Παραμονή της 28ης Οκτωβρίου 2014…

συσσίτιο-για-παιδιά-στην-ΚατοχήΣτιγμιότυπο πρώτο: η σχολική γιορτή ενός Δημοτικού Σχολείου ολοκληρώνεται. Μόλις παρακολουθήσαμε ένα συγκινητικό δίωρο υπερθέαμα – χρονικό των γεγονότων από την έναρξη του πολέμου του 1940 μέχρι την απελευθέρωση από τους Γερμανούς και την έναρξη του Εμφυλίου, με παρόντα επί σκηνής πάνω από 100 παιδιά της τετάρτης και της πέμπτης τάξης. Το αποτέλεσμα της δουλειάς δασκάλων και μαθητών είναι εκπληκτικό: ένας δημιουργικός και ευφάνταστος συγκερασμός όλων σχεδόν των τεχνών, εικαστικά, ζωντανή μουσική και τραγούδια, κινηματογράφος, θέατρο, λογοτεχνία. Το νηπιαγωγείο μας έχει προσκληθεί και παρακολουθεί από τις πρώτες θέσεις. Τα μικρά μας έχουν μείνει με ανοικτό το στόμα. Είμαι δακρυσμένη καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης και σκέφτομαι πόσο τυχεροί είναι οι συγκεκριμένοι μαθητές και οι οικογένειές τους, που τους έλαχε να έχουν τόσο καλούς και άξιους δασκάλους. Νέοι συνάδελφοι, με μεράκι και ευαισθησίες. Με όραμα για το λειτούργημά τους. Σκέφτομαι ότι δεν αρκεί να τους χειροκροτήσω. Θέλω να τους αγκαλιάσω, να τους φιλήσω, να τους συγχαρώ έναν έναν προσωπικά. Η αίθουσα είναι ασφυκτικά γεμάτη με γονείς και συγγενείς των παιδιών. Σκέφτομαι ότι θα γίνει «χαμός» μόλις τελειώσει η γιορτή. Θα παραδώσω τα νηπιάκια μας στους γονείς τους και μετά θα επιχειρήσω να το κάνω. Γιατί όλοι αυτό θα θέλουν να κάνουν. Να τους αγκαλιάσουν, να τους φιλήσουν, να τους συγχαρούν έναν έναν προσωπικά. Να τους ευχαριστήσουν για αυτό που προσέφεραν στα παιδιά τους. Και η γιορτή τελειώνει. Ο διευθυντής και οι δάσκαλοι μας ευχαριστούν που την παρακολουθήσαμε, μας εύχονται για την αυριανή μέρα. Κι αυτό που γίνεται με σοκάρει κι απομένω σε μια γωνιά να σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά μ’ εμάς τους νεοέλληνες. Γιατί όλος αυτός ο κόσμος σηκώνεται και φεύγει, εξαφανίζεται στο λεπτό, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Χωρίς ούτε ένα ευχαριστώ. Χωρίς να χαιρετήσει, να αλληλοευχηθεί. Με ένα βιαστικό, χλιαρό χειροκρότημα και με το μυαλό ήδη «να πετάει» αλλού. Όχι στα εξαιρετικά που μόλις έζησε. Αλλά στα καθημερινά, στις επείγουσες προτεραιότητες που τελικά θα ζήσει χωρίς πραγματικά να βιώσει και σίγουρα χωρίς να αξιολογήσει. Από ανάγκη; Από συνήθεια; Από άγνοια; Από περιφρόνηση; Από τί αλήθεια;Paidiki_synavlia_Iakovidis

Στιγμιότυπο δεύτερο: μετά τη σχολική γιορτή που μόλις παρακολουθήσαμε, καθόμαστε με τις συναδέλφους στην τάξη μας για να κουβεντιάσουμε θέματα του σχολείου και να προγραμματίσουμε δράσεις και αντιδράσεις. Αναφέρεται ότι ο νέος υπεύθυνος παιδείας του δήμου μας ζήτησε από όλα τα σχολεία να τον ενημερώσουν για τις ελλείψεις και τα προβλήματά τους. Είθισται κάθε νέος υπεύθυνος να το κάνει. Κι ας έχουν μαζευτεί δεκάδες πανομοιότυπες τέτοιες αναφορές στο δήμο τόσα χρόνια, μια που οι υπεύθυνοι έρχονται και παρέρχονται καμαρωτοί και ακάθεκτοι, αλλά τα προβλήματα στα σχολεία παραμένουν…Το νηπιαγωγείο μας είναι από τα πλέον προβληματικά. Φιλοξενείται σε μεγάλο σχολικό κτηριακό συγκρότημα, δεν έχει κατάλληλους και επαρκείς χώρους, υποδομές, εξοπλισμό, υλικά. Καταγράφουμε τις δυσκολίες και τις ελλείψεις. Ακούγονται και είναι βουνό. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Κι εξαιτίας της είμαστε περισσότερο ο,τιδήποτε άλλο εκτός από παιδαγωγοί. Είμαι ήδη συναισθηματικά φορτισμένη από την εμπειρία της γιορτής που σας ανέφερα παραπάνω. Και τότε ακούγεται η φράση που πάντα με πονά και με κάνει να βγαίνω από τα ρούχα μου. «Ε, τί να κάνουμε; Υπομονή. Υπάρχουν και χειρότερα». Και ξεχειλίζω σα χείμαρρος μετά από ασυγκράτητη νεροποντή. Θυμού και δακρύων. Και ακούω τον εαυτό μου να φωνάζει και να ωρύεται. Ότι εκτός από τα χειρότερα υπάρχουν και τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ. Υπάρχουν και τα ΑΡΙΣΤΑ. Υπάρχουν και τα ΙΔΑΝΙΚΑ. Γιατί επιλέγουμε πάντα να συγκρινόμαστε με τα ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ; Γιατί πιστεύουμε ότι αυτά μας αξίζουν, ότι αυτά μπορούμε, ότι αυτά είναι η μοίρα μας και το μέλλον των παιδιών μας; Πείτε μου. ΓΙΑΤΙ; Τι είδους ψυχική διαστροφή είναι αυτή που μας κατατρέχει; Μήπως μας έχουν μαγέψει οι δυνάμεις του σκότους και της μιζέριας; Μήπως είναι ένα κακό όνειρο όλο αυτό που ζούμε ΚΑΙ εξαιτίας μας; Πότε θα ξυπνήσουμε; Πότε θα σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά; Πότε θα θυμηθούμε πάλι τη φτιάξη μας; Την ουσία μας; Την αλήθεια μας; Πότε θα ξαναβρούμε τον εαυτό μας; Πότε θα το εμπεδώσουμε επιτέλους ότι δεν είμαστε ραγιάδες; Ή μήπως δεν το ξεχάσαμε ποτέ;

Παραμονή της εθνικής επετείου 1940, αυτά σκέφτομαι. Το πότε θα κάνει ξαστεριά. Και θλίβομαι και σέπομαι. Εσείς;

Xatzikiriakos_Gkikas_Xeimarros

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι πίνακες είναι η Παιδική συναυλία του Γεώργιου Ιακωβίδη και ο Χείμαρρος του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα και εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη.

Evi_monografi