Γνωρίζοντας το Συνήγορο του Παιδιού

Ανασκαλεύοντας το αρχείο μου για να βρω υλικό για τη σημερινή Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού, έπεσα πάνω σε μία συνέντευξη που πήρα για την αντίστοιχη ημέρα του Νοεμβρίου του 2003 από τον αγαπημένο φίλο και Συνήγορο του Παιδιού στην Ελλάδα, Γιώργο Μόσχο για το παιδικό ένθετο «Οι Ερευνητές πάνε παντού» της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Μια που οι «Ερευνητές» δεν κυκλοφορούν πια, σας την παρουσιάζω εδώ, γιατί πιστεύω ότι πραγματικά αξίζει τον κόπο να την αποθηκεύσουμε στο μυαλό και στην καρδιά μας. Και όχι μόνο αυτό. Να αναλάβουμε δράση, σε καθημερινή βάση, για χάρη των παιδιών…

Τί θα έλεγε ένα αίνιγμα, η λύση του οποίου θα ήταν «ο Συνήγορος του Παιδιού»;

Φωτίζει δρόμους σκοτεινούς, χωρίς να ανάβει φώτα.

Στηρίζει των παιδιών φωνές, αφού τα ακούσει πρώτα.

Βοηθάει τις δυνάμεις τους, χωρίς να ’ναι κοντά τους.

Στέκει μαζί στις μάχες τους κι ας μένει μακριά τους.

 Τί είναι;

Ο Συνήγορος του Παιδιού!

Που είναι το σπίτι του Συνηγόρου του Παιδιού, από πότε εγκαταστάθηκε σε αυτό και τί…μαγειρεύει στην κουζίνα του;

Το «σπίτι» του Συνηγόρου του Παιδιού βρίσκεται στο κτίριο του Συνηγόρου του Πολίτη, στην οδό Χατζηγιάννη Μέξη 5, στην Αθήνα (κοντά στο Μέγαρο Μουσικής και στο ξενοδοχείο Χίλτον) και ονομάζεται Κύκλος Δικαιωμάτων του Παιδιού. Εκεί βρίσκομαι από τον Ιούλιο του 2003, οπότε ανέλαβα τις νέες μου ευθύνες, μαζί με μια εξαιρετική ομάδα 15 συνεργατών. Αν ρωτάτε για την κουζίνα μας, θα σας πω ότι, έχοντας για υλικά μαγειρικής τη Διεθνή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Παιδιού και τους υπόλοιπους νόμους της χώρας μας, ως συνταγές τις εμπειρίες Συνηγόρων του Παιδιού από άλλες χώρες του κόσμου, ως μαγειρικά σκεύη τα εργαλεία που έχει προβλέψει ο  Νόμος για το Συνήγορο του Πολίτη, και χρησιμοποιώντας επίσης τις γνώσεις και τη φαντασία μας, προσπαθούμε να φτιάξουμε τα πιο πετυχημένα φαγητά. Βλέπετε ο Συνήγορος του Παιδιού δημιουργήθηκε στη χώρα μας μόλις φέτος και χρειάζεται πολύ προσοχή για να ικανοποιήσουμε όσους δοκιμάζουν τα προϊόντα της δουλειάς μας.

Θέλετε να μας φτιάξετε το…πορτραίτο του Συνηγόρου του Παιδιού με φανταστικά υλικά; Αν ήταν χρώμα, μυρωδιά, στοιχείο της φύσης, μεταφορικό μέσο, εργαλείο και παιχνίδι, τι θα ήταν και γιατί;

Ο Συνήγορος του Παιδιού είναι κάτι σα φύλακας άγγελος των δικαιωμάτων όλων των παιδιών που μένουν στη χώρα μας, δηλαδή κάθε προσώπου που δεν έχει κλείσει ακόμη τα 18 του χρόνια. Αν χρησιμοποιήσουμε τη φαντασία μας για να περιγράψουμε την ταυτότητα του Συνηγόρου του Παιδιού, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει το χρώμα ενός ουράνιου τόξου, δηλαδή χωράει όλα τα χρώματα που συναντούμε στη φύση. Είναι, ας πούμε, κάτι σαν ένα ιπτάμενο ποδήλατο, που προσπαθεί να οδηγήσει τα παιδιά εκεί ακριβώς που επιθυμούν και αξίζει να ζουν. Αν ήταν στοιχείο της φύσης, θα μεταμορφωνόταν τη μια στιγμή σε αεράκι που ξεσηκώνει τη δύναμη του κάθε παιδιού για να μπορεί να χαρεί τη συμμετοχή, τη μάθηση, την ψυχαγωγία και την ελεύθερη έκφραση και την επόμενη στιγμή θα γινόταν νερό που σβήνει τη φωτιά της καταπίεσης, της διάκρισης, της αδικίας και της εκμετάλλευσης.   

Πώς θα συμπληρώνατε μια ακροστιχίδα, στην οποία οι λέξεις που θα σχηματίζονταν θα ήταν «ο Συνήγορος του Παιδιού»;

Θα δοκιμάσω μέσα από την ακροστιχίδα να σας μιλήσω για μερικά σημαντικά στοιχεία  και επιδιώξεις του Συνηγόρου του Παιδιού:

Σπάει τη μοναξιά και τη σιωπή των παιδιών που αδικούνται.

Υψώνει το λόγο για ίσα δικαιώματα όλων των παιδιών.

Νικά την αδιαφορία και ερευνά παραβιάσεις σε βάρος παιδιών.

Ηχεί τη φωνή, τα αιτήματα και τις προτάσεις των παιδιών.

Γκρεμίζει τα τείχη που εμποδίζουν την έκφραση και την επικοινωνία τους.

Ορθώνει πύργους προστασίας απέναντι στην εκμετάλλευση.

Ρίχνει φως εκεί που το σκοτάδι απειλεί την προσωπικότητα των παιδιών.

Οδηγεί τα παιδιά προς τους ενήλικες που μπορούν να τα βοηθήσουν.

Στηρίζει τους αδύνατους και τους αδικημένους.

Τολμά να προτείνει αλλαγές προς το συμφέρον των παιδιών.

Ονομάζει τα δικαιώματα του παιδιού και ενημερώνει όλους για αυτά.

Υποδέχεται και καθοδηγεί τα παιδιά στην προάσπιση των δικαιωμάτων τους.

Παρεμβαίνει σε φορείς και ιδρύματα που ασχολούνται με το παιδί.

Απευθύνει συστάσεις και προτάσεις στους φορείς.

Ιχνογραφεί προτάσεις για την προσαρμογή της νομοθεσίας.

Διεκδικεί μέτρα και πολιτικές για το παιδί.

Ισχυροποιεί τη θέση των παιδιών στην οικογένεια και την κοινωνία.

Οργανώνει συναντήσεις και εκδηλώσεις για τα δικαιώματα του παιδιού.

Υποστηρίζει την εφαρμογή της διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του παιδιού.Βάζουν και κάποιοι άλλοι το χεράκι τους, για να πετύχει αυτά που…μαγειρεύει ο Συνήγορος του Παιδιού; Έχετε προσλάβει καμιά νεράιδα με μαγικό ραβδάκι;

Για να πετύχει στην αποστολή του ο Συνήγορος του Παιδιού χρειάζεται να έχει κύρος και να απολαμβάνει το σεβασμό της κοινωνίας. Η πετυχημένη πορεία του Συνηγόρου του Πολίτη μέχρι σήμερα και η σπουδαία ομάδα των συνεργατών μου, με κάνουν να νοιώθω ότι δεν υστερούμε πολύ από τη…νεράιδα με το μαγικό ραβδάκι στο χέρι. Βέβαια για μας το πιο σπουδαίο είναι να δώσουμε σε όλα τα παιδιά να καταλάβουν ότι το μαγικό ραβδί για τις λύσεις στα προβλήματα της ζωής τους το κρατούν πριν από όλους αυτά τα ίδια. Τα παιδιά πρέπει να είναι οι πρώτοι καλοί υπερασπιστές των δικαιωμάτων τους, έχοντας στο ένα τσεπάκι το μαγικό ραβδί της νεράιδας, δηλαδή τη δύναμη, και στο άλλο το μικρό σοφό τους γρύλο, τη γνώση! Όταν χρειάζονται τη δική μας βοήθεια μπορούν να μας απευθύνονται στο τηλέφωνο 801.11.32000.

Στα παραμύθια, υπάρχουν «οι καλοί» και «οι κακοί» ήρωες και συνήθως αγωνίζονται οι μεν ενάντια στους δε. Στη σημερινή πραγματικότητα, ποιοι θεωρείτε ότι είναι «οι κακοί» από τους οποίους κινδυνεύουν τα παιδιά και πως θα ήταν αποτελεσματικό να τους αντιμετωπίζουμε;

Οι «κακοί» από τους οποίους κινδυνεύουν τα παιδιά είναι κυρίως όσοι μεγάλοι δεν έμαθαν να αναγνωρίζουν ότι και τα παιδιά είναι υποκείμενα δικαιωμάτων στη ζωή. Καμιά φορά συμβαίνει αυτοί που υποτίθεται ότι έχουν αποστολή να τα προστατεύουν να είναι οι πρώτοι που παραβιάζουν τα δικαιώματά τους!

Τι σας εμπνέει, τι σας προβληματίζει και τι σας φοβίζει στο νέο σας ρόλο στο Συνήγορο του Παιδιού;

Με εμπνέει η δύναμη των παιδιών, που έμαθα να τη συναντώ μιλώντας μαζί τους, παίζοντας, μαθαίνοντας, δημιουργώντας. Χρησιμοποιώντας την ομαδική δουλειά, μπορούμε εμείς οι μεγάλοι να μάθουμε από τα παιδιά, αλλά και να τους δώσουμε να καταλάβουν πόσα μπορούν τα ίδια να κάνουν για να υπερασπιστούν καλύτερα τα δικαιώματά τους. Με φοβίζει κυρίως το ότι οι μεγάλοι δεν έμαθαν ακόμη να παίρνουν στα σοβαρά τα θέματα των παιδιών. Ιδίως όσοι από μας έχουμε περισσότερη εξουσία στα χέρια μας, νομίζουμε ότι μπορούμε να ξεμπερδεύουμε εύκολα με μερικές ευχές στο όνομα των παιδιών, και ύστερα να περιοριζόμαστε στις δικές μας προτεραιότητες και τα συμφέροντά μας, ξεχνώντας τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών. Ίσως χρειαζόμαστε ένα ξυπνητήρι που κάθε τόσο να μας υπενθυμίζει: Θυμάσαι τι χρειάζεται να κάνεις για τα παιδιά; Ποιο είναι το καλύτερό σας όνειρο για τα παιδιά του κόσμου;

Το όνειρό μου δανείζεται λίγο από τα όνειρα των παιδιών που μπόρεσα να συναντήσω στη ζωή μου, στο σπίτι μου, σε γειτονιές, σχολεία, ιδρύματα, ακόμη και σε φυλακές: Φαντάζομαι παιδιά που βοηθούνται από τους μεγάλους να βρίσκουν τη χαρά στην κάθε τους στιγμή. Ανακαλύπτοντας την απόλαυση του παιχνιδιού πίσω από τη γνώση και το αντίστροφο, της φαντασίας πίσω από τη λογική, της ελεύθερης δημιουργίας πίσω από την αποστολή. Απολαμβάνοντας ίσες ευκαιρίες, άσχετα από την καταγωγή, τη γλώσσα και το χρώμα του δέρματός τους. Και γνωρίζοντας να ξεφεύγουν τις παγίδες, κρατώντας σφικτά κάποιο έμπιστο χέρι δικού τους. Το όνειρό μου μοιάζει ίσως με ένα λούνα-παρκ στο οποίο μπαινοβγαίνουν όλοι κερδισμένοι και χαρούμενοι.

Γιώργο Μόσχο, σ’ ευχαριστούμε πολύ! Θα είμαστε στο πλάι σας!

http://www.0-18.gr/ 

 

“Το Αλφαβητάρι των Ποιημάτων”

Κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2017 «Το Αλφαβητάρι των Ποιημάτων» μου, από τις εκδόσεις Βάρφη, σε εικονογράφηση Έφης Κοκκινάκη. Δεν είναι απλώς ένα αξιοπρόσεκτο βιβλίο, καλαίσθητο και προσεγμένο όπως πολλοί ήδη λένε σε μένα, στους συνεργάτες και στον εκδότη μου. Είναι ένα ψηφιδωτό των ηλικιών, των βιωμάτων, των ονείρων, των πραγματικοτήτων, των προσωπικών μύθων, των σκέψεων και των συναισθημάτων μου, από τότε που άρχισα να ψηλαφίζω και να εξερευνώ τον εαυτό μου μέχρι σήμερα. Είναι ο τρόπος που λατρεύω την ελληνική γλώσσα, τα ακούσματα και τα διαβάσματά μου, οι ανάσες, οι αφηγήσεις, οι φλυαρίες και οι σιωπές μου, από τότε που ξεκίνησα να συλλαβίζω. Είναι οι εικόνες που φανταζόμουν να αγκαλιάζουν τις λέξεις μου και που τους έδωσε σάρκα και οστά με το πολύπλευρο ταλέντο της η Έφη Κοκκινάκη. Η Έφη, που κάποιο αόρατο νήμα μας συνέδεε ποιος ξέρει από πότε, χωρίς να το γνωρίζουμε, και μία άγνωστη δύναμη με έσπρωξε να επικοινωνήσω μαζί της όταν είδα έργα της στο διαδίκτυο, για να της προτείνω, μεταξύ άλλων, να εικονογραφήσει ποιήματα. Ό,τι πιο παράξενο και απρόσμενο, δηλαδή, της είχαν προτείνει μέχρι τότε στην επαγγελματική της ζωή. 

«Το Αλφαβητάρι των Ποιημάτων» μου, το έστειλα σε πολλούς εκδότες προς αξιολόγηση, μεγάλους, μεσαίους και μικρότερους (η διαβάθμιση αφορά αποκλειστικά στην ποσότητα των τίτλων που εκδίδουν και διακινούν κάθε χρόνο, που ασφαλώς σχετίζεται και με την οικονομική τους δυνατότητα). Η απάντησή τους ήταν αρνητική, τις περισσότερες φορές χωρίς αιτιολόγηση, κάποιες φορές με την ευγενική επισήμανση ότι δεν εκδίδουν ποιήματα για παιδιά, επειδή δεν υπάρχει ενδιαφέρον από το αναγνωστικό – αγοραστικό κοινό. Κι ας είχε προηγηθεί και η Εύφημος Μνεία Ποίησης από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, το 2015.Αποφάσισα να εγκαταλείψω την Αθήνα και να κατευθυνθώ βόρεια, όπου κάτι μου έλεγε ότι η ποίηση θα αντιμετωπιζόταν λιγότερο πραγματιστικά. Με το ρομαντικό και παθιασμένο έρωτα που της αξίζει, δηλαδή. Η διαίσθησή μου απεδείχθη σωστή. Ο Χρήστος Βάρφης μου εξομολογήθηκε πολύ σύντομα ότι δεν περίμενε να διαβάσει ολόκληρη τη συλλογή για ν’ αποφασίσει. Στο γράμμα Γ ο κύβος ερρίφθη. Τα υπόλοιπα είναι πλέον ιστορία. Σαν να τα είχαμε συμφωνήσει πριν ακόμη τα συζητήσουμε. Και το πιο καταπληκτικό για μένα ήταν ότι ο Χρήστος συμφώνησε να έχει το βιβλίο τετράχρωμη ολοσέλιδη εικονογράφηση, κάθε γράμμα – ποίημα και σαλόνι, που λέμε στο σινάφι. Και να βγει σε μεγάλο, «χορταστικό» για το χέρι και το μάτι μέγεθος, με σκληρό εξώφυλλο. Μεγαλείο, δηλαδή. Δε χρειάστηκε να δει παρά ένα μόνο δείγμα δουλειάς της Έφης και η περιπέτεια ξεκίνησε. Αθήνα – Ρόδος on line καθημερινά, για μήνες. Μέσα από αυτήν την ιδιόμορφη και απροσδόκητη εξ αποστάσεως συνεργασία, γεννήθηκε παράλληλα και μια καινούργια και πολλά υποσχόμενη φιλία. Μια φιλία που ουσιαστικά την κυοφόρησε ο κοινός κώδικας επικοινωνίας που σφυρηλάτησαν οι λέξεις μου με τις ζωγραφιές της. Αν δεν το ζήσει κάποιος, δύσκολα ίσως μπορεί να το κατανοήσει. Αλλά αν ταιριάζουν τα χνώτα του με τα δικά μας, όπως έλεγαν και οι πρόγονοι και οι δικοί μου και της Έφης (άλλη σύμπτωση;) στη Σητεία της Ανατολικής Κρήτης, σίγουρα θα το ψυχανεμιστεί… Ένα μήνα πριν κυκλοφορήσουμε, το δημιουργικό τρίγωνο Αθήνα – Θεσσαλονίκη – Ρόδος, καρποφόρησε πατρίδα για τα ποιήματά μου. Η συναίσθηση ότι ένα παιδικό μου όνειρο έγινε πραγματικότητα στην ωριμότητά μου, είναι απλώς απερίγραπτη…Τα 24 ποιήματα στο Αλφαβητάρι μας δεν είναι γραμμένα μόνο για παιδιά. Η ποίηση, άλλωστε, δεν έχει ηλικία για μένα. Θα έλεγα ότι είναι αιώνια έφηβη, ακροβάτισσα στο μεταίχμιο της ύπαρξής μας, που πότε βγάζει προς τα έξω την παιδικότητα και πότε την ενήλικη πλευρά μας. Τα θέματα των ποιημάτων μου αφορούν στην οικογενειακή, στη σχολική, στην κοινωνική ζωή, στη σχέση μας με τη φύση και το περιβάλλον, στο ατελείωτο ταξίδι αναζήτησης του αληθινού εαυτού μας, στην εμβάθυνση σε θεμελιώδη συναισθήματα όπως η αγάπη, ο φόβος, ο πόνος, ο θυμός, η αγωνία, το δέος μπροστά στην απώλεια, η αμηχανία και η αγανάκτηση μπροστά στα διάφορα στερεότυπα…Υπάρχουν ποιήματα που μοιάζουν με παραμυθοπαίχνιδα, προκαλούν την αυτοέκφραση, τη φαντασία, τη δημιουργικότητα, τη διέγερση των αισθήσεων. Ποιήματα που φιλοσοφούν, παίζουν θέατρο, αναδεικνύουν την πολιτική σκέψη, επεξεργάζονται και προτείνουν θεμελιώδεις στάσεις και αξίες της ζωής μας. Αλλά όλα είναι ποιήματα από καρδιάς και απευθύνονται πρωτίστως στην καρδιά. Φτιαγμένα από λέξεις που πρώτα τις νιώθεις και μετά τις σκέφτεσαι. Και ίσως και να επιλέξεις να τις θυμάσαι…Αλλά πολύ μίλησα για μένα. Καιρός να δώσω το λόγο και στην Έφη Κοκκινάκη, που -ως εκ θαύματος- την έπεισα να μου δώσει συνέντευξη, ώστε να τη γνωρίσετε καλύτερα κι εσείς (και για να θυμηθώ και τα παλιά μου χούγια στους «Ερευνητές που πάνε παντού» της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ).

Ποιο από τα ποιήματά μου σε δυσκόλεψε περισσότερο να το εικονογραφήσεις και γιατί;

Το «Τ τ… Τριανταφυλλιά», γιατί είναι ίσως από τα πιο ιδιαίτερα ποιήματα του βιβλίου όπου τίποτα από αυτά που σου έχουν “μάθει” δεν θυμίζει αυτόν τον τόσο ξεχωριστό τρόπο προσέγγισης της έννοιας του “χρόνου”.

Για ποιο από τα ποιήματα η έμπνευση σε επισκέφθηκε «ακαριαία» και η ζωγραφιά προέκυψε άμεσα και αβίαστα;

Στο «Υ υ, η νεράιδα Υπομονή» που ήταν ίσως και η πρώτη ζωγραφιά που έκανα για το βιβλίο. Ήταν σαν η ίδια η νεράιδα να μου έδινε να πιω από την πηγή της υπομονής, αφού ξεκινούσα ένα απολαυστικά δημιουργικό ταξίδι, που κράτησε μήνες…Ποιο ποίημα σε έκανε να χαμογελάς ενώ το ζωγράφιζες και ποιο να δακρύζεις;

Κανένα δε με έκανε να δακρύζω. Χαμογελούσα σε κάθε ζωγραφιά που έκανα για κάθε ένα ποίημα. Όλα τα ποιήματα είναι «χρωματισμένα» με λεπτές διαβαθμίσεις μιας εσωτερικής παλέτας και προκαλούν μέσα σου μία γρήγορη εκκίνηση συναισθημάτων. Ένα εσωτερικό ρυθμό που δε σε αφήνει να σταθείς εδώ κι εκεί, μόνο σε συνεπαίρνει και σε ταξιδεύει!

Ποιο από τα ποιήματα θα αφιέρωνες σε ένα πρόσωπο που αγαπάς πολύ;

Το «Λ λ Λύκε, λύκε, είσ’ εδώ;». Θα το αφιέρωνα σε όλους εμάς που με το φόβο έχουμε χτίσει “φυλακές” (κι έχουμε κάνει τεράστιο λάθος γι’ αυτό). Θα το αφιέρωνα με αγάπη μεγάλη μαζί με τον καθρέφτη που δείχνει τον χειρότερο μας εαυτό, όπως ακριβώς μου το αφιέρωσαν κι εμένα οι Δάσκαλοι μου.

Υπάρχει κάποιο ποίημα που το ένιωσες τόσο δικό σου, ώστε θα μπορούσες, πιθανόν, να το είχες γράψει εσύ;

Κανένα δεν το ένοιωσα τόσο δικό μου ώστε να μπορούσα να το έχω γράψει εγώ… Όμως με όλα τα ποιήματα, ζωγραφίζοντας γι’ αυτά, γεννήθηκε μια σχέση που συγχρόνως με τον καιρό μετατρεπόταν σε μια παράξενη οικειότητα, σαν κι αυτή που έχουν οι παλιοί αδερφικοί φίλοι μεταξύ τους.Ξανακοιτώντας από κάποια απόσταση το βιβλίο, υπάρχει κάποιο ποίημα που θα το ζωγράφιζες σήμερα διαφορετικά;

ΟΛΑ. Γιατί ένα βιβλίο παρόλο που τυπώνεται, δε σταματάει να εξελίσσεται, αφού ακολουθεί τη δημιουργική διαδικασία της ψυχής σου, που κι εκείνη με τη σειρά της εξελίσσεται συνεχώς…

Πώς υποδέχτηκαν οι δικοί σου άνθρωποι, συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι, οι μαθητές σου, αυτή σου τη δουλειά; Υπάρχει κάποια στιγμή που θεωρείς ξεχωριστή και θα ήθελες να τη μοιραστείς;

Όταν άνοιγαν «Το Αλφαβητάρι των Ποιημάτων», κοιτούσα τα μάτια τους, το πρόσωπο τους, για να μαντέψω τα συναισθήματα τους… Όμως η πιο δυνατή στιγμή ήταν σε μία τάξη του σχολείου μου. Παιδιά 14 χρονών που κρατούν στα χέρια τους ένα βιβλίο με ποιήματα και ζωγραφιές είναι κιόλας μια εικόνα που με συγκινεί. Στην αρχή χαζεύουν τις εικόνες και θαυμάζουν την “τεχνική”, το “ρεαλισμό”, όπου υπάρχει…Τους εξηγώ ότι οι εικόνες που βλέπουν είναι συνδεδεμένες με το κάθε ποίημα κι ότι εγώ ως εικονογράφος έπρεπε να “πλάσω” το δικό μου ποίημα με χρώματα δίπλα στο ποίημα με τις λέξεις. Έτσι, αυθόρμητα, άρχισαν να διαβάζουν…Η φωνή της Αθηνάς ήταν δυνατή, σα να διάβαζε σε ένα αόρατο θέατρο και οι συμμαθητές της άκουγαν. Δεν χρειαζόταν να πω το συνηθισμένο “παιδιά κάντε ησυχία να ακούσουμε”. Αυτή ήταν ίσως από τις πιο δυνατές στιγμές που έχω ζήσει ως εκπαιδευτικός. Συγκινήθηκα…έκρυψα το λυγμό μου…Τα παιδιά, έστω και για λίγο, είχαν ταξιδέψει με την ποίηση!Τί είναι η ζωγραφική για σένα;

Όλος μου ο χρόνος, τα φτερά μου, οι ψίθυροι της καρδιάς μου. Η παιδική μου ηλικία. Ένα μεγάλο δώρο για το οποίο χρωστώ ευγνωμοσύνη σε αυτόν που μου το χάρισε.

Ποιο είναι το όνειρό σου για το μέλλον σου ως ζωγράφος;

Να συνεχίσω να ζωγραφίζω όσο πιο αληθινά γίνεται!

Αν σου ζητούσαν να περιγράψεις με τρεις μόνο λέξεις «Το Αλφαβητάρι των Ποιημάτων», ποιες θα διάλεγες;

Ποίηση, Ελευθερία, Καρδιά.

Έφη Κοκκινάκη, σ’ ευχαριστώ…