. PsathinoKapeloNikolaosLytra

Και μια ιδέα σαν παιχνίδι: ας αρχίσουμε τον καινούργιο, ελπιδοφόρο προγραμματισμό μας φτιάχνοντας ένα προσωπικό (ή και ομαδικό) «Ετήσιο Σπορολόγιο»! Τι θα είναι αυτό; Μπορεί ένα δισέλιδο σ’ ένα πρόχειρο τετράδιο ή στο καλό μας σημειωματάριο, ένα χαρτόνι στον πίνακα ανακοινώσεων της τάξης ή του γραφείου μας, ή μια χειροποίητη αφίσα στερεωμένη στην πόρτα του δωματίου μας. Αποφασίστε το πού και σχεδιάστε σε αυτόν το χώρο έναν πίνακα με 6 κάθετες στήλες και τόσες οριζόντιες, όσοι και οι σπόροι που…αντέχετε να φυτέψετε εφέτος. aniceΣτην πρώτη στήλη σημειώστε τα είδη των σπόρων-στόχων σας, αφού ζητήσετε ένα χεράκι βοήθειας από τη φαντασία και το χιούμορ σας και καταλήξετε, με οδηγό τη λογική και την κρίση σας, ότι αυτοί οι σπόροι-στόχοι είναι οι πιο σημαντικοί για σας και τους αξίζει να έχουν προτεραιότητα έναντι κάποιων άλλων. Στη δεύτερη στήλη σημειώστε την ημερομηνία που τους σπείρατε. Η τρίτη και η τέταρτη στήλη έχουν πολύ μεγάλη σημασία και πρέπει να ενημερώνονται τακτικά. Σ’ αυτές θα καταγράφετε τους τρόπους με τους οποίους φροντίζετε τους σπόρους-στόχους σας για να μεγαλώσουν και να καρπίσουν και τα σημαντικά γεγονότα που παρατηρήσατε κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής τους. Οι δύο τελευταίες στήλες θα φιλοξενήσουν τους καρπούς των σπόρων σας και τις ημερομηνίες θερισμού τους. Έτσι το αρχικό σας «Σπορολόγιο» θα μετατραπεί σταδιακά σε «Φυτολόγιο», σε «Ανθολόγιο» και σε «Καρπολόγιο»! Agios_Mamas

Ας προσπαθήσουμε να είμαστε δίκαιοι και αντικειμενικοί με τον εαυτό μας, παράδειγμα προς μίμηση και για τα παιδιά, τους μαθητές μας. Η μεγαλύτερη επιτυχία αυτής της άσκησης στο παιχνίδι, αλλά και στη ζωή, είναι να μάθουμε από τα λάθη και τις αποτυχίες μας. Γι’ αυτό μη σπείρετε…ζαβολιές και ψέματα, η συγκομιδή θα είναι φτωχή…Καλή σπορά και καλή σοδειά σε όλους μας!

Ο πίνακας “Το ψάθινο καπέλο” είναι του Νικολάου Λύτρα. Ο Άγιος Μάμας, προστάτης της φύσης, των ζώων και των ποιμένων, γιορτάζει στις 2/9.

Evi_monografi

Ένας σχολικός τοίχος εξομολογείται…

Είμαι ένας τοίχος χτισμένος πριν από 70 περίπου χρόνια. Όταν η γιγάντια γερασμένη πόλη μας ήταν ακόμη πιτσιρίκα και στις οικοδομές εργάζονταν χτιστάδες μερακλήδες. Ο μπάρμπα – Ανέστης από τον Πόντο, με έχτισε. Σαν ψηφιδωτό το κέντησε το σώμα μου: δεκάδες πέτρες σμιλεμένες κατάλληλα με το χέρι, ώστε να πάρουν σχήμα ταιριαστό, σώριασε στη γωνιά το φορτηγό. Για να «κουμπώσουν» η μία με την άλλη, να ενωθούν τέλεια σαν αγαπημένοι εραστές, ανταλλάσοντας φιλιά από άμμο, νερό, τσιμέντο και ασβέστη. Όσο μ’ έχτιζε, το χωρατό δεν έλειπε από το στόμα του. Και σαν γουργούριζε λιγάκι το στομάχι, έχωνε το βαρύ, ροζιασμένο χέρι στις τσέπες και γέμιζε το στόμα του φουντούκια. Μεγάλα, τραγανά, αρωματικά λεπτοκάρυα. Καρπούς της πατρίδας του, της Κερασούντας. Που την άφησε επτάχρονο παιδάκι το ’22, για να φτάσει σαν άλλος Οδυσσέας, μετά από πάθη και βάσανα μεγάλα, στον Πειραιά. Αλλά η προσφυγιά δεν τον σκότωσε. Σκληρή κι ανθεκτική σαν τις πέτρες μου έκανε την καρδιά του. Και πήγε τη ζωή του παρακάτω. klee-wοmen_aweking_1920

Αποστολή μου είναι να προστατεύω τον αυλόγυρο ενός σχολείου. Τους μαθητές, τους δασκάλους, τα δέντρα και τα φυτά του σχολικού κήπου, τα όνειρα όλων. Και τι δεν έχω δει και τι δεν έχω ακούσει τόσα χρόνια. Πόσες και πόσες μπάλες όλων των ειδών και των μεγεθών δεν έχω φάει…τοιχοκούτελα. Τα πρωτάκια παίζουν αχόρταγα. Κυνηγιούνται κι όλο καταφεύγουν επάνω μου για να ξαποστάσουν, ή για να κρυφτούν. Τα μεγαλύτερα παιδιά σκαρφαλώνουν στο πεζούλι μου, αράζουν σαν τεμπέλικα γατάκια και κουβεντιάζουν. Ροδάνι πάει το στόμα τους μέχρι να ηχήσει το κουδούνι για να επιστρέψουν στο μάθημα. Το διάλειμμά τους είναι το δικό μου μάθημα. Και τι δεν μαθαίνω από τις κουβέντες τους: πώς έγραψε ο Δημήτρης στο διαγώνισμα της φυσικής, ποιον τιμώρησε η δασκάλα της τετάρτης επειδή πέταγε σαϊτες την ώρα της παράδοσης, με ποιον είναι ερωτοχτυπημένη η Αριάδνη, τι αδικία έκανε ο διαιτητής στο σχολικό πρωτάθλημα και έχασε την πρόκριση η ομάδα, ποια έχει την καλύτερη φωνή από την παρέα της έκτης για να μπει επικεφαλής στο μαθητικό συγκρότημα, πως φτιάχνεις σελίδα στο facebook. Όρεξη να ’χεις ν’ ακούς! kandinsky-c8

Μερικές φορές συμβαίνουν και πράγματα που με κάνουν να νιώθω ευάλωτος και διάφανος σαν πούπουλο κι ας είμαι σκληρός και αδιαπέραστος. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα δάκρυα που με πότισε ο Χρηστάκης όταν χώρισαν οι γονείς του. Ή το σφιχταγκάλιασμα της Μαίρης με τον Ιάσονα όταν έμαθαν ότι ο μεγάλος τους ξάδερφος, ο Στέλιος, πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών. klee-ad_parnassum_1032

Τις νύχτες που το σχολείο ερημώνει και ησυχάζει, στρέφω την προσοχή μου στη λεωφόρο. Άλλοτε με ταχύτητα και άλλοτε σημειωτόν, εξαιτίας της κίνησης, κάθε είδος τροχοφόρου ρίχνει επάνω μου τα φώτα του, λες και με περνά από ανάκριση για να του αποκαλύψω τα μυστικά μου. Που να ησυχάσεις…Άλλοτε ξιπάζομαι σαν παππούς που τον σκούντησαν απότομα, ενώ είχε πάρει τον υπνάκο του στην πολυθρόνα με την εφημερίδα στο χέρι. Άλλοτε με πιάνει περιέργεια και αγωνία, όταν με «χτενίζουν» εξεταστικά οι προβολείς των περιπολικών. Ποιον να ψάχνουν πάλι, τι κακό να έγινε; Άλλοτε χαμογελάω όταν με κατακλύζουν σαν ένα μπουκέτο από πυροτεχνήματα τα φώτα μιας νυφικής πομπής. Μπροστά μπροστά, στο αυτοκίνητο της νύφης, οι λευκές μεταξωτές κορδέλες ανεμίζουν παιχνιδιάρικα, οι κόρνες ηχούν πανηγυρικά και όλοι είναι ντυμένοι τον πιο λαμπερό εαυτό τους…

Paul-Klee-Lemon-HarvestΕίναι στιγμές που θα ήθελα να έχω στόμα, για να φωνάξω και να διαμαρτυρηθώ. Όπως τότε που είδα ένα κλεφτρόνι να χτυπάει μια γριούλα για να αρπάξει την τσάντα της. Να διαλαλήσω ότι δεν μου αρέσει να με μαυρίζει το καυσαέριο που με μπουκώνουν κάθε ώρα και στιγμή οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων σας. Κι ότι επειδή το σώμα μου είναι πετρόχτιστο, δεν είμαι και η καταλληλότερη επιφάνεια για γκράφιτι. Μάλλον με ασχημαίνετε παρά με καλλωπίζετε με τα σπρέυ σας. Να σας θυμίσω ότι στο ανάγλυφο σώμα μου έχουν αποτυπωθεί στιγμές από τη συλλογική μνήμη αυτής της πόλης. Από τους σεισμούς που τραντάζουν κατά καιρούς βίαια την καθημερινότητά σας, μέχρι τη συγκέντρωση ρούχων και τροφίμων για τους ανθρώπους – θύματα της νέας ανέχειας που ονομάσατε «οικονομική κρίση». KRINAKIA_VRAXOU

Ένα ατίθασο κρινάκι φυτρώνει κάθε Απρίλη σε μια σχισμή, κάπου κοντά στην καρδιά μου. Του ψιθυρίζω χαϊδευτικά πως είναι η δική μου βασιλική πορφύρα, το ρούχο της χαράς και της σχόλης, ο πολύτιμος οιωνός της αναγέννησης. Κάθε χρόνο σας ατενίζει με τις χρυσαφιές του βλεφαρίδες φορτωμένες ανοιξιάτικες προσδοκίες. Ποιος το προσέχει; Ποιος καταλαβαίνει πως είμαι “ζωντανός”, για να πάρει το μήνυμα;

Καλή σχολική χρονιά!

Οι πίνακες είναι του Πάουλ Κλέε, η φωτογραφία από το προσωπικό μου άλμπουμ. Evi_monografi

Ανάμεσα στο ΑΠΟ και στο ΕΠΙ

EPANASTASI_aKRITHAKIS Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Για άλλους χαράς ευαγγέλια. Για άλλους της λύπης τα μαχαίρια. Ο καθένας μας κάτι αντίστοιχο έχει να θυμηθεί. Κι αν το καλοσκεφτούμε, ανάμεσα σε ένα Από και σε ένα Επί ταλαντεύεται η ζωή μας. Το δεύτερο συνθετικό που «κολλάει» στις δύο κυρίαρχες προθέσεις μπορεί να αλλάζει, αλλά η αλληλουχία τους επιμένει να μας σφυρηλατεί. Με όλες τις διαφορετικές αποχρώσεις ενός και μόνο νοήματος, ή και μίας ατέρμονης ποικιλίας νοημάτων. Αποτυχία και Επιτυχία. Αποδοχή και Απόρριψη. Αποδοκιμασία και Επιδοκιμασία. Απόφαση και Επίφαση. Επιβολή και Αποβολή. Απόδειξη και Επίδειξη. Επιστράτευση και Αποστράτευση. Επίθεση και Απόθεση. Επίγνωση και Απόγνωση. Απομόνωση και Επιστροφή. Επιμονή, Επιβράβευση, Απόλαυση. Απόσταση. Και πάλι Από την αρχή. Επί της ουσίας. AKRITHAKIS_0

Μετά από μια Αποτυχία ή μια Απόρριψη, η Λύπη η Μεγαλοκυρά, κάθεται σαν την Πυθία πάνω στον τρίποδα της Αμφιβολίας και ιερουργεί. Μηρυκάζει τα πως και τα γιατί, τα μήπως, τα αν και τα ίσως. Και παλεύει να χωνέψει τον κατα(π)ληκτικό χρησμό. Που δεν μπορεί, παρά να είναι διφορούμενος. Γιατί «Ήξεις αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις». Η τελεία μπαίνει σε μία και μοναδική θέση. Το κόμμα όμως, που θα καθορίσει την ερμηνεία του χρησμού και τη μελλοντική ενσάρκωσή του στα χαρακώματα της βιογραφίας μας, όπου επιλέξουμε εμείς. Γιατί καθένας μας ερμηνεύει διαφορετικά το απροσδόκητο. Άλλος εξαπολύει μύδρους και θυμούς εναντίον εαυτού και αλλήλων. Άλλος σιωπά. Άλλος ξεκαρδίζεται. Άλλος απλά ξεχνά. Άλλος πεισματώνει. Άλλος κλαίει και βαλαντώνει. Άλλος γκρινιάζει, περί πολλών τυρβάζει. Άλλος παραπονιέται μέχρι τελικής πτώσης. Άλλος περιχαρακώνεται. Άλλος υπερφίαλα κομπάζει, γελοία καμαρώνεται. Άλλος σκύβει το κεφάλι. Άλλος σφίγγει τα δόντια. Άλλος χαμογελά, ευχαριστεί και συνεχίζει. AKRITHAKIS_1

Η Απόρριψη είναι συγγενής όλων μας. Μακρινή, κοντινή, ή ενδιάμεση, όλους μας έχει τρατάρει τον καφέ της παρηγοριάς στο τυπικά μικροαστικό σαλονάκι της. Απόρριψη από το σύντροφο, από τον εργοδότη, από το φίλο, από το γονιό, από τον αδερφό, από το γείτονα, από το συνάδελφο, από τον εκδότη. Το θέμα είναι πως συνεχίζουμε τη ζωή μας απορριπτόμενοι. Ως ανακυκλωμένα απορρίμματα, ως ανοιγμένα ρήγματα, ως περιφερόμενα διαβήματα, ή ως επιμένοντα ποιήματα; ergo-vernikou-akrithakis

Σταχυολόγησα μερικές ρήσεις σπουδαίων ανθρώπων, περί Αποτυχίας και Επιτυχίας. Διαβάστε τις και αναρτήστε τις με τη σειρά που σας ταιριάζει καλύτερα στην καρδιά και στο μυαλό σας. Συνεχίζουμε. Δυνατά και Σταθερά. Ανάμεσα στο ΑΠΟ και το ΕΠΙ. ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.

«Τα τρία Τ της επιτυχίας: Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη».
Οδυσσέας Ελύτης

«Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της».
Βίκτωρ Ουγκό

«Για να κάνεις μεγάλα πράγματα, δεν είναι ανάγκη να είσαι μεγαλοφυΐα. Δεν είναι ανάγκη να είσαι πάνω από τους άλλους ανθρώπους. Πρέπει να είσαι μαζί τους».
Μοντεσκιέ

«Πάντα προσπάθεια. Πάντα αποτυχία. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».
Σάμουελ Μπέκετ

«Πολλοί από τους αποτυχημένους είναι άνθρωποι που δεν κατάλαβαν πόσο κοντά ήταν στην επιτυχία, λίγο προτού τα παρατήσουν».
Τόμας Έντισον

«Απέτυχε μεγαλειωδώς. Αλλά είχε τολμήσει μεγαλειωδώς».
Οβίδιος

«Καλύτερα να αποτύχεις πρωτοτυπώντας παρά να πετύχεις μιμούμενος».
Χέρμαν Μέλβιλ

«Τόσα πολλά και αγαπημένα πράγματα είναι στοιβαγμένα στη σοφίτα του κόσμου, επειδή δεν τα θέλουμε τριγύρω μας και δεν τολμούμε να τα πετάξουμε».
Τζων Στάινμπεκ AKRITHAKIS

Οι υπέροχοι πίνακες είναι του Αλέξη Ακριθάκη. Διαβάστε και ένα παλιό άρθρο που λέει πολλά…http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=171141. Και απολαύστε και ένα μουσικό κέρασμα για τη χαρά του δρόμου… https://www.youtube.com/watch?v=OPoadOHtYAE. Evi_monografi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Βοτσαλάκια του γιαλού, μαγεία του παραμυθιού

FI_LIΣτο εισαγωγικό σημείωμα της συλλογής του «Παραμύθια του λαού μας», (Ερμής, 2008), ο Γιώργος Ιωάννου γράφει, μεταξύ άλλων:

«Το παραμύθι είναι η πεζή λογοτεχνική αφήγηση του λαού, το διήγημά του ή η νουβέλα του. Μοναδικός στόχος του είναι η ευχαρίστηση των ακροατών. Όλα μες στο παραμύθι είναι θαμπά και αόριστα• και ο τόπος και ο χρόνος και τα πρόσωπα. […] Το παραμύθι ξεκινάει απ’ την ηρεμία ή μάλλον από μια παγιωμένη κατάσταση ανάγκης και καταλήγει πάλι στην ηρεμία, στην πλήρωση της ανάγκης, αφού όμως ενδιάμεσα έχει κυριαρχηθεί από υπεράνθρωπη δράση και κίνηση για να κατανικηθούν τα εμπόδια. Μέσα στο παραμύθι δε χάνεται κανείς σε λεπτομερείς περιγραφές προσώπων ή πραγμάτων, ένας σύντομος χαρακτηρισμός αρκεί. Όλα θεωρούνται γνωστά – και είναι γνωστά – είτε απ’ την υλική, είτε απ’ τη μυθολογική, μα ζωντανή πραγματικότητα. Γι’ αυτό και το πραγματικό με το υπερφυσικό συσχετίζονται και συνυπάρχουν σαν κάτι το απόλυτα συνηθισμένο. […] Στο παραμύθι οι καταστάσεις και τα πρόσωπα είναι τραβηγμένα στα άκρα. Όλα είναι δυνατό να συμβούν και να κατορθωθούν – αδύνατο δεν υπάρχει…».

Αναρίθμητες οι απόψεις και οι θεωρίες για το παραμύθι. Εξετάζοντάς το ως κείμενο έχεις πολλά να μελετήσεις, να συγκρίνεις, να επεξεργαστείς, να αφομοιώσεις, να μεταδώσεις. Αλλά η καλύτερη στιγμή είναι όταν έχεις την τύχη να τα βιώσεις, να κάνεις μία πανηγυρική επαλήθευση και να συνεχίσεις τη μέρα ή τη νύχτα σου με ένα αδιόρατο χαμόγελο στην σκέψη κι έναν ανάλαφρο ανασασμό στην ψυχή…

Σε αυτήν την κατάσταση βρέθηκα σήμερα, όταν μετά από ένα κουραστικό και ανυπόφορα θερμό πρωινό στο κέντρο της Αθήνας, έκατσα ήσυχα στην τεχνητή δροσιά του καθιστικού μας και βούτηξα στη «Μεγάλη περιπέτεια του Φι και του Λι», της Λίνας Μουσιώνη, που κυκλοφόρησε φέτος τον Ιούλιο από την Ελληνοεκδοτική. Σελίδα τη σελίδα ένιωθα το σώμα μου ολοένα να μικραίνει και να σκληραίνει, πότε να λευκαίνει εκτυφλωτικά και να στρογγυλεύει «σα χάντρα» και πότε να γίνεται «κατάμαυρο, πλακουτσωτό σαν κέρμα». Λες να κρατάω από σόι μαρμαρόπετρας καλλιτεχνικό, ή μήπως από ηφαιστείου πολεμική γενιά; αναρωτήθηκα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ένα μάτι ορθάνοιχτο, αχόρταγα περίεργο και θαυμαστικό για τον κόσμο γύρω μου, σα βότσαλο…αμυγδαλωτό, το διαθέτω! Και με αυτό το μάτι αφέθηκα να ταξιδέψω στη μεγάλη περιπέτεια των δύο γοητευτικών κεντρικών ηρώων της συγγραφέα. Γίνεται να περάσουν απαρατήρητοι, αφού, αν τους βάλεις δίπλα δίπλα, φτιάχνουν μαζί ένα ΦΙΛΙ;

FI_LI_2

Θα μου πείτε, είναι μόνο δύο ταπεινά βοτσαλάκια του γιαλού! Ναι, αλλά τι βίο και τι πολιτεία αξιώνονται! Όλες οι χαρές, όλες οι αγωνίες, όλες οι λύπες κι οι ομορφιές στο διάβα τους στρωμένες, με περισσή γλύκα και φροντίδα, τόσο λεκτικά όσο και εικονογραφικά αποδομένες. Κάθε δευτεραγωνιστής και ένας μικρόκοσμος με τη δική του επιμέρους ιστορία: η πιτσιρίκα της αρχής του παραμυθιού με το πλατύγυρο καπέλο, ο ζαβολιάρης μπάτης, το μπουρίνι τ’ αληθινό, οι κατεργάρες δίδυμες, ο θαρραλέος μακροβουτηχτής, η μικρή τουρίστρια με το ξεβαμμένο τζην, η φωνακλού μπουρού, το ναυτάκι που κατάφερε να δει πίσω απ’ την λουλακί κουρτίνα των ονείρων του…Κι ανάμεσά τους, τα δύο θαλασσοδαρμένα και θαλασσοΦΙΛΗμένα βοτσαλάκια, ΦΙΛΟΙ κολλητοί, ΦΙΛΙδόνια αγέραστα κι ακούραστα ταξιδεμένα μέσα στα χρόνια, να πηγαινοέρχονται αδιαμαρτύρητα. Να χωρίζουν, να ξανασμίγουν, να διαβαίνουν τα σαράντα κύματα, ν’ ανταλλάζουν κρυφές ματιές και φανερά μιλήματα, να βυθίζονται και ν’ αναδύονται, να κρύβονται και ν’ αποκαλύπτονται, ν’ αγαπούν και ν’ ανησυχούν, μα ποτέ να μη γερνούν, ποτέ να μην σταματούν με λαχτάρα και με όρεξη για περιπέτεια να ΖΟΥΝ…

Η γραφή της Λίνας Μουσιώνη είναι χαδιάρικα ποιητική, τόσο οικεία και τόσο αλαργινή. Οι λέξεις της μικροί πολύτιμοι λίθοι σ’ ένα αφηγηματικό βοτσαλωτό που παραπέμπει στο συμβολικό και φιλοσοφικό παραμύθι, χωρίς περιττούς γλυκασμούς και ηθικοπλαστικά μηνύματα. Μου προκάλεσε τα ίδια απαλά και ανάμεικτα συναισθήματα που λουλουδίζουν μέσα μου, όταν διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον «Μικρό Πρίγκιπα» του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Αδιόρατα αλληγορικός ο λόγος της, σε παίρνει από το χέρι και σε σπρώχνει απαλά να κάνεις τους δικούς σου προσωπικούς συνειρμούς, να παραμυθολογήσεις και να λυτρωθείς, χωρίς ούτε στιγμούλα να κουραστείς ή να παραμυθιαστείς…

FI_LI_1

Η Βανέσσα Ιωάννου «βούτηξε» τα πινέλα της στο κείμενο με κέφι, φαντασία, μοντέρνα και παραδοσιακή μαζί ευρηματικότητα. Τα χρώματά της, χάρμα οφθαλμών, λειτουργούν σχεδόν θεραπευτικά, εγκαρδιώνουν τις λέξεις και εμψυχώνουν τα συναισθήματα που αυτές κυοφορούν. Το βιβλίο αυτό “κεντάει” μια τόσο ανοιχτόκαρδη σύνθεση, μια ευτυχισμένη συνεύρεση, τη μαγική στιγμή που η συγγραφέας συναντά στην εικονογράφο το…άλλο της μισό. Το δημιουργικό κολλάζ – πάντρεμα της τέχνης και των δύο πραγματικά με ενθουσίασε.

«Η μεγάλη περιπέτεια του Φι και του Λι» μπορεί κάλλιστα να είναι ένα παραμύθι χωρίς τέλος. Επιλέξτε το για να το διαβάσετε στα παιδιά και στους μαθητές σας στην αρχή της νέας σχολικής χρονιάς και καλωσορίστε την βουτηγμένοι στη γλύκα, την τρυφερότητα και στην ανθρωπιά που αποπνέει. Παίξτε μαζί του, προσθέστε τους δικούς σας ήρωες, ανακαλύψτε πλάι τους καινούργιες, αναπάντεχες επιλογές χαράς και δημιουργίας, «χτίστε» τα δικά σας ονειρεμένα βοτσαλωτά. Αποχαιρετίστε μ’ ευγνωμοσύνη το καλοκαίρι και υποδεχτείτε με ανοιχτές αγκάλες το φθινόπωρο, καθώς «έρχεται σαν χαρταετός που στην ουρά έχει δεμένο το χειμώνα». Γιατί στο παραμύθι «όλα είναι δυνατό να συμβούν και να κατορθωθούν – αδύνατο δεν υπάρχει». Και όπως έχει πει ο Βίκτωρ Ουγκό, «Μια φωτιά είναι κρυμμένη σε κάθε τι που βλέπεις…».

 

Το Α το δοτικό και το Α το στερητικό…

ΓΙΑΝΝΗΣ_ΓΑΙΤΗΣ_MONOPLANE

Το Α το δοτικό και το Α το στερητικό…

Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας δύο χθεσινά στιγμιότυπα, που με έβαλαν σε σκέψεις και μου προκάλεσαν διάφορα συναισθήματα. Το ένα διαδραματίστηκε στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου, όπου είχα πάει το γιο μου να παίξει. Καθώς έκανε κούνια, πιάσαμε την κουβέντα με μία συμπαθητική κυρία που συνόδευε το εγγονάκι της.
«Αναρωτιέμαι γιατί αφήνουν τόσο αφρόντιστους αυτούς τους χώρους που απευθύνονται στα παιδιά. Τόση βρωμιά, τόση προχειρότητα και κακοτεχνία! Δεν ξέρεις πού να πατήσεις, έχεις συνεχώς άγχος να μην τραυματιστείς κι εσύ και το παιδί…». Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τις ευθύνες της δημοτικής αρχής αλλά και των μεμονωμένων πολιτών που αδιαφορούν για τα κοινά και εστιάζουν αποκλειστικά και μόνο στο ίδιον όφελος, στην προσωπική τους καλοπέραση. Και, ως συνήθως, κατέληξε σε απαισιόδοξα συμπεράσματα και σε ένα ευχολόγιο για το μέλλον, μια που η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Αυτό είναι το πρώτο Α στερητικό, για το οποίο θέλησα να σας απασχολήσω σήμερα, από τη λέξη Ασχήμια, που όλοι κοινωνούμε στο στενό και ευρύτερο περιβάλλον μας. Ασχήμια, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την καλαισθησία, την πάστρα και τη νοικοκυροσύνη, τις οποίες άνθρωποι μιας άλλης Ελλάδας επεδείκνυαν κάποτε σε πόλεις και χωριά, χωρίς να απαιτούν ειδικά κονδύλια για να την εξαργυρώσουν. Τους έφτανε να υπάρχει Ομορφιά γύρω τους. Ήταν αυτονόητη και επιτακτική ανάγκη η ψήφος στην Ομορφιά και όχι αντικείμενο διαπραγμάτευσης διαφόρων ετεροκαθοριζόμενων καρεκλοκένταυρων και είδηση στα Μ.Μ.Ε.. Νοιάζονταν, με λόγο και με έργο, όχι μόνο για τα εν οίκω αλλά και για τα εν δήμω. Έτσι, «των Ελλήνων οι κοινότητες έφτιαχναν άλλο γαλαξία», για να παραφράσω ως προς το χρόνο του ρήματος «φτιάχνω» και το γνωστό άσμα του αγαπημένου Διονύση Σαββόπουλου.

Το άλλο συμβάν διαδραματίστηκε στο Facebook. Έγινα πρόσφατα μέλος μίας ομάδας με κεντρικό θέμα την ελληνική γλώσσα. Θεώρησα, λοιπόν, σημαντικό, να κοινοποιήσω στην ομάδα αυτή την ανάρτησή μου σχετικά με τη δήλωση του Υφυπουργού Παιδείας κ. Κουκοδήμου, ο οποίος ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι «στο νηπιαγωγείο τα παιδιά δεν μαθαίνουν τίποτα, παίζουν και ζωγραφίζουν». Δεν θα μακρηγορήσω σχετικά, όσες και όσοι επιθυμείτε μπορείτε να επισκεφθείτε τον «τοίχο» μου και να τη διαβάσετε. Αυτό που συνέβη και με έβαλε σε σκέψεις είναι ότι ένας από τους διαχειριστές της εν λόγω σελίδας διέγραψε ακαριαία την ανάρτησή μου, με το σκεπτικό ότι δεν είχε καμία σχέση με το κεντρικό θέμα της ομάδας. Όπως σχολίασε, η παιδεία και ό,τι την αφορά, δεν έχει σχέση με τη γλώσσα μας. Δεν θα μπω στη σχετική συζήτηση, είναι μεγάλη και προφανώς δεν εξαντλείται στο Facebook. Θα εστιάσω στο ότι ενώ εγώ ζήτησα ευγενικά από τον κύριο αυτόν να συζητήσουμε αυτό που συνέβη (περισσότερο για να κατανοήσω το σκεπτικό του και όχι επειδή ενοχλήθηκα από το βίαιο τρόπο που με «έσβησε») και το ίδιο έπραξαν και κάποια άλλα μέλη της ομάδας, εκείνος μας έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του και αφαίρεσε και τα σχετικά σχόλια. Έτσι «καθάρισε», προστατεύοντας αυτό που θεωρεί «πολιτικά ορθό», με απρόσωπες, συνοπτικές διαδικασίες. Ούτε διάλογος, ούτε ομάδα. Γιατί και τα δύο προϋποθέτουν την παρουσία πολλών Προσώπων, δεν αρκεί ο ένας, όποιος κι αν είναι αυτός…Αυτό σημαίνει Κοινωνία και Επικοινωνία.

Αυτό είναι το δεύτερο Α στερητικό για το οποίο θέλησα να σας απασχολήσω σήμερα, από τη λέξη Αγένεια. Και εδώ δεν χρειάζονται περισσότερες επεξηγήσεις, ο καθένας μας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Προσωπικά θεωρώ τόσο την Ασχήμια όσο και την Αγένεια μάστιγα της καθημερινότητάς μας στη χώρα των Νεοελλήνων. Αναλογιστείτε πώς και πόσο μας προικίζουν με τοξικά και επικίνδυνα συναισθήματα στο καθημερινό μας βίωμα, πόσο μας πληγώνουν, πόσο μας αρρωσταίνουν. Και μετά, για να “ξεφύγουμε” παίζοντας λίγο με τις λέξεις και με τις έννοιες, καθότι καλοκαίρι και καταχνιά, καθίστε και σημειώστε με πόσα Α δοτικά (και όχι στερητικά) συντασσόμαστε τόσο στον πραγματικό όσο και στον ιδεατό μας βίο: Αγάπη; Αλληλεγγύη; Ανοχή; Αλτρουϊσμός; Καλή εβδομάδα σε όλους!

Evi_monografi

Καζαντζάκης, ο προφητικός…

motherandsonon-theshore1902jpg

Πάμπλο Πικάσο, Μητέρα και παιδί στην παραλία. 1902. Ιδιωτική Συλλογή.

Ο Νίκος Καζαντζάκης ταξίδεψε στην Ιερουσαλήμ το 1926. Κι όμως, υπήρξε τόσο προφητικός…

«Η εβραίικη ψυχή θέλει να κυριέψει τη Γης, να υποτάξει όλα τα έθνη στο ρυθμό της, να συντρίψει το τωρινό, γιατί δεν τη χωράει και την πνίγει. Τούτο είναι το βαθύτερο γνώρισμά της. Οι Έλληνες αγαπούν ν’ αρμονίζουν τις αντίθετες δυνάμες, χαίρουνται και χωρούν ολάκεροι μέσα στην κάθε εφήμερη στιγμή. Έφεραν στον κόσμο την ισορρόπηση. Οι Οβραίοι μάχουνται ακατάπαυστα να διασπάσουν την ισορρόπηση και ν’ αναστατώσουν την καρδιά του ανθρώπου. Ποτέ η πραγματικότητα δεν τους χωράει• ζητούν πέρα από την κάθε εφήμερη στιγμή, το απόλυτο. […]

Γι’ αυτό η οβραίικη ράτσα, που αυτό ακριβώς, η διάσπαση της εκάστοτε αρμονίας, είναι η ουσία της, κυριαρχεί σήμερα. Γι’ αυτό οι ανώτατοι αρχηγοί στη σκέψη και στην πράξη είναι Οβραίοι. Γιατί όλη τούτη η άνθιση; Γιατί είστε ανήσυχοι, σκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο, σε μιαν εποχή μεταβατική που γκρεμίζει…Πατρίδα σας είναι η Διασπορά. Του κάκου μάχεστε ν’ αποφύγετε τη μοίρα σας και ζητάτε ευτυχία κι ασφάλεια στην παράμερη τούτη επαρχία. […]

Είχαμε πια φτάσει στον παιδικό κήπο. Οβραιόπουλα ξανθά, καστανά, μαύρα έπαιζαν κάτω από τα δέντρα και ττίβιζαν σαν πουλιά. Χάδεψα τα σγουρά απαλότατα μαλλιά τους με απροσδόκητη συγκίνηση• ξαφνικά, τραγικό προαίστημα κυρίεψε την καρδιά μου».

Νίκος Καζαντζάκης, ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ, Ιταλία – Αίγυπτος – Σινά – Ιερουσαλήμ -Κύπρος – Μοριάς